Λίγα απ΄ όλα

Οι βάρκες με τις κόκκινες σημαίες στην Παμβώτιδα, από τους Κυνηγούς του Θόδωρου Αγγελόπουλου που έφυγε ταξίδι για μακρυά.

2012-01-25T13:10:00.009+02:00

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ίσως ο πιο γνωστός έλληνας κινηματογραφιστής στο εξωτερικό, γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1935 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Το 1961 μετέβη στη Γαλλία όπου σπούδασε φιλοσοφία και κινηματογραφική τέχνη. Από το 1964, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ασχολήθηκε αρχικά με την κριτική και αργότερα με την σκηνοθεσία.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η «Αναπαράσταση» (1970) που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και σε ξένα φεστιβάλ.

Τη δεκαετία του 1970 σκηνοθέτησε μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του: τις «Μέρες του ‘36» (1972), τον πολυβραβευμένο «Θίασο» (1974) και τους «Κυνηγούς» (1977). Ο «Μεγαλέξαντρος» το 1980 απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία.

Ακολούθησαν το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), ο «Μελισσοκόμος» (1986), το «Τοπίο στην Ομίχλη» (1988) και το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού» (1991), όλες πολυβραβευμένες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 1995 «Το βλέμμα του Οδυσσέα» κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1998, το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες κέρδισε η «Μία αιωνιότητα και μία ημέρα».

Το 2004 παρουσίασε το πρώτο μέρος της τριλογίας που ετοίμαζε, το «Λιβάδι που δακρύζει».

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους

1970 "Αναπαράσταση"

Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),

Βραβείο Georges Sadoul (1971)

1972 "Μέρες του '36 "

Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973

1975 "Ο Θίασος"

Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,

Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,

Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,

Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών

Ιταλίας,

Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,

Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,

Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976

1977 " Οι κυνηγοί"

Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978

1980 "Μεγαλέξανδρος"

Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980

1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ

1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ

1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"

1986 "Ο μελισσοκόμος"

1988 "Toπίο στην ομίχλη"

1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"

Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,

Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003

1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995

FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,

Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995

1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"

Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998

2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"

2008 "Η σκόνη του χρόνου"

ΣΧΕΤΙΚΑ 1) Θόδωρος Αγγελόπουλος στη wikipedia

2) Στα ΝΕΑ

Από τα γυρίσματα του Θίασου στα Γιάννενα

Η Θεσσαλονίκη των πολιτικών δολοφονιών

2012-01-23T12:46:00.003+02:00

Η Θεσσαλονίκη των πολιτικών δολοφονιών

Ηταν η ιστορική ταυτότητα της «απειλούμενης» πόλης ή η συγκυρία που την «επέλεξαν» ως σκηνικό των εγκλημάτων;

Του Σταυρου Τζιμα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 17 Δεκ. 2006

Θεσσαλονίκη η συμπρωτεύουσα, η νύφη του Θερμαϊκού, Θεσσαλονίκη η «φτωχομάνα», η «ερωτική», η «μητρόπολη των Βαλκανίων». Στα τόσα ηχηρά και κολακευτικά προσωνύμια που συνοδεύουν την πόλη στη μακραίωνη διαδρομή της, ένα βιβλίο που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα φωτίζει μια άλλη, λιγότερο γνωστή, πλευρά της: τη Θεσσαλονίκη των πολιτικών δολοφονιών που σημειώθηκαν σε σκοτεινές περιόδους της νεότερης ιστορίας της. Πρόκειται για πολύκροτες υποθέσεις που άλλαξαν την πολιτική συγκυρία της εποχής, προκάλεσαν ποικίλες και σφοδρές αντιδράσεις, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς και οι περισσότερες εξ αυτών παραμένουν στην πραγματικότητα ακόμα και σήμερα ανεξιχνίαστες.

Ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α΄, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Πολκ, οι βουλευτές της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης και Γιώργης Τσαρουχάς, είναι μερικά από τα γνωστότερα θύματα τέτοιων ενεργειών που έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη, ο πολεοδομικός καμβάς της οποίας, όπως σημειώνει ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο «Θεσσαλονίκης Τοπογραφία», Χρήστος Ζαφείρης, «είναι κατάστικτος με ρανίδες αίματος που σηματοδοτούν αφανείς τόπους μαρτυρίου, όπου άνθρωποι ετερόκλητων ιδεολογιών και σε διαφορετικές εποχές παθών και εντάσεων έχυσαν το αίμα τους ως θύματα δολοφονιών και ανεξιχνίαστων σκευωριών». Κοντά σ’ αυτούς, το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Γιάννης Ζεύγος, ο Δημήτριος Κουφίτσας, διοικητής της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, ο ειρηνιστής Νικηφόρος Νικηφορίδης, ο γραμματέας της νεολαίας της ΕΔΑ Θεσσαλονίκης, Στέφανος Βελδεμίρης κ.ά. Τι ήταν αυτό που καθιστούσε τη Θεσσαλονίκη «ελκυστική» σε σκευωρίες, ηχηρές δολοφονίες και ξεκαθαρίσματα πολιτικών λογαριασμών; Ή μήπως επρόκειτο για συμπτώσεις; Μια προσέγγιση του δυσερμήνευτου αυτού φαινομένου επιχειρούν, μιλώντας στην «Κ», εκτός από τον συγγραφέα, ο καθηγητής της Πολιτικής Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιώργος Αναστασιάδης και ο βουλευτής κ. Στέλιος Παπαθεμελής.

Τέσσερα διάσημα θύματα

Στις 5 Μαρτίου του 1913, στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Ολγας και Αγίας Τριάδας, ένα περιθωριακό άτομο, ο Αλέξανδρος Σχινάς από το Ασβεστοχώρι, πυροβολεί και σκοτώνει τον βασιλιά Γεώργιο τον Α΄. Το κίνητρο παραμένει ακόμα και σήμερα αδιευκρίνιστο. Το τι υποστήριξε ο Σχινάς στις καταθέσεις του στις αρχές παραμένει άγνωστο, καθώς οι φάκελοι της ανάκρισης κάηκαν όταν στο ατμόπλοιο που τους μετέφερε στον Πειραιά εκδηλώθηκε πυρκαγιά. Λέγεται ότι είπε σε μια κατ’ ιδίαν συνομιλία που είχε με τη σύζυγο του Γεώργιου, βασίλισσα Ολγα, ότι ενήργησε μόνος του, αλλά η επικρατούσα άποψη στους ιστορικούς ερευνητές είναι ότι ο δράστης υπήρξε όργανο ξένων συμφερόντων στα Βαλκάνια, που εξυπηρετούνταν από τη δολοφονία του βασιλιά.

«Αμέσως μετά τη δολοφονία προκλήθηκε έκρυθμη κατάσταση στην πόλη και εν θερμώ από τους διαδοσίες Ελληνες ο θάνατος αποδόθηκε στους αποδιοπομπαίους λαούς της εποχής, τους Τούρκους και τους Βούλγαρους. Ομως οι πιο έντονες φήμες μιλούσαν για γερμανικό σχέδιο εξόντωσης του αγγλόφιλου βασιλιά, το οποίο αποσκοπούσε στην προώθηση των γερμανικών συμφερόντων στην Ελλάδα. »Μια εκδοχή, που θεωρείται και η πιο πιθανή, υποστηρίζει ότι ο βασιλιάς έπεσε θύμα της γερμανικής διπλωματίας, μιας και η πολιτική του Γεώργιου ήταν αντίθετη με τα γερμανικά σχέδια στα Βαλκάνια και την ανατολική Ευρώπη. Οι ίδιοι οι Γερμανοί ιθύνοντες ήθελαν με κάθε τρόπο να βρίσκεται στην κορυφή του ελληνικού κράτους ο γερμανόφιλος διάδοχος Κωνσταντίνος που ταυτιζόταν με την γερμανική πολιτική στην Ελλάδα». Το ίδιος το τέλος του Σχινά, που έπεσε ή εκπαραθυρώθηκε από το Διοικητήριο όπου εκρατείτο, ενέτεινε τις φήμες και τις εικασίες για τα πραγματικά αίτια της δολοφονίας.

Τζορτζ Πολκ (1947)

Στις αρχές του 1947 το ελληνικό δράμα του εμφυλίου είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Το αίμα έρρεε άφθονο στο Γράμμο, το Βίτσι και άλλες ορεινές περιοχές της βορειοδυτικής Ελλάδας και η Θεσσαλονίκη είχε καταστεί τόπος συγκέντρωσης πάσης φύσεως Ελλήνων και ξένων ενδιαφερομένων για τις εξελίξεις στα μέτωπα αλλά και τα πολιτικά πράγματα.

Στις 7 Μαΐου φτάνει στην πόλη ο Αμερικανός δημοσιογράφος του ραδιοφωνικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS Τζορτζ Πολκ, με σκοπό να προωθηθεί στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας προκειμένου να συναντήσει τον στρατιωτικό ηγέτη των κομμουνιστών ανταρτών και πρωθυπουργό της «κυβέρνησης του βουνού», Μάρκο Βαφειάδη. Την επομένη χάνονται τα ίχνη του και μια εβδομάδα μετά το πτώμα του βρίσκεται να επιπλέει στον Θερμαϊκό με μια σφαίρα στο κρανίο. Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου προκαλώντας σάλο. Ποιος και γιατί σκότωσε τον Αμερικανό δημοσιογράφο;

Η σύλληψη και καταδίκη του Γρηγόρη Στακτόπουλου ως ηθικού αυτουργού της δολοφονίας, δεν ήταν (η εντύπωση αυτή κυριαρχεί και σήμερα μετά και τις πάμπολλες έρευνες) παρά μια εξώφθαλμη σκευωρία με σκοπό να φορτωθεί ο φόνος στο ΚΚΕ. Οσον αφορά τους φυσικούς αυτουργούς, ως τέτοιοι χαρακτηρίστηκαν οι Αδάμ Μουζενίδης και Βαγγέλης Βασβανάς, στελέχη του ΚΚΕ που πολεμούσαν στον εμφύλιο. Μόνο που ο μεν Μουζενίδης είχε σκοτωθεί στο όρος Κρούσια ένα μήνα προτού φτάσει ο Πολκ στη Θεσσαλονίκη, ο δε Βασβανάς βρισκόταν αποδεδειγμένα στον Γράμμο.

«Ισχυρότερη από τις εκδοχές είναι εκείνη της δολοφονίας του Πολκ από μυστικές υπηρεσίες με βασικό συντονιστή τον στρατιωτικό ακόλουθο της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα Χάρβι Σμιθ, που τον συνόδευε από την Αθήνα στο ίδιο αεροπλάνο και του έστησε παγίδα στο ξενοδοχείο. Η δράση του Πολκ στη συγκεκριμένη στιγμή ήταν αντίθετη με την σαφή αμερικανική πολιτική στην Ελλάδα που ήταν, καμιά ειρηνιστική επαφή με την ηγεσία των ανταρτών και την οριστική εκδίωξη των κομμουνιστών από την Ελλάδα, καθώς η χώρα προοριζόταν για προτεκτοράτο της αμερικανικής πολιτικής στα Βαλκάνια και ως προπύργιο του “δυτικού κόσμου” κατά της ρωσικής και κομμουνιστικής επέκτασης. Αν ο Πολκ μετέφερε στην αμερικανική κοινή γνώμη το ειρηνευτικό μήνυμα των ανταρτών, θα κατέστρεφε το αμερικανικό όνειρο για την τελική εξόντωση των κομμουνιστών».

Γρηγόρης Λαμπράκης (1963)

Τα γεγονότα της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22 Μαΐου του 1963 είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο συγγραφέας του βιβλίου υπογραμμίζει μια ενδιαφέρουσα πτυχή της όλης υπόθεσης. «Αν ο Λαμπράκης χτυπήθηκε με αιχμηρό όργανο από τον Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη που φέρεται ότι ήταν στην καρότσα του τρίκυκλου ή από άλλο πρόσωπο, αν οργανώθηκε από το παρακράτος που δραστηριοποιούνταν στα στεγανά σώματα ασφαλείας και τον στρατό, αν η δολοφονία ήταν έργο της αμερικανοκίνητης αντικομμουνιστικής οργάνωσης “Στέιτ Μπιχάιντ”, με προγραφές και φόνους κομμουνιστών ηγετών ανά τον κόσμο, που φέρεται ότι δραστηριοποιήθηκε και στην Ελλάδα, με άμεση συνεργασία κράτους και παρακράτους, υπό την ελληνική έκφανση “κόκκινη προβιά”, παραμένουν ακόμα ζητούμενα της ιστορικής έρευνας και των μυστικών αρχείων».

Γιώργης Τσαρουχάς (1968)

Ο βουλευτής Θεσσαλονίκης της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς άφησε την τελευταία του πνοή βασανιζόμενος σκληρά στα κρατητήρια του Γ΄ Σώματος Στρατού στις 8 Μαΐου του 1968. Είχε συλληφθεί από όργανα της δικτατορίας ενώ μετέβαινε στην Αθήνα μεταφέροντας απόφαση της οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ για τη διάσπαση του κόμματος. Οι κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και κατάχρηση εξουσίας υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της χούντας, που είχαν παρασημοφορηθεί από το καθεστώς για τη βδελυρή τους πράξη, Στέφανος Καραμπέρης, Φωκίων Καραπάνος, Δημήτριος Σταματόπουλος και Δημήτριος Τασόπουλος καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές φυλάκισης.

Στέλιος Παπαθεμελής Η πόλη δεν κρύβει μυστικά

Ο κ. Στέλιος Παπαθεμελής, που ερεύνησε ενδελεχώς την υπόθεση Πολκ, υπογραμμίζει ότι ναι μεν «στη Θεσσαλονίκη έγιναν σημαίνουσες πολιτικές δολοφονίες (Γεώργιος, Πολκ, Λαμπράκης), αλλά αυτό δεν πρέπει να μας παρασύρει σε οιονεί παραψυχολογικές ερμηνείες, όπως ότι “κάποιο μυστικό” κρύβει αυτή η πόλη που εμπνέει τους πολιτικούς δολοφόνους και τους εξωθεί στο έγκλημα.

»Σίγουρα στην εικόνα της Θεσσαλονίκης ως πόλης πολιτικών εγκλημάτων συνέβαλε αποφασιστικά το γεγονός ότι η δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ απέκτησε διαχρονική επικαιρότητα. Για έκτη δεκαετία αφότου διεπράχθη το έγκλημα, γράφονται γι’ αυτό βιβλία στην Αμερική και στην Ελλάδα ή γίνονται κινηματογραφικές ταινίες ωσάν να πρόκειται για τωρινό συμβάν. Μόνο στις ΗΠΑ στη δεκαετία του ’90 είχαμε τα βιβλία του Εντμοντ Κίλι, της Κέιτ Μάρτον και του Ηλία Βλάντον.

»Ενώ για τέταρτη φορά χτυπούν την πόρτα του Ανωτάτου Δικαστηρίου ζητώντας αναψηλάφιση της δίκης οι κληρονόμοι του παθόντος Γρηγόρη Στακτόπουλου, ο οποίος κατεδικάσθη σε μια “σκηνοθετημένη δίκη”, κατά την έκφραση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ως τάχα ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Πολκ.

»Πολύ απλά δεν είναι η πόλη που “προκάλεσε” τις δολοφονίες, αλλή η συγκυρία που επέλεξαν οι σχεδιαστές τους, η οποία βρήκε εκείνη τη στιγμή τα θύματά της στη Θεσσαλονίκη. Πράγματι, οι τρεις επιφανείς νεκροί της Θεσσαλονίκης θα μπορούσαν να είχαν εκτελεσθεί τουλάχιστον στην Αθήνα».

Γιώργος Αναστασιάδης Ο «από βορρά κίνδυνος»

«Το ερώτημα γιατί η Θεσσαλονίκη έγινε στον 20ό αιώνα τόπος πολιτικών δολοφονιών επιδέχεται πολλαπλές απαντήσεις που έχουν πάντως ένα κοινό παρανομαστή: τη συγκεκριμένη ιστορική ταυτότητα της “διεκδικούμενης” και “απειλούμενης” πόλης που βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση-κλειδί στον ευρύτερο ιστορικό χώρο της», λέει ο καθηγητής του ΑΠΘ κ. Γιώργος Αναστασιάδης.

«Οι μεταμορφώσεις και οι παραμορφώσεις της πολυεθνικής Θεσσαλονίκης, η μετεξέλιξή της σε “πρωτεύουσα των προσφύγων”, η ελληνική εσωστρέφειά της και –ως καταλύτης μετά την πολυτάραχη και ερεβώδη και ολέθρια για τον εβραϊκό πληθυσμό της πόλης δεκαετία του ’40– ο περιβόητος “από βορρά κίνδυνος”, υπερβολικά διογκωμένος από τη μετεμφυλιοπολεμική αντικομμουνιστική εθνικοφροσύνη, σκέπασαν με φόβο, φανατισμό και μισαλλοδοξία μια “τρομοκρατημένη” πόλη. Και ανεξάρτητα από το πόσο όλη αυτή η εξέλιξη άνοιξε τον δρόμο για τη συσσώρευση των πολιτικών εγκλημάτων, δημιούργησε πάντως το ιδεώδες πλαίσιο, το πρόσφορο κλίμα για έκρυθμες καταστάσεις, ανεξέλεγκτες δράσεις και “υπερβάλλοντα ζήλο” αρμόδιων και αναρμόδιων.

»Πάνω στο βασανισμένο “σώμα” της πόλης όπου πληθαίνουν –ακόμα και στις μέρες μας– οι “κρανίου τόποι”, ξένοι και εγχώριοι “πραίτορες” και πράκτορες, εκπρόσωποι του κράτους και του “παρακράτους” (παραδοσιακού και μεταμοντέρνου), θύτες και θύματα μπερδεύονται σε ένα “κουβάρι” που δεν έχει ακόμη ξετυλιχθεί, σε ένα ζόρικο “παιγνίδι” που υπερβαίνει όμως κατά πολύ τους “παίκτες” και τους παράγοντες της τοπικής Ιστορίας».

«Ηταν το ιδανικό σκηνικό»

Κατά τον συγγραφέα Χρήστο Ζαφείρη, η Θεσσαλονίκη δεν έχει το αποκλειστικό προνόμιο των πολιτικών δολοφονιών, αλλα σ’ αυτή διαπράχθηκαν οι σπουδαιότερες, εκείνες που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Οσον αφορά το γιατί, υποστηρίζει ότι: «Μέσα στο νοσηρό κλίμα της εποχής, ήταν μια ευάλωτη πόλη, ανοχύρωτη και ανασφαλής με τους τρομοκρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς και το καθεστώς του στρεβλού εθνικισμού, προκειμένου, κατά την άποψη των κηδευομένων από τις μεγάλες δυνάμεις πολιτικών διαχειριστών της, να προστατευτεί από ξενοκίνητες δυνάμεις που πιθανόν θα δρούσαν στην πόλη. Ηταν το ιδανικό σκηνικό της πολιτικής παραφροσύνης και της κοινωνικής φοβίας όπου οι κάθε είδους παρακρατικοί, κατάσκοποι, πληρωμένοι φονιάδες, ξένοι μυστικοί και φανεροί πράκτορες και εθνικιστές παράφρονες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ελεύθερα τα σχέδιά τους. Τα πολιτικά πάθη, η πολιτική αστάθεια και το παρακράτος, η άγρια τρομοκρατία και η ανασφάλεια, ο κοινωνικός φόβος και ο στυγνός κρατικός έλεγχος των πολιτικών φρονημάτων, γενικά το εφιαλτικό εμφυλιοπολεμικό κλίμα, ήταν το καλύτερο σκηνικό και η καταλληλότερη κοινωνική ατμόσφαιρα για τη διάπραξη πολιτικών δολοφονιών».

Και τέσσερα «άγνωστα»

- Η δολοφονία του Γιάννη Ζεύγου, υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚΕ, στις 20 Μαρτίου 1947, που είχε μεταβεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να καταθέσει ως εκπρόσωπος του ΕΑΜ στη βαλκανική επιτροπή του ΟΗΕ «για τους θανάτους και τις βιαιοπραγίες της δεξιάς τρομοκρατίας εις βάρος ανθρώπων της Αριστεράς», προκάλεσε αίσθηση. Τον πυροβόλησε και τον σκότωσε ένας 32χρονος κρεοπώλης από τις Σέρρες ονόματι Χρήστος Βλάχος και ως αιτία του φόνου ο δράστης, σύμφωνα με το διαβιβαστικό τηλεγράφημα της αστυνομίας προς το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, επικαλέστηκε «την αγανάκτησίν του δι’ όσα υπέφερε εις Μπούλκες, εγκάθειρκτος ων επί εξάμηνον και διά την τακτικήν του κομμουνιστικού κόμματος έναντι της πατρίδος». Ο δολοφόνος καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο χρόνων, βγήκε και τελικά κατέληξε στο ψυχιατρείο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις επιστολές δύο μελών της ομάδας που διέπραξε τη δολοφονία του Ζεύγου, των Νικόλαου Σιδηρόπουλου και Χαράλαμπου Γκιαουρίδη, που δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη», το έγκλημα προετοιμάστηκε σε όλες τις λεπτομέρειες από την ΕΣΑ και το 2ο γραφείο του Γ΄ Σώματος Στρατού.

- Εκτελέσεις με «τρομοκρατικές» διαδικασίες και σε προγραμμένους εθνικιστικούς στόχους και «όργανα μοναρχοφασισμού» έκανε και η ΟΠΛΑ στη Θεσσαλονίκη. Ηταν το άγνωστο αντάρτικο πόλεων, μια μυστική επαναστατική οργάνωση του ΚΚΕ, η οποία είχε ως αποστολή την εξόντωση του μετακατοχικού κράτους, δοσιλόγων και συνεργατών των στρατευμάτων κατοχής, που έμεναν ατιμώρητοι μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και συνέχιζαν τη φασιστική δράση τους και το όργιο βίας κατά των δημοκρατικών πολιτών. Το γνωστότερο θύμα της, μέσα στο φοβερό κύκλο της βίας του εμφυλίου, ήταν ο μοίραρχος Δημήτριος Κουφίτσας, υποδιοικητής της ασφάλειας Θεσσαλονίκης και εισηγητής του εκτάκτου στρατοδικείου, που δίκαζε αριστερούς αγωνιστές του εμφυλίου. Τον εκτέλεσαν το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου 1946 στην πλατεία Δικαστηρίου δυο μέλη της ΟΠΛΑ.

- Ο Στέφανος Βελιδιμήρης πυροβολήθηκε από αστυνομικό στην πλατεία Επταλόφου γιατί μοίραζε προεκλογικό υλικό της ΕΔΑ, ενώ ο Γιάννης Χαλκίδης, στέλεχος της αντιδικατορικής οργάνωσης ΠΑΜ, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ τη νύχτα της 5ης Σεπτεμβρίου 1967 σε γιάφκα της οδού Φιλελλήνων. Η ομάδα των αξιωματικών της ΚΥΠ που τον δολοφόνησαν (υπομοίραρχοι Τατραδάκος, Δίπλας) παρασημοφορήθηκε από την ηγεσία του χούντας για το «ανδραγάθημα».

Τον Πρωθυπουργό τι τον έχετε;

2012-01-22T09:34:00.002+02:00

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.

Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.

Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.

Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…

Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…

«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.

Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».

Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…

Ο Ζίγκμουντ Μινέικο και το Μπιζάνι

2012-01-21T12:16:00.003+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το blogspot Ιστορικά Θέματα

Συμπληρώνονται 87 χρόνια από την ημέρα που απεβίωσε στην Αθήνα ο Σίγκμουντ/Ζιγκμουντ Μινέϊκο (1840 - 1925), μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που συνδέθηκε με την κοινωνία των Πατρών.

Το επώνυμο Μινέϊκο βέβαια είναι γνωστό στην Ελλάδα λόγω της Σοφίας Μινέϊκο, συζύγου του Γεωργίου Παπανδρέου και μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Πρόκειται για αριστοκρατική οικογένεια πολωνικής καταγωγής, μέλη της οποίας εντοπίζονται ακόμα και σήμερα στην Πολωνία.

Σε αρκετά ιστολόγια διαβάζω για την δήθεν εβραϊκή καταγωγή της οικογένειας Μινέϊκο, πληροφορία που δεν επιβεβαιώνεται από καμία πηγή και που προφανώς αποτελεί μέρος της σφαίρας του φανταστικού.

Το πρώτο μέλος των Μινέϊκο που εμφανίζεται στον ελλαδικό χώρο ήταν ο Σίγκμουντ Μινέϊκο (1840 - 1925) γεννημένος το 1840 στη Λιθουανία. Σπούδασε μηχανικός στην Αγία Πετρούπολη και το 1863 συμμετείχε στην πολωνική επανάσταση εναντίον των ρωσικών δυνάμεων του Τσάρου. Για την δράση του αυτή συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, εν τέλει όμως μεταφέρθηκε στη Σιβηρία απ' όπου δραπέτευσε το 1868 για να καταφύγει στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του εκεί συμπλήρωσε τις σπουδές του στη στρατιωτική σχολή της Γαλλίας με υποτροφία του Βασιλιά λόγω της συνεισφοράς του στην απελευθέρωση Γάλλων υπηκόων που συμμετείχαν στην πολωνική επανάσταση.

Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όπου εργάστηκε στις υπηρεσίες αυτής για την κατασκευή δρόμων, γεφυρών, οχυρών (Μπιζάνι) κ.α. ενώ μεταξύ άλλων πραγματοποίησε και αρχαιολογικές ανασκαφές.

Από δημοσίευμα της εφημερίδας "Ελευθερία" μαθαίνουμε πως από αυτές τις ανασκαφές απέκτησε αρκετά αρχαία αντικείμενα, τα οποία πούλησε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Το 1891 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα υπηρετώντας από διάφορες θέσεις το ελληνικό κράτος και το 1910 του απονεμήθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα.

Στους Βαλκανικούς Πολέμους διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο καθώς χάρις αυτόν έγινε εφικτή η κατάληψη του οχυρού του Μπιζανίου. Ως μηχανικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε στην κατασκευή του γνωρίζοντας τα ακριβή σχέδια του οχυρού, τα οποία και αποκάλυψε στον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Γι' αυτή του τη συμβολή τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος.

Να σημειωθεί ότι ήταν ανταποκριτής πολωνικών εφημερίδων κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας καθώς και επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου του Λβοφ.

Υπήρξε οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου και τέκτονας με πλούσια δράση. Από τα δημοσιευμένα αρχεία της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος επιβεβαιώνεται ότι ήταν μέλος της Στοάς "Πυθαγόρας".

Στα μέλη της ίδιας στοάς συγκαταλέγονταν εκείνη την εποχή σημαντικοί επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί. Σύμφωνα με τα ίδια αρχεία φαίνεται να διετέλεσε και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος χρηματίζοντας Μέγας Αρχιτρίκλινος. Κατα καιρούς υπήρξε μέλος των Μεγάλων Στοών της Ιταλίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 27 Δεκεμβρίου 1925 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το οικογενειακό μνήμα διατηρείται ακόμα στο νεκροταφείο Αθηνών. Η νεκρώσιμος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στην Μητρόπολη Αθηνών, ο επικήδειος δε εκφωνήθηκε από τον τέκτονα Παναγιώτη Δ. Καλογερόπουλο, ο οποίος κατείχε σημαντική θέση στην στοά "Πυθαγόρας".

Λόγω της ιδιότητας του Καλογερόπουλου ο Αρχιεπίσκοπος του απαγόρευσε να εκφωνήσει τον επικήδειο, κάτι που δεν έγινε λόγω αμέλειας του ιερέα του ναού, ο οποίος και τέθηκε σε αργία.

Ήταν παντρεμένος με την Περσεφόνη Μάναρη, κόρη του Σπύρου Μάναρη, μαθηματικού & διευθυντού της Ζωσιμαίας Σχολής στα Ιωάννινα, και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά: την Jadwiga (1886 - 1932), σύζυγο του Stanislaw Maria Ludwik Maciej Jablonowski, μέλους της πολωνικής αριστοκρατίας, την Ανδρομάχη, σύζυγος κάποιου κόμη, πέθανε στην Αυστρία το 1939, την Σοφία (1883 - 1981), σύζυγο Γεωργίου Παπανδρέου, την Έλενα (1904 - 1995), η οποία έζησε μεταξύ Πολωνίας, Βρετανίας και Ελλάδας και πέθανε στην Αθήνα, την Μαρία (1907 - 1978), την Καρολίνα (1906 - 1956), η οποία έζησε στην Πολωνία, τον Στανίσλαος (1875 - 1924), ιατρό που υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό και ποιητή που πέθανε στη Θεσσαλονίκη, τον Βίτολντ, την Aldona - Safo, σύζυγο Έλληνα αξιωματικού του στρατού που πέθανε το 1912 και τον Ευθύμιο (1893 - ;), σύζυγο Μερόπης Κατσαρού και πρόεδρο του ελληνοπολωνικού εμπορικού συμβουλίου. Εγγονός του τελευταίου είναι ο Φίλιππος Μινέϊκο που ζει στην Αθήνα.

Η παρουσία της οικογένειας στην Πάτρα χρονολογείται από το 1880. Στην Πάτρα γεννήθηκαν τα περισσότερα, αν όχι όλα, παιδιά του ζεύγους Μινέϊκο. Στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων στην οδό Αθανασίου Διάκου υπήρχε μέχρι την δεκαετία του 1960 το κτίριο Μινέϊκο, στο οποίο στεγάζονταν τα γραφεία της Παναχαϊκής.

Ο Σίγκμουντ Μινέϊκο στην Πάτρα εργάστηκε ως νομομηχανικός Αχαιοήλιδος ενώ τον Ιούλιο του 1919 κλήθηκε ως αναπληρωματικό μέλος του δημοτικού συμβουλίου Πατρών.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υποθέτω ότι θα διέμενε στην Αθήνα. Η Σοφία Μινέϊκο (1883 - 1981) γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα.

Το 1910 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, με τον οποίο όμως χώρισε το 1926 για να παντρευτεί ο τελευταίος την διάσημη ηθοποιό Κυβέλη. Μοναχοπαίδι της Σοφίας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ενώ εγγονός της ήταν ο Γιώργος Α. Παπανδρέου. Για την οικία της στο Παλαιό Ψυχικό υπήρξε διαμάχη μεταξύ των κληρονόμων λόγω της ανεύρεσης δεύτερης διαθήκης.

ΣΧΕΤΙΚΟ: Η γιαννιώτισσα Περσεφόνη Μανάρη, γιαγιά του Ανδρέα Παπανδρέου

Είδατε παιδιά μου, τι κάνουν τα κόμματα; Ένα λάθος κόμμα μπορεί να σου χαλάσει τελείως τη σύνταξη!

2012-01-14T15:05:00.004+02:00

Την περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ' ένα μουλάρι σ' ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο.

Στο δρόμο που επήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:

«Δε μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».

«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης. «Α, το γαϊδούρι.» σχολίασε ο επιθεωρητής.

Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στον δάσκαλο τη στιχομυθία.

«Το και το., δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».

Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.

«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.

"Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά", λέει ο επιθεωρητής.

Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή, τον Σήφη, στον πίνακα και του είπε να γράψει τη φράση:

"Ο επιθεωρητής είπε, (κόμμα), ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι (τελεία).

Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:

"Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;".

"Ο δάσκαλος", ψέλλισε ο μαθητής.

"Και ποιος το είπε;".

"Ο επιθεωρητής, κύριε".

"Ωραία", είπε ο δάσκαλος.

"Σβήσε τώρα το κόμμα και βάλ' το αλλιώς":

Ο επιθεωρητής, (κόμμα), είπε ο δάσκαλος, (κόμμα), είναι γαϊδούρι".

Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος: "Ποιος είναι τώρα, παιδί μου,

το γαϊδούρι;".

"Ο επιθεωρητής", απαντά δειλά ο μαθητής. "Και ποιος το είπε;" "Ο δάσκαλος",

απαντά ο μαθητής.

Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει:

"Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο"...!

... είπε μονολογώντας ο παππούς, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση, που ανακοίνωνε και νέες μειώσεις στις συντάξεις:

Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο τη δασκάλα μου να λέει:

«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»

Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.

Το Κάστρο, ο "θησαυρός" των Ιωαννίνων - μία έκδοση της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων

2012-01-11T13:28:00.003+02:00

Μία έκδοση της 8η Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και του Υπουργείου Πολιτισμού αναδεικνύει την πολυσύνθετη ιστορία του κάστρου και της πόλης

(Γράφει ο Φιλήμωνας Καραμήτσος στα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ της Τετάρτης 11 Ιαν. 2012)

Όταν κοιτάς από ψηλά τα Γιάννενα, ας πούμε από το ύψος του θεάτρου του Φρόντζου σε μια καλοκαιρινή παράσταση, ειδικά εκείνη την ώρα που πέφτει το φως και ανάβουν τα φώτα κάτω στο κάστρο, νομίζεις ότι μπροστά σου ανοίγεται μια μεσαιωνική πόλη.

Σίγουρα πάντως τα Γιάννενα είναι μία σύγχρονη πόλη με μία εξαιρετική καστρούπολη, ένα ζωντανό κύτταρο ιστορίας και πολιτισμού.

Το κάστρο των Ιωαννίνων είναι για τους Γιαννιώτες οικείο, κομμάτι της δικής τους ταυτότητας και γι' αυτό ίσως και λίγο απόμερο πια στις σκέψεις τους. Αφού είναι πάντα εκεί, ίσως και να μην έχει τόσο σημασία. Το πολύ να το δούμε σαν τουριστικό αξιοθέατο.

Επειδή όμως ακριβώς ήταν και είναι πάντα εκεί, υπάρχουν και τα Γιάννενα και έχουν μία ιδιαίτερη ταυτότητα.

Μόλις πριν από λίγες μέρες εκδόθηκε από την 8η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και το Υπουργείο Πολιτισμού μία συνολική έκδοση για το Κάστρο, ένας τόμος που φιλοδοξεί να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για το τι είναι το κάστρο ιστορικά, πολεοδομικά, πολιτισμικά.

Η έκδοση αυτή όχι μόνο καταφέρνει το στόχο της αλλά προσθέτει και κάτι ακόμα. Προσθέτει σύγχρονο επιστημονικό λόγο, ορθή σκέψη, μία βάση για να μπορέσουμε να συζητήσουμε πλέον δημόσια όχι μόνο την ιστορία του κάστρου αλλά και συνολικά την ιστορία των Ιωαννίνων. Γιατί λείπουν τέτοιες εκδόσεις, λείπουν οι ολοκληρωμένες επιστημονικές προσεγγίσεις του τόπου και ενίοτε καλύπτεται το κενό τους από δοξασίες, στερεότυπα και κοινοτοπίες.

Η ίδια η έκδοση αποτελεί κι ένα τυπογραφικό επιστέγασμα θα λέγαμε της πολύχρονης παρέμβασης που έχει γίνει στο κάστρο μέσα από την υλοποίηση πολύ μεγάλων έργων αποκατάστασης, αρχαιολογικής έρευνας και ανάδειξης του σπουδαίου αυτού μνημείου, σε βαθμό δε, ώστε να λέμε σήμερα ότι έχουμε μπροστά μας ένα άλλο κάστρο, ένα νέο Κάστρο των Ιωαννίνων.

Μένουν ίσως πολλά να γίνουν στο χώρο, ίσως να υπάρχουν ακόμα περισσότερα που να οραματίζεται κανείς, αλλά πλέον το Κάστρο των Ιωαννίνων είναι ένας ζωντανό μνημείο που μπορεί κανείς να το επισκεφτεί τουριστικά, να κατοικήσει σε αυτό, να ερευνήσει το ιστορικό παρελθόν, να σχεδιάσει για το μέλλον. Αν το σκεφτούμε με λίγη απόσταση, σε πόσες άραγε ελληνικές πόλεις υπάρχει κάτι ανάλογο;

Σε δε, αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις με λιγότερα, με σπαράγματα σχεδόν, δομούν ολόκληρες μυθολογίες και στήνουν σκηνικά τουριστικών αξιοθέατων.

Το κάστρο παραμένει ένας «θησαυρός» και για τα σύγχρονα Γιάννενα.

Σύνθεση

Η ιστορία του κάστρου αποκαλύπτει τον πολύπλοκο κόσμο που συναντήθηκε σε αυτή τη λωρίδα γης δίπλα στη λίμνη και δημιούργησε τελικά μέσα στους αιώνες, ένα σύνθετο πολιτισμό και ένα σημαντικό ιστορικό δεδομένο που σήμερα το ταυτίζουμε με τα Γιάννενα.

Στο βιβλίο γίνονται πολλές αναφορές στα νέα ευρήματα για τον οικισμό που υπήρχε σε αυτή τη γη, στα ελληνιστικά χρόνια. Τα ευρήματα στο κάστρο δείχνουν πόσο μακριά πάει αυτή η πόλη. Ακολουθώντας όμως τα ερευνητικά δεδομένα βλέπεις και πόσο σημαντικό σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών και θρησκειών αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Γιάννενα. Το κάστρο τους αποδεικνύει ότι τελικά τη μεγάλη ιστορία τη γράφει η συνάντηση, η μίξη, ο πολυπολιτισμός, η σύνθεση.

Φυσικά την ιστορία τη γράφουν και οι πόλεμοι και οι μάχες και τα φονικά και το ίδιο το κάστρο είναι δομημένο ακριβώς για τον πόλεμο και τη βία. Πάνω όμως στη βία, δομείται και η διπλωματία, η πολιτική, η σώφρονα σκέψη των ηγεμόνων και σκληρή εργασία των αφανών. Πόλεις του πολέμου υπήρξαν πολλές, πόλεις όμως των Γραμμάτων πόσες άραγε; Και πώς τελικά τα Γιάννενα έγιναν ένα διαχρονικό, ανθηρό κέντρο πολιτισμού; Μήπως γιατί τελικά κατάφεραν να συνθέσουν εκεί που άλλες πόλεις διέλυαν στο όνομα μιας ισχυρής μοναδικής γνώμης και μίας «καθαρής» μονοκρατορίας;

Τα Γιάννενα αποδείχτηκαν χωνευτήρι, σημειώνει στο άρθρο του στον τόμο, ο Μιχάλης Κορδώσης, Καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας. Με βάση δε την κοινωνική οργάνωση της υστεροβυζαντινής πόλης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι ιθύνοντες στα Γιάννενα «έδειχναν μεγάλη προσαρμοστικότητα στις διάφορες περιστάσεις που επέτρεψε να περάσει η πόλη τις δυσκολίες και να διατηρηθεί ανέπαφη ως την παράδοση το 1439 στους Οθωμανούς». Έχει σημασία και το χωνευτήρι ως έννοια αναφοράς αλλά και το «ανέπαφη».

Και η πολιτική που ήθελε να διατηρήσει την πόλη ανέπαφη και ισχυρή ήταν αυτή που αποτελούσε επιστέγασμα των μεγάλων κατακτήσεων, αλλά και βάση για νέες. Αν δεν υπήρχε η πολιτική δεν θα υπήρχαν και τα προνόμια που δόθηκαν στην πόλη, τα οποία και τη διέσωσαν από την ερημιά και την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους οι στρατοί των αυτοκρατοριών που πέρασαν κι από αυτόν τον τόπο.

Το άρθρο της Πολυξένης Δημητρακοπούλου, αρχαιολόγου, για τα «Προνόμια της πόλης των Ιωαννίνων» αναδεικνύει τη σημασία των προνομίων.

Η μετατροπή της πόλης από «πολίδιον» στην άκρη της αυτοκρατορίας το 1204 σε «άστυ» του 14ου αιώνα συνδέεται και με την ανάδειξη της ισχυρής ομάδας της αριστοκρατίας των Καστρινών, σημειώνει. Πυρήνας της ντόπιοι μεγαλοκτηματίες και οι αρχοντικές οικογένειες που έφυγαν μετά τη φράγκικη κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Καθοριστικά ήταν τα προνόμια που δόθηκαν στους κατοίκους και την Εκκλησία από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Παλαιολόγο τον Β, με τα δύο χρυσόβουλα το 1319 και το 1321.

Τα προνόμια θα διατηρηθούν και μετά το 1430 και τον ερχομό του Σινάν Πασά, με τον «ορισμό» να περιλαμβάνει τους όρους παράδοσης και τα σημαντικά ανταλλάγματα βέβαια. Το κίνημα του Διονυσίου Φιλοσόφου το 1611 θα αποτελέσει τομή με τα προνόμια να υποχωρούν έκτοτε και τους χριστιανούς να εκδιώκονται από το κάστρο, ενώ το 1635 με διάταγμα του Μουράτ Δ' υποχρεώνονται σε εξισλαμισμό 350 ντόπιοι τιμαριούχοι, διατηρώντας όμως έτσι τα τιμάρια και τις προσόδους τους.

Η πόλη όμως επέζησε, γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη περίοδο ακμής, έφτασε ως τον 20ο αιώνα, άντεξε στους πολέμους και απελευθερώθηκε το 1913 για να μπει σε μία νέα περίοδο που την έφερε σήμερα σε μία ζηλευτή θέση, όσο κι αν η κρίση ίσως και η γενικότερη δυσπραγία δεν μας επιτρέπει να έχουμε μία θεώρηση των αλλαγών που επήλθαν στον κόσμο τον 20ο αιώνα.

Το κάστρο

Στο κέντρο του βιβλίου βρίσκεται ένα άρθρο αναφοράς, ο πυρήνας της έκδοσης και η παρουσίαση του κάστρου. Είναι η «Ιστορία των οχυρώσεων και του οικισμού» από την Διευθύντρια της 8ης Εφορείας Βαρβάρα Παπαδοπούλου. Ακολουθώντας τη διηγήσή της έχουμε ένα πανόραμα για την ιστορία του κάστρου.

Μία ανακάλυψη στις στοές στο δυτικό σκέλος του κάστρου, έδωσε τις πρώτες σημαντικές αποδείξεις του ιστορικού βάθους της πόλης των Ιωαννίνων. Τα λείψανα αρχαίας οχύρωσης που ήρθαν στο φως μαζί με άλλα στοιχεία όπως ένα αργυρό νόμισμα Κορίνθου του β' μισού του 4ου ή του 3ου πΧ αιώνα που βρέθηκε στις επιχώσεις του τείχους, δείχνουν ότι η διαδρομή των Ιωαννίνων, ως οικισμός στη σημερινή τους θέση ξεκινάει από τους ύστερους κλασσικούς – ελληνιστικούς χρόνους.

Βάσιμες υποθέσεις των επιστημόνων κάνουν λόγο μάλιστα για μια εκτεταμένη αρχαία οχύρωση που περιέκλειε έκταση ίση με αυτήν στη βυζαντινή περίοδο και λίγο μικρότερη της οθωμανικής, δείχνοντας έτσι και τα όρια ενός ισχυρού, αρχαίου οικισμού.

Ειδικά στο Ιτς Καλέ, έχουν βρεθεί οικοδομικά λείψανα και κεραμικά που βεβαιώνουν τη συνεχή κατοίκηση της περιοχής από τα τέλη του 5ου πΧ αιώνα ως τα υστεροελληνιστικά χρόνια.

Δυστυχώς, δεν έχει επιβεβαιωθεί ανασκαφικά η παλαιοχριστιανική περίοδος, αλλά έστω κι έτσι θεωρείται βέβαιη η συνέχεια έστω και με συρρικνωμένη την πόλη και τον πληθυσμό.

Αμφισβητείται πάντως, η παλιότερη προσέγγιση για την ταύτιση με την παλιά πόλη Εύροια όπως προέκυπτε από το βιβλίο του Προκόπιου «Περί Κτισμάτων», αφού ούτε αρχαιολογικά δεδομένα από την περίοδο του Ιουστινιανού Α' (527-556) προέκυψαν, ενώ σύμφωνα με αυτήν την άποψη αυτός έφερε κατοίκους στην Εύροια, αλλά και δεν κάνει λόγο πλέον κανείς για νέα οχύρωση σε αυτήν την περίοδο, άρα και ίδρυση νέας πόλης, όταν αποδεδειγμένα πλέον, η κατοίκηση της πόλης ήταν παλιότερη.

Η συνέχεια της διαδρομής μοιάζει με γρίφο, η λύση του οποίου όμως δομείται σιγά σιγά όσο προχωράει η έρευνα.

Για τη μεσοβυζαντινή περίοδο, η παλιότερη γραπτή μαρτυρία για το κάστρο έρχεται από την «Αλεξιάδα», το ιστορικό αφήγημα της Άννας Κομνηνής που περιγράφει μάχες στα Γιάννενα την άνοιξη του 1082.

Ο Νορμανδός Βοημούνδος, γιος του δούκα της Απουλίας και της Καλαβρίας Ρομπέρτο Γισκάρδο, καταλαμβάνει την πόλη για λίγους μήνες, επισκευάζει τα τείχη, φτιάχνει τάφρο και κατασκευάζει και δεύτερη ακρόπολη. Ο πύργος κοντά στην εκκλησία των Αγ. Αναργύρων σήμερα, αποκαλείται Πύργος του Βοημούνδου και υποδεικνύει την πιθανή θέση της ακρόπολής του με την άλλη ακρόπολη που προηγούνταν κατασκευαστικά να τοποθετείται κατά μία εύλογη υπόθεση στην άλλη άκρη, εκεί που σήμερα είναι το τζαμί του Ασλάν Πασά.

Οι υποθέσεις είναι αναγκαίες γιατί δεν σώζονται τεκμήρια που να κάνουν εύκολη τη διάκριση των μεταβατικών περιόδων, ενώ η χρήση των παλιότερων υλικών κάθε φορά που γίνονταν νέες κατασκευές, δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τη διάκριση.

Ο Μιχαήλ Α' Κομνηνός Δούκας, πρώτος ηγεμόνας του Δεσποτάτου της Ηπείρου (1205 – 1215) προχωρά σε ριζικές ανακατασκευές και επισκευές και ισχυροποιεί το κάστρο, στην υστεροβυζαντινή περίοδο, με τα σημάδια που άφησαν όλες οι βελτιώσεις του 13ου και του 14ου αιώνα να γίνονται και σήμερα αντιληπτές.

Οι πολλές βελτιώσεις που έγιναν στο κάστρο κατά τη βυζαντινή περίοδο το έκαναν ισχυρότερο από αυτά άλλων πόλεων όπως αναγνωρίζεται στο χρυσόβουλο του 1319.

Όσο για την τάφρο, αυτή υπήρχε ως και τις αρχές του 20ου αιώνα εκεί που σήμερα περνάει η οδός Καραμανλή, προς το Μώλο.

Μερικά τοπογραφικά στοιχεία, ενδεικτικά κι αυτά των συνεχών αλλαγών στην ιστορία της πόλης και τα σημάδια που άφηναν πάνω στα τείχη.

Ο Πύργος του Θωμά, που βρίσκεται στα δεξιά της κεντρικής πύλης, αποδίδεται στον Σέρβο ηγέτη της πόλης Θωμά Πρελιούμποβιτς που κατά την ηγεμονία του (1367- 1384) ενίσχυσε το κάστρο για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Αλβανών.

Η κεντρική πύλη πρέπει να βρισκόταν εκεί που είναι ο Πύργος του Θωμά ως απόληξη και της κεντρικής αρτηρίας της πόλης και κοντά βέβαια στην κεντρική πύλη που γνωρίζουμε από την οθωμανική περίοδο.

Οι ακροπόλεις είναι δύο. Αυτήν βορειοανατολικά όπως είπαμε εκεί που σήμερα το τζαμί του Ασλάν πασά και θεωρείται και σαν η τοποθεσία του Επάνω Γουλά των πηγών του 14ου αιώνα, όπου είχαν την έδρα τους οι τοπικοί ηγεμόνες (ο Θ. Πρελιούμποβιτς, η Μαρία Αγγελίνα, ο Ιζαού Μπουαντελμόντι κ.α).

Και αυτήν νοτιοανατολικά, όπου κοντά στο Φετιχιέ Τζαμί είχαν τα σπίτια τους οι Γιαννιώτες άρχοντες και υψωνόταν ο μητροπολιτικός ναός του Αρχ. Μιχάηλ, λείψανα του οποίου βρέθηκαν και κατά την ανέγερση του Σεραγιού του Αλή Πασά.

Οθωμανική περίοδος

Μπορεί το 1670 ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή που πέρασε από την πόλη να είδε τα τείχη του κάστρου μαυρισμένα και με ρήγματα, ο 19ος αιώνας όμως βρίσκει το κάστρο εξαιρετικά ανεπτυγμένο μετά τις εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης που έκανε γύρω στο 1815 ο Αλή Πασάς. Οι εργασίες ήταν αναγκαίες ώστε να προσαρμοστεί το κάστρο στον πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα, δημιουργείται όμως, έτσι και η εικόνα που έχουμε σήμερα με το κάστρο να αποτελεί τον ισχυρό πυρήνα μιας πόλης επίσης ισχυρής και αναπτυγμένης.

Οι πύλες του κάστρου και οι μικρότερες πυλίδες διατηρούν ακόμα σήμερα μια ατμοσφαιρική αίσθηση και αποτελούν ένα πολύπλοκο δίκτυο εισόδων που μας εισάγουν στο χώρο του κάστρου. Ο ρόλος τους πάντως ήταν και είναι λειτουργικός και σε συνδυασμό βέβαια με την τάφρο που ο Αλή πασάς διεύρυνε στη βάση της βυζαντινής, αποτελούσαν ένα κρίσιμο μηχανισμό ασφαλείας.

Οι δύο ακροπόλεις διατηρούνται και επί οθωμανικής περιόδου. Η βορειοανατολική γίνεται θρησκευτικό κέντρο με τη λειτουργία του Τζαμιού που έφτιαξε ο διοικητής της πόλης Ασλάν πασάς το 1618 ενώ προστίθεται, ο Μεντρεσσές και η Εστία. Στην άλλη άκρη, κατασκευάζεται το Ιτς καλέ, ένα αυτόνομο στην ουσία κάστρο που προστατεύει το διοικητικό πλέον κέντρο του πασαλικίου με το Σεράι του Αλή πασά.

Στο κέντρο του Ιτς Καλέ κατασκευάζεται το Σεράι, ένα πολύπλοκο κτίριο που φαίνεται ότι ενσωματώνει κι άλλα προϋπάρχοντα κτίρια όπως αυτά που βλέπουμε σήμερα δεξιά μπαίνοντας στο χώρο. Παραμένει διοικητικό κέντρο και μετά την πτώση του Αλή, ως και το 1870 που καίγεται. Στο χώρο του θα κατασκευαστεί νοσοκομείο που θα λειτουργήσει ως και το 1940- 41 αποτελώντας αξιοσημείωτο ιστορικό πόλο για την σύγχρονη ιστορία της πόλης.

Το 1958 θα κατασκευαστεί και το σημερινό Βυζαντινό Μουσείο ως Βασιλικό Περίπτερο σε σχέδια του σημαντικού Γιαννιώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Χαρίση, ενώ από το 1995 θα αποτελεί πλέον ένα κορυφαίο πολιτιστικό κέντρο για τη βυζαντινή ιστορία της Ηπείρου.

Στο Ιτς καλέ συναντάμε σήμερα και άλλα σημαντικά κτίρια όπως το Φετιχιέ Τζαμί που πρόσφατα έγινε επισκέψιμο για το κοινό, το Θησαυροφυλάκιο και η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων από τις αρχές του 20ου αιώνα, τα Μαγειρεία που αποτελούν και αναψυκτήριο για τους επισκέπτες, ο «Τάφος του Αλή πασά» με την αποκατάσταση του κιγκλιδώματος που είχε χαθεί το 1940.

Στην άλλη πλευρά, το Τζαμί του Ασλάν πασά φιλοξενεί το Δημοτικό Μουσείο, ο Μεντρεσσές με τη συλλογή Ραπακούση και απ' έξω το μεγαλοπρεπές Σουφαρί Σεράι, η Ιππική Σχολή του Αλή Πασά που σήμερα είναι η έδρα των Γενικών Αρχείων του Κράτους μετά από μία εξαιρετική αποκατάσταση. Προσθέτουμε ακόμα τη Βιβλιοθήκη και το Χαμάμ.

Να σημειώσουμε τέλος και την Εβραϊκή Συναγωγή μέσα στο κάστρο που χρονολογείται από το 1829, με ισχυρή όμως πιθανότητα να αντικατέστησε παλιότερο κτίσμα που εξυπηρετούσε τις θρησκευτικές ανάγκες της ρωμανιώτικης κοινότητας μετά τον 9ο αιώνα.

Καινοτομία

Η τοπογραφία και η ιστορική διαδρομή συναντώνται στο σήμερα. Οι Γιαννιώτες και οι επισκέπτες περπατάνε στους στενούς δρόμους, ή ανεβαίνουν στις δύο ακροπόλεις και αισθάνονται την ιστορία να πάλλεται, αν έχουν μια ευαισθησία γι' αυτό. Αλλά και χωρίς πολλές ευαισθησίες, δύσκολα δεν θα νιώσουν ότι έχουν να κάνουν με έναν ιδιαίτερο χώρο. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα χρειάστηκε η μεγάλη εργασία πολλών σημαντικών ανθρώπων επί δεκαετίες. Στην ουσία αυτή τη δουλειά συμπυκνώνει αυτή η έκδοση.

Αν εντοπίζαμε μερικές ελλείψεις θα λέγαμε ότι είναι η ανάγκη για μια μεγαλύτερη ανάδειξη της οθωμανικής περιόδου- στην Ελλάδα όμως είμαστε ακόμα πίσω στις οθωμανικές σπουδές- και μια εκτενέστερη τεκμηρίωση της ιστορίας του 20ου αιώνα που άφησε τα σημάδια της κι αυτή στο κάστρο.

Στα πλεονεκτήματα να προσθέσουμε το φωτογραφικό υλικό, σπάνιο το περισσότερο, με μία μόνο παρατήρηση: Η φωτογραφία της σελίδας 160 (εικ. 208) όπου δεν ονοματίζεται ο δημιουργός της ο Φρεντ Μπουασονά το 1913 (δημοσιεύεται στην έκδοση του Ριζαρείου Ιδρύματος).

Η έκδοση για το Κάστρο των Ιωαννίνων θα αποτελέσει σύντομα, έκδοση βάσης για κάθε νέα προσέγγιση στο κάστρο. Φέρνει μια συνολική, πολυπρισματική, ματιά σε ένα καθοριστικό κομμάτι της ιστορίας των Ιωαννίνων, διαλύει πολλούς μύθους, αναδεικνύει τον πολυσύνθετο χαρακτήρα της πόλης πέρα από ψευδο- πατριωτισμούς και ανοίγει το πεδίο για ακόμα πιο καινοτόμες εκδόσεις. Η πόλη, λίγο πριν κλείσει 100 χρόνια ελεύθερη έχει ανάγκη από τέτοιες εκδόσεις, όπως έχει ανάγκη για μία σύγχρονη, πραγματική ματιά στην ιστορία της.

Ποιοι γράφουν

Στο βιβλίο γράφουν κατά σειρά:

«Χρονολόγιο των Ιωαννίνων», Σωτήρης Χαραλάμπους, «Η ιστορία του κάστρου κατά τη βυζαντινή περίοδο», Μιχαήλ Κορδώσης, «Τα προνόμια της πόλης των Ιωαννίνων» Πολυξένη Δημητρακοπούλου, «Το κάστρο των Ιωαννίνων μέσα από τους περιηγητές» Αντιγόνη Βαγενά, «Κάστρο Ιωαννίνων. Η ιστορία των οχυρώσεων και του οικισμού» Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου, «Η επισκευή του κάστρου στα χρόνια του Αλή πασά» Γιώργος Παπαγεωργίου, «Οι επιγραφές του κάστρου», Τατιάνα Στεριάδη, «Λιθόγλυφα στις πύλες του κάστρου» Τατιάνα Στεριάδη, «Ο οικισμός του κάστρου» Αργυρώ Καραμπερίδη, «Η εβραϊκή κοινότητα και οι συναγωγές των Ιωαννίνων» Ζανέτ Μπαττίνου, «Το κάστρο στους νεότερους χρόνους» Τατιάνα Στεριάδη, «Ανασκαφικές έρευνες στο κάστρο», Βασιλική Νάκου, «Κεραμική από το κάστρο» Δήμητρα Παπαϊωάννου – Κατερίνα Μπαντή, «Νομίσματα κάστρου, αρχαία νομίσματα» Κατερίνα Λιάμπη, «Βυζαντινά – νεώτερα νομίσματα» Γιόρκα Νικολάου, «Οι 'θησαυροί' του κάστρου» Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου, «Εργασίες ανάδειξης του κάστρου» Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου – Βασιλική Νάκου, «Η ιστοριογραφική έρευνα για το κάστρο των Ιωαννίνων κατά του 20ου και 21ου αιώνες», Χρήστος Σταυράκος, «Βιβλιογραφία» Βασιλική Νάκου.

Τα προνόμια, οι φόροι, τα χαράτσια

Επιλέξαμε από το άρθρο της Πολυξένης Δημητρακοπούλου, αρχαιολόγου, για τα «Προνόμια της πόλης των Ιωαννίνων», ένα απόσπασμα που αναφέρεται στα προνόμια και τη φορολογία του 14ου αιώνα, ώστε να υπάρχει μία σύγκριση με τα σημερινά δημοσιονομικά. Πολλοί θα αναγνωρίσουν τις ομοιότητες.

Τα προνόμια του 1319 αφορούσαν όλους τους κατοίκους της πόλης, τόσο τους άρχοντες, όσο και το «κοινόν», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά ο λαός στο Χρονικό των Τόκκων. Οι έποικοι των Ιωαννίνων, όρος που συμπεριλαμβάνει πιθανόν όλους τους Γιαννιώτες, με το χρυσόβουλο, εξασφάλισαν να μην παραδοθεί ποτέ η πόλη σε Φράγκους ή άλλους ξένους κατακτητές. Η εμπορική τάξη της πόλης επεδίωξε και κατάφερε να απαλλαγεί από το «κομμέρκιον», δηλαδή το φόρο που επιβαλλόταν στις εμπορικές επιχειρήσεις, στις εισαγωγές και τις εξαγωγές και στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Οι Γιαννιώτες μπορούσαν να εμπορεύονται στην πόλη τους και σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της αυτοκρατορίας, ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να πληρώνουν κανένα απολύτως δασμό. Οι Γιαννιώτες απαλλάσσονταν επίσης από το «μιτάτον», το δικαίωμα του εκάστοτε διοικητή της περιοχής να αγοράζει αγροτικά προϊόντα σε ευνοϊκές για αυτόν τιμές, για τη σίτιση του στρατού και των επισήμων. Δεν απαιτούνταν από τους κατοίκους των Ιωαννίνων προσωπική εργασία για καστροκτισία. Όφειλαν να παρέχουν εργασία μόνο για την «επιμέλειαν και περιποίησιν και ανάκτισιν» του δικού τους κάστρου.

Εκτός από την καστροκτισία οι Γιαννιώτες ήταν απαλλαγμένοι και από την «αποβίγλιση», δηλαδή τη σκοπιά στο κάστρο και το «βιγλιάτικο», το ποσό που πλήρωναν σε εκείνους που αναλάμβαναν να παράσχουν αυτήν την υπηρεσία.

Οι καστρινοί δεν υποχρεώνονταν να παρέχουν στρατιωτική υπηρεσία έξω από την πόλη τους, καθώς με αυτό ήταν επιφορτισμένοι οι έμμισθοι στρατιωτικοί, οι «αποτεταγμένοι στρατιώται», ούτε εξαναγκάζονταν με νόμιμες ή άτυπες διαδικασίες να παρέχουν κατάλυμα στους στρατιωτικούς.

Οι καστρινοί θα εξακολουθούσαν να κατέχουν τα κτήματά τους, όπως και κατά το παρελθόν. Κατακυρώνονταν από το χρυσόβουλο και οι πρόσθετες ιδιοκτησίες που είχε χορηγήσει σε μερικούς καστρινούς ο πιγκέρνης Συργιάννης Παλαιολόγος. Οι καστρινοί πέτυχαν επίσης να πωλούν τα κτήματα τους μόνο σε καστρινούς. Στο χρυσόβουλο αναφέρεται ότι και οι έποικοι της πόλης μπορούσαν να κατέχουν «αναποσπάστως και ανενοχλήτως τα χωρία και τα κτήματα αυτών».

«Ελευθερία και ανενοχλησία» ίσχυε και για τους Εβραίους κατοίκους της πόλης. Πρόκειται για την πρώτη βεβαιωμένη μαρτυρία της ύπαρξης συγκροτημένης εβραϊκής κοινότητας στα Γιάννενα, η οποία έμελλε να γίνει μια από τις ακμαιότερες κοινότητες που αναπτύχθηκαν στον ελλαδικό χώρο.

Οι Γιαννιώτες απαλλάσσονταν από σειρά αγροτικών φόρων, όπως το «βιολόγιον», που είχε ως βάση την καταγεγραμμένη περιουσία, συμπεριλαμβανομένων και των ζώων, το «καπνολόγιον ή καπνικόν», που επιβάρυνε όλους τους καλλιεργητές, ακόμη και τους ακτήμονες, το «νόμιστρο ή εννόμιον», φόρος που επιβαλλόταν για τη βοσκή των ζώων, το «λιμναίον πάκτον» δηλαδή το ενοίκιο που καταβαλλόταν για την εκμετάλλευση των πόρων των δύο λιμνών των Ιωαννίνων, το «ζευγολόγιον», φόρος που επιβαλλόταν για την εργασία ενός ζευγαριού βοδιών, το «μελισσοεννόμιον», φόρος για τις κυψέλες των μελισσών, η «χοιροδεκατία ή χοιροεννόμιον», φόρος για τους χοίρους, το «οψώνιον λίμνης», φόρος για τα αλιεύματα της λίμνης και η «ορική», το ποσό που καταβαλλόταν στον ιδιοκτήτη για την εκμετάλλευση του βουνού, του δάσους ή της χλόης για τροφή ζώων.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Χιονισμένα τα Γιάννενα το Σάββατο το πρωϊ;

2012-01-05T10:50:00.009+02:00

Κατά τη διάρκεια του νέου εικοσιτετραώρου (Πέμπτη) τα πρώτα σημάδια της επικείμενης μεταβολής του καιρού θα είναι η επικράτηση νοτιοδυτικών ανέμων κυρίως από τις βραδινές ώρες και οι τοπικές βροχές βασικά στη δυτική Ελλάδα. Σε ότι αφορά την κακοκαιρία του διημέρου Παρασκευή-Σάββατο, η βασική γραμμή της πρόγνωσης δεν έχει αλλάξει. Ωστόσο, είναι χρήσιμο να επισημάνουμε τα παρακάτω σημεία: (α) Τα φαινόμενα (βροχές, καταιγίδες, χιόνια κ.λπ.) θα είναι κατά τόπους έντονα, αλλά η διάρκεια τους στο Ιόνιο και τον κορμό της χώρας από τη Μακεδονία έως την Πελοπόννησο δεν θα είναι μεγάλη. (β) Την ημέρα των Θεοφανείων στην ανατολική ηπειρωτική χώρα από Μαγνησία και νοτιότερα και στις περισσότερες περιοχές την νότιας νησιωτικής Ελλάδας οι ισχυρές βροχές και οι καταιγίδες θα εκδηλωθούν βασικά μετά το μεσημέρι. (γ) Κατά τη διάρκεια του Σαββάτου τα καιρικά φαινόμενα που είναι πιθανό να εκδηλωθούν στην ανατολική Θεσσαλία, την ανατολική Στερεά και την ανατολική Πελοπόννησο θα είναι περιορισμένα και δεν θα κρατήσουν πολύ. Αυτό θα συμβεί διότι το ρεύμα φαίνεται να είναι Β-ΒΔ με το πρωτεύον βαρομετρικό χαμηλό της κακοκαιρίας να βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο κινούμενο προς τη Μαύρη Θάλασσα. Ακολουθεί η αναλυτική πρόγνωση του καιρού.

Την Παρασκευή, ημέρα των Θεοφανείων, προβλέπεται επιδείνωση του καιρού αρχικά στη βορειοδυτική Ελλάδα και σταδιακά στις υπόλοιπες περιοχές. Τα κύρια χαρακτηριστικά της θα είναι οι ισχυρές βροχές, οι καταιγίδες και οι θυελλώδεις άνεμοι. Τα χιόνια αρχικά θα περιοριστούν στα ορεινά, αλλά το απόγευμα στη δυτική και την κεντρική Μακεδονία θα χιονίσει πρόσκαιρα και σε περιοχές με υψόμετρο 400 ή και 300 μέτρα. Από το βράδυ και από τα βορειοδυτικά ο καιρός θα αρχίσει να παρουσιάζει βελτίωση. Οι άνεμοι θα πνέουν Ν-ΝΔ 7 με 8 μποφόρ ενισχυόμενοι βαθμιαία στο Αιγαίο στα 9 με 10 μποφόρ. Από το μεσημέρι στα δυτικά και τα βόρεια οι άνεμοι θα αρχίσουν να στρέφονται σε Β-ΒΔ 7 με 9 και στο Ιόνιο τοπικά 10 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα σημειώσει σταδιακή πτώση από τα βορειοδυτικά.

Το Σάββατο στην ανατολική Μακεδονία, τη Θράκη, την Εύβοια, τα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου, τις Κυκλάδες την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα προβλέπονται νεφώσεις με βροχές, καταιγίδες και χιονοπτώσεις στα ορεινά. Στα βορειοανατολικά θα χιονίσει πρόσκαιρα και σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο (300 ή 200 μέτρα). Τα φαινόμενα το πρωί θα είναι κατά τόπους έντονα. Στην υπόλοιπη χώρα προβλέπονται τοπικές νεφώσεις με πρόσκαιρα φαινόμενα (βροχές και χιονοπτώσεις στα ορεινά-ημιορεινά) στη Χαλκιδική και τις ανατολικότερες περιοχές Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου. Οι άνεμοι θα στραφούν σταδιακά παντού σε βοριάδες 7 με 9 μποφόρ με τάση εξασθένησης στο Ιόνιο. Η θερμοκρασία θα σημειώσει αισθητή πτώση σε όλες τις περιοχές.

Την Κυριακή προβλέπονται τοπικές νεφώσεις με σποραδικές βροχές μικρής διάρκειας στο Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα και πιθανώς στο Ιόνιο, τη νοτιοδυτική Πελοπόννησο και την Κρήτη. Οι άνεμοι θα πνέουν Β 4 με 6 και στα ανατολικά 7 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί σε χαμηλά επίπεδα.

Η Δευτέρα θα είναι μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα χωρίς να αποκλείονται κάποια φαινόμενα (βροχές και στα ορεινά χιονοπτώσεις) κυρίως στην ανατολική και τη νότια Ελλάδα. Οι άνεμοι θα πνέουν Β 4 με 6 μποφόρ. Η θερμοκρασία δεν θα σημειώσει αξιόλογη μεταβολή.

Πρόγνωση από τον Δημ. Ζιακόπουλο

...........................................................................................

Παρασκευή 6 Ιαν. 2012 (8 το πρωί) έντονη βροχή

Παρασκευή 6 Ιαν. 2012 (2 το μεσημέρι) - τα αστεράκια σημαίνουν χιόνι - το μωβ χρώμα έντονη βροχή -

Παρασκευή 6 Ιαν. 2012 (8 το βράδυ)

Παρασκευή 6 Ιαν. (11 το βράδυ)

Βαθμιαία καλυτέρευση - Σάββατο 7 Ιαν. 2012 (8 το πρωί)

Σάββατο 7 Ιαν. 2012 (2 το μεσημέρι)

Σάββατο 7 Ιαν 2012 (11 το βράδυ)

Οι χάρτες υετού (βροχής- χιονιού) από το o kairos gr

Να 'ναι το 2012 καλύτερο απ' οτι περιμένουμε

2011-12-31T10:21:00.002+02:00

ΕΥΧΕΣ από ΜΑΘΗΤΕΣ - ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ

"Θελω να κανω μια ευχη να πετηχει γιατι αυτο θελουνε ολοι εκτος απο τους πολιτικους.Θελω να βγουμε απο αυτο τον κλιο της χρεοκωποιας γιατι αν συνεχιστη αυτο εγω δε θα βρω δουλεια και να βγουμε απο την κρυση,αυτο θελω ολοψυχα."

"Η ευχη που θα κανω ειναι να εχει ολος ο κοσμος υγεια και να καταφερει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να βγει η Ελλαδα απο το χρεος."

"Η νεα χρονια θελω να μην υπαρχει αυτο το οικονομικο προβλημα και η ανεργεια στην οικογενεια μου με αποτελεσμα να ειναι ολοι χαρουμενοι."

"Να σωθει η Ελλαδα."

"Να πανε ολα καλα ΜΟΝΟ για τους ΚΑΛΟΥΣ ανθρωπους που ειναι ανεργοι."

'Να ξεπερασουμε την κριση και να ζουμε οπως μας αξιζει."

"Να ξαναγινουν χαρουμενοι οι ανθρωποι."

"Θελω να μην υπαρχει αλλη φτωχεια."

'Θελω να βγει η ομορφη χωρα μας"Ελλαδαρα μου",απο την κριση και να προοδευσει.Επισης να μεινουν οι γονεις μου στη δουλεια."

"Ευχομαι η χωρα μου να βγει απο αυτη την κατασταση και ο πατερας μου να βρει δουλεια."

"Να φυγω και να παω στην Αμερικη."

"Να αλλλαξει η κατασταση για να μπορουμε ξανα κι εμεις η νεοι να ελπιζουμε."

'Να αντεξει ολος ο κοσμος και περισσοτερο η οικογενεια μου αυτες τις δυσκολες μερες που θα ερθουν στην Ελλαδα με τον καινουργιο χρονο.Ευχομαι τα πραγματα να αλλαξουν και να μη μεινουμε στο δρομο."

¨Θελω να φυγει η οικονομικη κριση και να υπαρχει δουλεια."

"Ευχομαι το 2012 να ειναι ευτυχησμενο χρονο και να γινουν ολα καλα και να γυρισουν ολοι στις δουλιες και να μη μινει κανενας ανεργος."

"Ενα παλτο."

"Θελω να βρω μια καλη δουλεια για να βοηθησω την οικογενεια μου."

"Με ενα τροπο,ας πουμε μαγικο να ξαναγινουμε καλα απο αυτα τα προβληματα στην Ελλαδα και στην οικογενεια μου."

"Ο Θεος να μας βοηθησει να αντιμετωπισουμε αυτη την κατασταση με θαρρος."

"Να ηταν ολα καλυτερα με την κατασταση στην Ελλαδα."

"Θελω να βρουνε οι γονεις μου δουλεια και να πηγαινει ο αδερφος μου καλα στο πανεπιστημιο του."

"Να τελειωσει αυτη η κατασταση στην Ελλαδα."

"Να φυγει η οικονομικη κριση."

"Να εχουμε μια καλη Ελλαδα χωρις κρισεις γιατι ετσι χωρις λεφτα δεν μπορω να προσαρμοστω."

"Η κριση καταπιεζει ολους τους ανθρωπους γι αυτο να φυγει."

"Η Ελλαδα να ξαναγινει ΕΛΕΥΘΕΡΗ."

"Ο πατερας μου κι ο αδερφος μου να βρουνε δουλια.'

"Να μην υπαρχει γκρινια για τα λεφτα στο σπιτι μου."

Αλήτη μ' είπες μια βραδυά

2011-12-30T13:22:00.001+02:00

Ας είναι πάντα δίπλα σας του άστρου η μαγεία

2011-12-24T11:13:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο Σατιρίζοντας την επικαιρότητα

Ο Ζάμος που σύνδεσε τα Γιάννενα με την ιστορία τους.

2011-12-20T17:48:00.005+02:00

Ο Ζάμος που συνέδεσε τα Γιάννενα με την ιστορία τους
Ο συμπολίτης μας Νιζαμουντίν (Ζάμος) Γαζαλή Μετκόβεης έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο. Η ταυτότητά του, αλλά και ο χαρακτήρας του συνέδεσαν την πόλη με την ιστορία και τις αξίες της.
Πλήρης ημερών, σε ηλικία ογδόντα πέντε περίπου ετών, απεβίωσε προχθές ο γνήσιος Γιαννιώτης και γόνος παλιάς αρχοντικής οικογένειας Νιζαμουντίν (Ζάμος) Γαζαλή Μετκόβεης. Ποιος δεν τον γνώριζε, ποιος δεν τον υποληπτόταν, ποιος δεν σεβόταν και αγαπούσε αυτόν τον καλοκάγαθο, τον ήπιο και μελισταγή Άνθρωπο… Όλα τα Γιάννινα, ανεξάρτητα από φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Ο θάνατός του στερεί την πόλη του, την πόλη μας, τα Γιάννινα, από ένα σύμβολο σύνδεσης με το παρελθόν της.

Όσοι τον γνώρισαν και ήταν πάρα πολλοί, θαύμασαν στον Ζάμο την πολυμάθειά του, τους ευγενικούς του τρόπους, τησοφία και θυμοσοφία του, αλλά και τη σεμνότητά του. Είχε αναγάγει σε συστατικό της υπόστασής του το δικαίωμα του ατόμου στον αυτοπροσδιορισμό του, στο σεβασμό της ετερότητας, ιδιαίτερα της θρησκευτικής. Άνθρωπος Δίκαιος, ευθύς, συνεπής, ταπεινός παρά τη σπουδαιότητά του. Προσηνής και απλός. Άνθρωπος της καταλλαγής, της αξιοπρέπειας, της κατανόησης, δίδαξε με το παράδειγμα της ζωής του τον εξοβελισμό της ανεξίας και της δυσανεξίας και παρείχε σημαντικά στοιχεία στους γύρω του για τον εμπλουτισμό της συλλογικής κοινωνικής συνείδησής τους. Θεός είναι το Δίκαιο, έλεγε. Ο αγώνας ο δύσκολος, ο σκληρός, ο δρόμος για τη θέωση είναι να παλεύειςκαι να ματώνεις, να στραγγίζεις την ψυχή σου, για να είσαι δίκαιος και ενάρετος. Τότε μόνο αγαπάς πραγματικά.

Έλληνας πολίτης, γεννημένος από Έλληνες την ιθαγένεια γονείς. Οι προγονοί του, με προεξάρχοντα τον τελευταίο μουφτή της πόλεως Φουάτ Μουσταφά, που υπήρξε πεθερός του, είχαν υπηρετήσει επί αιώνες την πόλη και είχαν εξαιρεθεί της ανταλλαγής του 1924, επειδή η Ελληνική Πολιτεία είχε αναγνωρίσει την εκ μέρους τους προσφορά εξαίρετων υπηρεσιών στην Ελλάδα, τόσο κατά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης όσο και κατά την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

Η σημασία των ανωτέρω υπογραμμίζεται ηχηρά από το παρακάτω χωρίο δημοσιεύματος του φύλλου της 12ης/12/1948 της τότε ημερήσιας γιαννιώτικης εφημερίδας «Εθνικός Αγών», στο οποίο αναφέρονται επ’ αφορμή της κηδείας του τα εξής για τον πεθερό του Φουάτ Μουσταφά:

«…Ως γνήσιος Τούρκος Ιωαννίτης, αντετάχθη σθεναρώς μαζί με τον φίλο του Σαδήκ Πασσα, εναντίον της σκέψεως να παραδοθούν τα Ιωάννινα, εις τους ελθόντας Αλβανούς κατά το 1912, εναντιωθείς τα μέγιστα προς τους εδώ αλβανούς αντιπροσώπους Αχμέτμπεήν Κονίτσα, Μουφίτ Λιμποχόβα κλπ.. οι οποίοι, επρότειναν εις τους Τουρκογιαννιώτες, να παραδώσουν την Ήπειρον και την πόλιν, εφόσον ο Ισμαήλ Κεμάλ και ο Εσσάτ Πασσάς ο γκέγκας, είχον ανακηρύξει ταύτην (την Αλβανίαν δηλαδή) ελευθέραν!..

«Προτιμώτερον είπε εις το συμβούλιον που έγινε στο σπίτι του Σαδήκ πασσά χίλιες φορές να πάρουν τα Γιάννενα οι ρωμιοί από τα χέρια των οποίων τα πήραμε το 1430, παρά οι αρβανίτες, που μας πρόδωκαν!!» Την γνώμην του αυτήν επέβαλεν εν τέλει εις όλους.

Συνδεόμενος δε δια στενής φιλίας και συγγενείας μετά του υπερασπιστού του Μπιζανίου του ηρωικού Εσσάτ Πασσά, συνετέλεσεν, ώστε, να προληφθούν «μείζονα κακά» καθ’ όλην την πεντάμηνον πολιορκία των Ιωαννίνων. Ο ίδιος πάλιν, μαζί με τον Εσσάτ Πασσάν, αντετάχθη κατά την εν τω «κονακίω» (Στρατηγείο) γενικήν σύσκεψιν, παρατηρήσας αυστηρώς τον αχαλίνωτον και υπερφίαλον και φανατικότατον Σείχην Γκουτμή, τον αρειμάνειον εκείνον αγέρωχον και μεγαλοπρεπή κιδαροφόρον Σιέχην και αντιπρόσωπον του Καλίφου, ο οποίος επρότεινε να συλλάβουν τους άρχοντας και να τους καταδικάσουν εις θάνατον!

...Κατά την τελετήν της παραδόσεως του ξίφους του Εσσάτ πασσά προς τον ελευθερωτήν διάδοχον Κωνσταντίνον την 22-2-1913 εις την πλατείαν του Τζαμίου Ναμάζ Γκιάχ, πλήρης συγκινήσεως, ωμίλησε και αυτός μετά τον Σαδήκ πασσάν και τον δημοσιογράφον Αλή εφένδην Μπαρούταν, ανέφερε δε, συν τοις άλλοις, ότι οι Έλληνες είχον δικαιώματα αναφαίρετα, εν αντιθέσει προς τους Αλβανούς, διότι ο πρόγονος του Εσσάτ πασσά Ιωάννης Γλυκής, μετά των άλλων αρχόντων, είχαν παραδώσει την πόλιν και τα κλειδιά εις τον Σινάν πασσάν, στρατάρχην και βεζύρην του Μουράτ Β’, λαβόντες τα προνόμια το 1430, και ότι κατά θείαν βούλησιν και οικονομίαν επέπρωτο ο τελευταίος γόνος της εξισλαμισθείσης οικογενείας Γλυκή, Εσσάτ πασσάς Μέραρχος Ιωαννίτης, να παραδώσει την πόλιν ύστερα από 483 χρόνια τουρκοκρατίας εις τον Έλληνα διάδοχον Κωνσταντίνον!...».

Τα ίδια πρέσβευαν και οι γονείς του, Γαζαλή εφέντης και Μελέκ Χανούμ, καθώς και οι θείοι του.

Ο ίδιος ο Ζάμος συκοφαντήθηκε, λοιδορήθηκε, έπεσε θύμα σοβινιστικών αντιπαραθέσεων και διαμάχης, σε σκοτεινούς καιρούς. Σε καιρούς που παραχαράχτηκε η ιστορία, που προς ιδιοτέλεια καλλιεργήθηκε από ποταπούς η μισαλλοδοξία. Αλλά, αγωνίσθηκε με σθένος και καρτερία για να αποκαλύψει και καταδείξει τη σκευωρία που είχε εξυφανθεί εναντίον του και εναντίον της οικογένειάς του, για να υπερασπιστεί την Αλήθεια και την Ιστορία. Μετά από σκληρούς και ψυχοφθόρους αγώνες δικαιώθηκε, αποκαταστάθηκε και ξαναπήρε πίσω την περιουσία του. Πλην όμως είχε πικραθεί. Ως σοφός, συγχώρεσε, αλλά δεν λησμόνησε…

Υπήρξε ευεργέτης της πόλης του, της πόλης που τόσο πολύ αγάπησε.

Όσοι τον γνώρισαν, συγχρωτίστηκαν, υπήρξαν φίλοι του, αξιώθηκαν την ευλογία της απόλαυσης του μεγαλείου της καρδιάς του. Όσοι κάθισαν στο ίδιο τραπέζι με τον Ζάμο ένιωσαν βαθιά και ανεξίτηλα μέσα τους ότι είχαν «κλέψει» τις ώρες αυτές από το Θεό: Περιδιάβηκαν τη λεωφόρο της γνώσης της Ιστορίας της πόλης, κοινώνησαν της αληθινής αγάπης, αξιώθηκαν το άγγιγμα μιας σπουδαίας ανθρώπινης ψυχής.

Ποτέ δεν αδίκησε υπαιτίως, ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον. Αντίθετα, νουθετούσε, συγκρατούσε, άφηνε πάντοτε στους συνομιλητές του βαθύτατη εντύπωση.

Θα μας μείνει αλησμόνητος. Κομμάτι της Ψυχής μας. Ίσως ο ισχυρότερος σύνδεσμός μας με την πόλη μας, αλλά και τη συνείδησή μας.

Ας είναι ελαφρό το χώμα που θα τον σκεπάσει «σαν της δροσιάς το στάλλαγμα, σαν τηςεληάς το φύλλον». Καλό ταξίδι Κύριε Ζάμο! Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας!

ΠΗΓΗ: Ηπειρωτικός Αγών Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

Το πρωϊνό του κ. Κώστα Μητσοτάκη

2011-12-17T13:02:00.002+02:00

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΕΞΙΑΣ
Η φασολάδα, οι αγκινάρες και το πρωινό του Μητσοτάκη
Οπως είναι φυσικό, στο βιβλίο της κυρίας Μαρίκας γράφει και ο κ. Κ. Μητσοτάκης αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά το αγαπηµένο του φαγητό, αλλά και το µυστικό της ευεξίας του, που δεν είναι τίποτε άλλο από το πρωινό του.

«Στην Κατοχή, επί έντεκα ολόκληρους µήνες έζησα τρώγοντας µόνο φασολάδα σκέτη, χωρίς λάδι. Τότε ήµουν ‘‘γραµµένος’’ σε τρία συσσίτια:

των δικηγόρων, µιας και ανήκα πια στον Σύλλογο, των εφέδρων αξιωµατικών και των Κρητών.

Είχα στην τσέπη µου ένα κουτάλι και έτρωγα µε τη σειρά, και στα τρία, από ένα πιάτο φασολάδα…
Μ’ αρέσουν και οι αγκινάρες ωµές, τις έχω και στο πρόγευµα όταν είναι η εποχή τους, κοµµένες, µε λίγο αλάτι και λεµόνι. Είναι καλός µεζές και για το κρασί. Τα παιδιά µου επιµένουν ότι τρώω πολύ, αλλά δεν είναι αλήθεια!

Απλώς τρώω πολύ αργά, µασάω είκοσι - τριάντα φορές κάθε µπουκιά, ακόµη και το µέλι, µε το οποίο ξεκινάω την ηµέρα µου».

«Ο Κώστας τρώει απ’ όλα και κυρίως όσα δεν τρώω ευχάριστα εγώ: χόρτα χιλίων ειδών,φασολάδες, φακές, όλα τα όσπρια» προσθέτει η κυρία Μαρίκα. «Εγώ, λόγω τωναναµνήσεων από την Κατοχή, έκτοτε δεν ξανάφαγα φασόλια. Ρεβίθια δεν τρώω ποτέ.Προτιµώ τις φακές και τη φάβα. Παλιά δεν ήµουν καθόλου άνθρωπος των φρούτων, µε τα χρόνια άλλαξα και µ’ αρέσουν.

Ο Κώστας Μητσοτάκης ξεκινά τη µέρα του λιτά, και συγκεκριµένα:

το πρωινό του περιλαµβάνει
πάντα µια κουταλιά µέλι µε ένα ποτήρι κρύο νερό,
στη συνέχεια χυµό από ένα πορτοκάλι, ένα γκρέιπφρουτ και ένα λεµόνι,
µια σούπα µε κουάκερ και,
όταν είναι η εποχή της, µία ωµή, κοµµένη αγκινάρα µε λίγο αλάτι και λεµόνι.
Επίσης πίνει κι ένα ελληνικόκαφεδάκι σκέτο, καθώς αποφεύγει τη ζάχαρη».

«Οι ντολµάδες του Χαρίλαου»

Το 1989, µε αφορµή τον σχηµατισµό της οικουµενικής κυβέρνησης, οι τότε ηγέτες της Αριστεράς – Λεωνίδας Κύρκος και Χαρίλαος Φλωράκης – συναντήθηκαν µε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο σπίτι του τελευταίου, στη Γλυφάδα. Η συνάντηση εκείνη πέρασε στην Ιστορία µε τίτλο «Τα ντολµαδάκια της Μαρίκας», ανάγοντας περίπου σε κορυφαία «είδηση» τις δηµοσιογραφικές πληροφορίες – ή µάλλον εικασίες! – περί της προτίµησης που έδειξε ο Φλωράκης ειδικά στη συγκεκριµένη… διάσηµη συνταγή.
Μόνο που, όπως θυµάται η Μαρίκα Μητσοτάκη, «δεν ήταν καν δείπνο, αλλά µια απλή συνάντηση, µε εξίσου απλό κέρασµα, καφέ και γλυκό.
Οπως ήταν φυσικό, έξω περίµεναν οι ρεπόρτερ και την εποµένη είδα τα πρωτοσέλιδα περί… ντολµάδων!
Επρόκειτο βέβαια για δηµοσιογραφικό ‘‘εύρηµα’’!».

Χρόνια µετά, συνάντησε ο Φλωράκης τον Μητσοτάκη και του λέει:
«Τι θα γίνει; ∆εν θα µας καλέσεις επιτέλους να φάµε εκείνα τα περίφηµα ντολµαδάκια της γυναίκας σου;».

«∆υστυχώς, τελικά δεν αξιωθήκαµε να τα φάµε» προσθέτει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

ΠΗΓΗ - ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΗΜΑ 27 Νοεμβρίου 2011

Σκύλος της χρονιάς ο "Λουκάνικος"

2011-12-15T20:09:00.004+02:00

( από το ιστολόγιο BlogOut)

Δεν είναι πρόεδρος ούτε πρωθυπουργός, δεν είναι κάποιος πεφωτισμένος επιστήμονας ή μεγαλοεπιχειρηματίας, δεν είναι μέρος του παγκόσμιου «σταρ σίστεμ», το όνομά του είναι «άγνωστο», αλλά η μορφή του ολοένα και πιο οικεία. Είναι ο «Λουκάνικος»!

Η φήμη του σκύλου που δε χάνει πορεία για πορεία στο κέντρο της Αθήνας και που έχει «συλληφθεί» ουκ ολίγες φορές από το φωτογραφικό φακό να γαβγίζει στις δυνάμεις των ΜΑΤ, έχει λάβει πλέον παγκόσμιες διαστάσεις.

Αν και το πρόσωπο της χρονιάς για τους συντάκτες του αμερικανικού περιοδικού TIME είναι ο «ανώνυμος διαδηλωτής», ο αντίστοιχος ειδικός τίτλος του «σκύλου της χρονιάς» απονεμήθηκε στον «δικό» μας «Λουκάνικο», τον ημίαιμο πρωταγωνιστή των διαδηλώσεων!

ΣΧΕΤΙΚΑ 1) Στο TIME και ο ... Λουκάνικος

2) Φωτοαφιέρωμα του TIME στον ημίαιμο Λουκάνικο

3) Πρόσωπο της χρονιάς ο ανώνυμος διαδηλωτής

4) Στα χνάρια του ντικ

Για αυτούς δεν υπάρχει "μνημόνιο".

2011-12-12T08:45:00.005+02:00

Αθήνα

Αγωγές, που πρόκειται να συζητηθούν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, έχουν καταθέσει 117 πρώην και συνταξιούχοι βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων, διεκδικώντας αναδρομικά (και με τόκο) διαφορές αποδοχών, καθώς και αποζημιώσεις για ηθική βλάβη, ύψους εκατομμυρίων ευρώ.

Μεταξύ αυτών είναι ηχηρά ονόματα που πρωταγωνίστησαν στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου επί χρόνια, όπως οι Ακης Τσοχατζόπουλος, Τ.Μαντέλης, Γ.Ανωμερίτης, Γ.Δρυς, Ελισ.Παπαζώη, Π.Δούκας, Ελ.Ζαγορίτης, Αν.Καραμάριος, Θ.Κασίμης, Ν.Κατσαρός, Π.Τατούλης, Αντ.Φούσας κ.ά.

Από τους 117, οι 62 είναι πρώην βουλευτές της ΝΔ και 52 πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Το ακριβές ποσό που ζητούν οι 117 πρώην βουλευτές μέσω των Διοικητικών Δικαστηρίων δεν μπορεί να προσδιοριστεί, καθώς οι διεκδικήσεις κυμαίνονται ανάλογα με τα χρόνια που διετέλεσε ο καθένας βουλευτής.

Ορισμένοι μάλιστα έχουν καταθέσει και δύο αγωγές για διαφορετικές βουλευτικές περιόδους, όπως οι Ι.Βαϊνάς, Μυρσίνη Ζορμπά, Εμμ.Λουκάκης και Σωτ.Στολίδης.κάτι) διεκδικεί διαφορές βουλευτικής αποζημίωσης ύψους 240.196 ευρώ συν τους νόμιμους τόκους. Επιπλέον, όλοι σχεδόν διεκδικούν από το ελληνικό δημόσιο και χρηματική ικανοποίηση ύψους 10.000 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστησαν, από τη μη αναπροσαρμογή των αποδοχών τους.

Από τις αγωγές τους ενώπιον της Διοικητικής Δικαιοσύνης παραιτήθηκαν δύο πρώην βουλευτές, οι Μιχ.Λιάπης και Λεων.Τζανής, καθώς και η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη.

Ήδη, όμως έχουν εκδοθεί τρεις αποφάσεις από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, ενώ πρόκειται να συζητηθεί σειρά άλλων. Δύο από αυτές τις αγωγές έγιναν μερικά δεκτές και μία τρίτη απορρίφθηκε, ενώ το δημόσιο άσκησε ήδη έφεση επί των δύο αυτών αγωγών που έγιναν μερικά δεκτές. Πολύ μεγαλύτερος αριθμός αγωγών είναι «παγωμένες» στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Οι πρώην βουλευτές διεκδικούν τις διαφορές των αποδοχών τους που «παράνομα», όπως ισχυρίζονται, δεν τους χορηγήθηκαν μετά την αύξηση των αποδοχών των δικ

αστικών λειτουργών, βάσει της επίμαχης απόφασης του Μισθοδικείου το 2006.

Ποιοι είναι

Βουλευτές ΠΑΣΟΚ

Οι 52 πρώην και συνταξιούχοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που κατέθεσαν αγωγές και διεκδικούν αναδρομικά διαφορές αποδοχών είναι: Αλ. Ακριβάκης, Ιωάν. Ανθόπουλος, Ελένη Ανουσάκη, Παν. Αντωνακόπουλος, Γεωργ. Ανωμερίτης, Μαρία Αρσένη, Ιωαν. Βαθειάς, Ιωάν. Βαίνας, Βασ. Βασιλακάκης, Ηλ. Βλαχόπουλος, Χρ. Βοσνάκης, Αλέξ. Βούλγαρης, Δημ. Γεωργακόπουλος, Ιωάν. Γιαννακόπουλος, Μόσχος Γικόνογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Μ.Ζορμπά, Χρήστος Θεοδώρου, Ιωαν. Θωμόπουλος, Λάμπρος Κανελλόπουλος, Θεόδ. Κατσανέβας, Ελεονώρα - Νόρα Κατσέλη - Καλογεροπούλου, Ιωάν. Καψής, Θεόδ. Κολιοπάνος, Ευτ. Κοντομάρης, Βασ. Κοντογιαννόπουλος (1974 - 1993 ΝΔ και 1996 - 2000 ΠΑΣΟΚ), Σωκρ. Κοσμίδης, Θεόδ. Κοτσώνης, Δημ. Κουλουριάνος (ευρωβουλευτής), Φλώρος Κωνσταντίνου, Εμμ. Λουκάκης, Αναστ. Μαντέλης, Αλεξ. Μπαλτάς, Αθαν. Μπάτσος, Φραγκ. Παπαδέλλης, Ελισάβετ Παπαζώη, Ηλ. Παπαηλίας, Βασ. Παπανικόλας, Χρ. Σμυρλής - Λιακατάς, Ιωάνν. Σουλαδάκης, Σωτ. Στολίδης, Λεων. Τζανής, Ιωάνν. Τσακλίδης, Παντ. Τσερτικίδης, Βασ. Τσιλίκας, Αποστ. Τσοχατζόπουλος, Παν. Φωτιάδης, Αλεξ. Χρυσανθακόπουλος και Αναστ. Χωρέμης.

Βουλευτές ΝΔ

Από την πλευρά της ΝΔ οι 62 πρώην βουλευτές που κατέθεσαν αγωγές είναι: Νικ. Αγγελόπουλος, Παν. Αδρακτάς, Θεοδ. Αναγνωστόπουλος, Απ. Ανδρεουλάκος, Ιωαν. Βαληνάκης, Δημ. Γαλαμάτης, Σταυρ. Δαϊλάκης, Γεωργ. Δεικτάκης, Θεοφ. Δημοσχάκης, Πέτρ. Δούκας, Ελεύθ. Ζαγορίτης, Σοφία Καλαντζάκου, Ηλ. Καλλιώρας, Γεώργ. Καλός, Κρινιώ Κανελλοπούλου, Αναστ. Καραμάριος, Αντ. Καρπούζας, Θεόδ. Κασίμης, Νικ. Κατσαρός, Θεόδ. Κατσίκης, Σταυρ. Κελέτσης, Κεφαλογιάννης, Αθηνά Κόρκα - Κώνστα, Βασ. Κορκολόπουλος, Ιωάν. Κοσμίδης, (ευρωβουλευτής), Ανδρ. Κουτσούμπας, Γεώργ. Κωνσταντόπουλος, Θεόφ. Λεονταρίδης, Μιχ. Λιάπης, Αναστ. Λιάσκος, Λεων. Λυμπερακίδης, 'Αρια Μανούσου - Μπινοπούλου, Πέτρ. Μαντούβαλος, Παν. Μελάς, Αντων. Μπέζας, Μιχ. Μπεκίρης, Νικ. Νικολόπουλος, Γεώργ. Ορφανός, Βασ. Παππάς, Αριστ. Παυλίδης, Ιωάνν. Πλακιωτάκης, Αδάμ Ρεγκούζας, Γεώργ. Σαλαγκούδης, Δημ. Σαμπαζιώτης, Παν. Σκανδαλάκης, Θεοδ. Σολδάτος, Σπ. Σπηλιωτόπουλος, Αριστ. Σταθάκης, Νικ. Σταυρογιάννης, Αποστ. Σταύρου, Πέτρ. Τατούλης, Ιορδ. Τζαμτζής, Νικ. Τσιαρτσιώνης, Κων. Τσιπλάκης, Αριστ. Τσιπλάκος, Σάββας Τσιτουρίδης, Γεώργ. Τσούρνος, Παρθένα Φουντουκίδου - Θεοδωρίδου, Αντ. Φούσας, Χρ

. Φώλιας, Ηλ. Φωτιάδης και Ευγέν. Χαϊτίδης.

Ακόμη, αγωγή έχει καταθέσει η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη, βουλευτή του Συνασπισμού ('89 - '93) και του ΚΚΕ ('93 - '04), Ιουλία Κοσιώνη και ο τέως ευρωβουλευτής του ΔΗΚΚΙ, Εμμ. Μπακόπουλος.

Επίσης, έχει καταθέσει αγωγή ο πρώην βουλευτής Γεώργιος Παπαγεωργίου, ωστόσο δεν έχει διευκρινιστεί για ποιον ακριβώς πρόκειται, καθώς τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ υπήρξαν βουλευτές με το ίδιο ονοματεπώνυμο.

Επαναλαμβάνεται ότι από τις αγωγές τους ενώπιον της Διοικητικής Δικαιοσύνης παραιτήθηκαν οι Μιχ.Λιάπης και Λεων.Τζανής, καθώς και η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη.

Εν τω μεταξύ, με ανακοίνωσή του ο Γιάννης Καψής διευκρινίζει: «Πρός αποφυγήν κάθε παρανόησης, θέλω να σας ενημερώσω, προκαταβολικά, για τα εξής: Εις ανύποπτον χρόνον, και αφού είχαν δικαιωθεί και οι δύο προσφυγές μου, για τα αναδρομικά των βουλευτών, με εξώδικο μου πρός τον Διοικητήν Της Τραπέζης Ελλάδος και τον πρόεδρον της Βουλής, εξεχώρησα οποιαδήποτε αναδρομική αμοιβή μου στο Ταμείον Καταπολέμησης του Δημοσίου Χρέους που έχει ανοίξει η Βουλή στην Τράπεζα Ελλάδος. Συνεπως οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος δεν με αφορά».

Εκκρεμούν και στο Ελεγκτικό Συνέδριο αγωγές

Υπενθυμίζεται ότι μεγάλος αριθμός ανάλογων βουλευτικών αγωγών εκκρεμούν και στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Συγκεκριμένα, το αρμόδιο Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου έχει δικαιώσει συνταξιούχους βουλευτές, κρίνοντας ότι με βάση το Ζ' Ψήφισμα της Βουλής του 1975, οι αυξήσεις στις αποδοχές των δικαστικών λειτουργών συμπαρασύρουν και τις αποδοχές των βουλευτών.

Στην απόφαση αυτή έχει αντιδράσει το υπουργείο Οικονομικών καταθέτοντας αίτηση αναίρεσης ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η Ολομέλεια έχει αναπέμψει και πάλι την υπόθεση στο Τμήμα το οποίο όμως έχει «παγώσει» το όλο θέμα.

Ήδη, από την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου έχουν δικαιωθεί οι τέως βουλευτές Β. Μπρακατσούλας (ΠΑΣΟΚ), Αγ. Αγγελούσης και Καλλιόπη Μπουρδάρα (ΝΔ) οι υποθέσεις των οποίων έχουν παραπεμφθεί στο αρμόδιο Τμήμα, χωρίς ωστόσο να έχει προσδιοριστεί η εκδίκασή τους.

Επίσης εκκρεμούν προς εκδίκαση στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου οι αγωγές των κληρονόμων του Γιαν. Σκουλαρίκη (ΠΑΣΟΚ) του Αντ. Ντετιδάκη (ΠΑΣΟΚ), Ε. Ανθόπουλου (ΠΑΣΟΚ) και Ν. Παπαηλία (ανεξάρτητος).

Να σημειωθεί πάντως, ότι παραιτήθηκε από την αγωγή που είχε καταθέσει ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου η χήρα του βουλευτή του Σπ. Πλασκοβίτη.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κι' ήταν που λέτε μια φορά οπού 'χαμε ένα βασιλιά καλό ανθρωπάκι

2011-12-07T15:43:00.006+02:00

Ερμηνευτής του έργου ο Λάκης Παππάς, ο οποίος αρχίζει το πρώτο τραγούδι με τους στίχους:

«Κι ήταν που λέτε μια φορά/ οπού 'χαμ' ένα βασιλιά/ καλό ανθρωπάκι».

Για να συνεχίσει και να κλείσει με τους στίχους:

«Ετσι μας άφησε η χαρά/ κι έτσι μας βρήκε η συμφορά και το φαρμάκι».

Παραλείπονται δηλαδή οι ενδιάμεσοι «επιλήψιμοι» στίχοι:

«Βαριά του 'ρχόταν η δουλειά/ κι ήταν τα ζώα μου αργά/ καλό ανθρωπάκι./

Από το βράδυ ώς το πρωί/ κάλλιο είχε μάσα και πιοτί/ κι ένα υπνάκι/ καλό ανθρωπάκι».

Το τραγούδι όμως ακουγόταν αλογόκριτο, μαζί με άλλα απαγορευμένα, στις μπουάτ της Πλάκας - από τις σθεναρές εστίες αντίστασης της εποχής. *

Γραφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στα ΝΕΑ

ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΝΤΟΥΚΟΥ

ΚΙ ΑΥΤΟ. ΚΙ ΟΜΩΣ ΦΕΤΟΣ

ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΥ

ΚΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ

ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΔΕΛΤΑ «ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ»

Δεν είναι η μόνη φορά που η διακεκριμένη ιστορική και πνευματική μας αμνησία θριαμβεύει. Κι όταν τα γεγονότα κραυγάζουν ανακαλώντας παλαιές τραγωδίες της κοινωνίας μας, της πολιτικής μας και του πνευματικού μας βίου, κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, πέρα βρέχει και «μην ανακατεύεις τον βόθρο» ή για να θυμηθούμε τον Αριστοφάνη «μην ανακατεύεις τον Ανάγυρο», περί του ανάλογου δύσοσμου τοπωνυμίου πρόκειται.

Κανένας δεν θυμήθηκε μάλιστα πως το «Παραμύθι χωρίς όνομα» έχει ιδιοφυώς διασκευαστεί σε έξοχο μπρεχτικής γραφής θεατρικό έργο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη με την εξαίσια μουσική του Χατζιδάκι. Και δεν ήθελαν να σκεφτούν οι περί τα θεατρικά, ακόμη και όσοι πολιτικά θέλουν και λένε πως σκέφτονται ότι η Δέλτα έγραψε το βιβλίο της για να αποτυπώσει τη μεγάλη ντροπή του 1897 και τη μεγάλη ελπίδα της επανάστασης στο Γουδή που έφερε τον Βενιζέλο αλλά ούτε και να σκεφτούν πως ο Καμπανέλλης έγραψε το έργο του και παίχτηκε μέσα στην αναταραχή και την ανωμαλία του 1965, ενώ πολιτικότεροι θεατράνθρωποι έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά και το ανέβασαν και μέσα στη χούντα!

Τώρα γενική τσιμουδιά, τσιρότο, γιατί περνάει ο τόπος μια ιδεολογική γρίπη των χοίρων. Ποιος τολμάει τώρα, αν δεν είναι παλαβός, να μιλήσει για έθνος που κινδυνεύει, για προσβολές που δέχεται και ταπεινώσεις και για ελπίδες ανάστασης μόνο χάρη στη γενική πατριωτική επιστράτευση. Ενώ τα ιδρύματα της χώρας αφιερώνουν περίλαμπρες εκθέσεις για τον ζωγράφο Τσαρούχη, καθηγητάδες Έλληνες [(;)- δεν αμφισβητώ εγώ τον χαρακτηρισμό, εκείνοι τον αποποιούνται)], χρηματοδοτούμενοι από το ΥΠΠΟΤ και την ομογένεια με σινδονιάδες τον εξευτελίζουν, τον λένε θεατρίνο, καμποτίνο, εθνικιστή τραβεστί, δημόσιο κλόουν και επαγγελματία εθνικόφρονα. Και μαζί του γελοιοποιούν τον Κουν, τον Χατζιδάκι και τον Σεφέρη και συλλήβδην ολόκληρη τη γενιά του τριάντα και ό,τι ανακάλυψε και προέβαλε τον Θεόφιλο, τον Μακρυγιάννη, τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη, τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Σολωμού (θυμίζω πως το αριστούργημα του Σολωμού πρωτοδημοσιεύτηκε το 1927!). Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που γελοιοποιούν τον Κόντογλου, απεχθάνονται τον Παπαδιαμάντη, εξευτελίζουν τους Σικελιανούς και την αναβίωση του αρχαίου δράματος με ερμηνευτικά κλειδιά στη βυζαντινή και δημοτική μουσική, τους δημοτικούς χορούς και τη σύνδεση των διονυσιακών εορτών με τα ελληνικά λαϊκά πανηγύρια. Τη Δέλτα θα σεβαστούν όταν προχθές μόλις θεωρούσαν εθνολαϊκή ηθογραφία και γραφικότητα τους «Όρνιθες» των Τσαρούχη, Κουν, Χατζιδάκι, Νικολούδη, Ρώτα και φέρνουν ως αντίπαλο παράδειγμα, άξιο μιμήσεως, το «Γουέστ Σάιντ Στόρι». Τώρα τι σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Το μυαλό μου δεν θέλει να δεχτεί τη μόνη συγγένεια που συνέδεε τον Κουν, τον Τσαρούχη και τον Χατζιδάκι με τον συνθέτη του αμερικάνικου μιούζικαλ Λέοναρντ Μπερνστάιν! Και το μέτρο της προτιμήσεως!

Πρόσφατα αντέγραψα και δημοσίευσα στα «ΝΕΑ», ανταπόκριση από το Λονδίνο του Φεβρουαρίου 1922, όπου ο τότε πρωθυπουργός (ένας από τους εκτελεσθέντες εξ, ύστερα από μερικούς μήνες) έχει χρονίσει την παραμονή του στην αγγλική πρωτεύουσα ζητιανεύοντας ένα δάνειο 15 εκατομμυρίων, ενώ οι αγγλικοί τραπεζικοί οίκοι αρνούνται να δανείσουν τόσο ποσό και θέτοντας δριμείς και σκληρούς όρους για πολύ μικρότερο γιατί, έλεγε ο ανταποκριτής, η ελληνική πολιτεία δεν ήταν αξιόπιστη και ήταν βέβαιοι ότι δεν θα ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις της!!

Αυτό πριν από 88 χρόνια και 25 χρόνια πριν από αυτό, το 1897, έπειτα από μια ταπεινωτική ήττα σε πολεμική «ρομαντική», λυτρωτική ντε, πρωτοβουλία ενός πτωχεύσαντος κράτους, επελάσαμε ενάντια του εχθρού με δικράνια, φτυάρια, δρεπάνια και κάρα! Για να πληρώσουμε πολεμική αποζημίωση στον εχθρό τεράστιο ποσό με λεόντειο τοκοχρεωλύσιο, χρήματα που κατέβαλαν «οι φιλέλληνες» σύμμαχοί μας και οι τράπεζές τους με εξευτελιστική τοποθέτηση στη χώρα Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που εισέπραττε ασφαλώς τα είδη πρώτης ανάγκης από το ιδρυθέν γι΄ αυτό τον σκοπό Ελληνικό Μονοπώλιο (μαγειρικό αλάτι, φωτιστικό πετρέλαιο, σπίρτα... και τράπουλες, αφού ως γνωστόν είμαστε αμετανόητοι τζογαδόροι και χαρτοκλέφτες). Αλήθεια γιατί στις πρόσφατες αυξήσεις στα τσιγάρα, τα ποτά, τα καύσιμα δεν προστέθηκαν και αυξήσεις στα μύρια όσα τυχερά παιχνίδια, εννοώ τα επίσημα!

Θυμίζω, έτσι για την ιστορία, τον μύθο του «Παραμυθιού χωρίς όνομα». Σε μια ανώνυμη χώρα τα πάντα έχουν παραλύσει εξαιτίας και της ανικανότητας και της ηλιθιότητας των αρχόντων και της αδιαφορίας και της τεμπελιάς των αρχομένων. Όταν το κράτος φτάνει στο έσχατο όριο της φτώχειας ζητούν από συγγενικό κράτος δάνειο. Και ο είρωνας ηγεμόνας της γείτονος τους στέλνει αμπαλαρισμένο σε περίτεχνο κιβώτιο μια γαϊδουροκεφαλή. Αυτή η προσβολή κινητοποιεί το φιλότιμο του απλού λαού, που με επικεφαλής τον νέο ηγέτη με τις φρέσκες ιδέες, αφού πρώτα ανοικοδομήσουν τα ερείπια και αναθεωρήσουν τους θεσμούς, εκστρατεύουν και νικούν τον υβριστή στέλνοντάς του πεσκέσι τη γαϊδουροκεφαλή.

Στίχοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν: Εργασιακή εφεδρεία

2011-11-29T04:09:00.000+02:00

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ.

Άρχισε, λέει, το πρόγραμμα εργασιακή εφεδρείας σε κάποιους επιλεγμένους τομείς του δημόσιου τομέα. Ενός τομέα που, αφού τον λυμαίνονταν για χρόνια κομματικά, αφού τον φούσκωσαν με πλεονάζον προσωπικό, στην ηλίθια, κοντόφθαλμη λογική να "τους πάρουμε την ψήφο και ποιός σκοτίζεται μετά". Αφού τον έκαναν αναποτελεσματικό με ισοπεδωτική λογική, "κουτσοί στραβοί στον Αη-Παντελέημονα". Αφού "εκπαίδευσαν" το προσωπικό του στη λογική της λούφας και παραλλαγής. Αφού, όταν είδαν τα σκούρα, είπαν "ας τον απαξιώσουμε, ας τον συκοφαντήσουμε τώρα". Αφού ίδρυσαν εκατοντάδες άχρηστους οργανισμούς ή εν πάσει περιπτώσει όχι πλέον χρήσιμους, οργανισμούς-καρμπόν ή διαμεσολαβητές για λαμογιές και λωβιτούρες. Αφού τέλος πάντων έφτασε ο κόμπος στο χτένι και τους "έβαλε χέρι" η τρόικα. Που αυτή η τελευταία όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Που επίσης δεν καταλαβαίνει παρά μόνο νούμερα, δεν ξέρει τι σημαίνει "Ανθρωπος". Γιατί απλούστατα δεν φτάνει μέχρι εκεί η λογική της, υπάλληλοι είναι οι άνθρωποι, ακόμα και στα υψηλότερα κλιμάκια. Υπάλληλοι, "His Master's Voice" των μεγάλων συμφερόντων που έφτασαν αυτή τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Και αποφάνθηκαν και είπαν "Εργασιακή εφεδρεία", την οποία σεμνύνεται ότι εισήγαγε σαν όρο η πριν λίγο αξιωματική αντιπολίτευση και ασμένως ασπάστηκε η τότε σοσιαλιστική κυβέρνηση. Τι θα πει "εφεδρεία", άνδρες αγαθοί; Θα τους καλέσετε όταν τους χρειαστείτε; ΦΥΣΙΚΑ και όχι. Απλά να χρυσώσουμε το χάπι, γιατί πολύ απλά δεν έχετε λεφτά να πληρώσετε. Γιατί εσείς οι ίδιοι τα κάνατε έτσι. Και βγαίνει ο Γενικός Γραμματέας που έχει και το όνομα σημαντικού συγγραφέα μας και αποφαίνεται με γνήσια γραφειοκρατική λογική: "Δεν μπορούμε παρά να την εφαρμόσουμε οριζόντια". Σε όσους βρίσκονται σε προσυνταξιοτικό στάδιο. Να και ένας νέος όρος. Προσυνταξιοδοτικό. Δηλαδή; Λίγο πριν το τέλος. Ευθανασία. Μόνο που θα είναι λίγο μακρόχρονη. Κανα-δυο χρόνια. Να τους βάλουμε στο ψυγείο πριν γίνουν "πτώματα". Ωραία λογική, μα το Θεό. Να την εφαρμόσουν και τα νοσοκομεία. Για να μην ξοδεύουν περιττά νοσήλια κλπ. Και έρχεται ο έτερος Καππαδόκης να ομολογήσει: "Αποτύχαμε". Και να βγάλει φυσικά την ουρά του απ'έξω. Βρε, πού τους βρήκαμε όλους αυτούς; Ποιός ηλίθιος τους έκανε μεγάλους και τρανούς; Μα τόσο αναισθησία πια; Αποτύχατε και θα τη βγάλετε έτσι; Δεν έχει κανένας τους κότσια, να παραιτηθεί; Τι να πει κανείς; Μένω άφωνος, δεν μου πάει το χέρι να γράψω τίποτα. Όμως σκέφτομαι τους συναδέλφους μου: Πριν 30 τόσα χρόνια ξεκίνησαν με όνειρα, δούλεψαν σαν γάιδαροι ( όχι όλοι φυσικά). Διεκπεραίωσαν υποθέσεις, έφτασαν εκεί που έφτασαν, ακόμα και ώρες χωρίς πληρωμή δούλεψαν κάποιοι, εξυπηρέτησαν (όχι όλοι) τους πολίτες, συσσώρευσαν πείρα και απέκτησαν δεξιότητες. Για κάποιους το κράτος έδωσε λεφτά για να τους επιμορφώσει. Άλλοι ξόδεψαν εξ ιδίων για να γίνουν καλύτεροι (πάντα όχι όλοι). Οργάνωσαν τη ζωή τους, έκαναν παιδιά, τα σπούδασαν και τα σπουδάζουν. Ο πανδαμάτωρ τους χαράκωσε το μέτωπο, η υγεία τους τσαλακώθηκε. Με το 3,60 (πάντα όχι όλοι) χρεώθηκαν για να αγοράσουν ένα σπίτι, ένα κεραμίδι για το κεφάλι τους, να το έχουν τα παιδιά, να μην τους "σκατοψυχάνε", που λέμε και στην Ήπειρο. Ολ' αυτά, στράφι. Προσυνταξιοδοτικό στάδιο και "εργασιακή εφεδρεία". Να φυτοζωήσουν λίγο καιρό στο ράφι και μετά να τσακιστούν να φύγουν. ΟΛΟΙ. Μα όλοι. Χωρίς διακρίσεις, λέει, ο Γενικός Γραμματέας που έχει και το όνομα σημαντικού συγγραφέα με τη γνήσια γραφειοκρατική λογική. Γιατί, αλλιώς θα γίνει το "σώσε": Το ρουσφέτι θα πάρει και θα σηκώσει όποιον δεν είναι δικός μας. Αν δεν είναι ομολογία αποτυχίας και αυτή, τότε τι είναι; Γιατί, ώ άνδρες αγαθοί, δεν σας χρειάζονται έμπειροι και επιδέξιοι; Εχετε πάρα πολλούς στο Δημόσιο και θέλετε να τους ξωπετάξετε; Μήπως το Δημόσιο σφύζει από δημιουργικότητα, από αποδοτικότητα και υψηλές επιδόσεις; Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε, λέει; Δεν προλαβαίνετε και ο Κέρβερος με τα 3 κεφάλια δεν σας αφήνει; Αλίμονο. Γιατί δεν παραιτείστε τότε, σαν αποτυχημένοι; Πώς σας πάει η ψυχή με μια υπογραφή να πετάξετε στα σκουπίδια τόσους (πιθανόν, δε λέω) καλούς υπαλλήλους; Ποίος σας έδωσε το δικαίωμα να μεταχειρίζεστε τους Ανθρώπους σαν νούμερα; Η σωτηρία της χώρας; Μα τι είναι η χώρα παρεξ οι Άνθρωποι που την κατοικούν;
Και δε σκεφτήκατε ποτέ αντί να παίρνετε μια σκούπα και να σαρώνετε, να βρείτε πιο ευέλικτες μορφές "εργασιακής εφεδρείας", όπου ο πολύπειρος να βοηθάει το νεώτερο, να απασχολείται, έστω και λίγο, αφού οι δυνάμεις του δεν τον βοηθάνε, να συμβουλεύει, να καθοδηγεί κλπ. Αντί να τον πετάξετε σαν στημένη λεμονόκουπα, γιατί δεν τον βάζετε, έστω και μια υπόθεση το μήνα να διεκπεραιώνει. Κι ας πάρει λιγότερο μισθό. Δεν έχει σημασία πια, εκεί που φτάσαμε, όποιος επιβιώσει, ας ζήσει. Τον ψυχολογικό τομέα δεν τον λαμβάνετε υπόψη; Επιτέλους δεν υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι σ' αυτό τον τόπο, μόνο πονηροί;

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής βλέποντας τόσους καλούς συναδέλφους, να βγαίνουν στα κανάλια, με χαρακωμένα πρόσωπα από τα χρόνια και την αγωνία για το αύριο. Και απ' την άλλη να βλέπω τους κυνικούς ατσαλάκωτους. Τους το χρωστάω. Κουράγιο, συνάδελφοι! Ερχεται καιρός...

Για αυτούς που δεν τα έζησαν ή τα ξεχάσανε . . .

2011-11-27T12:06:00.007+02:00

Αθήνα (Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011)

Την άμεση παρέμβαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλου προκάλεσε η αποκάλυψη ότι μετά την εκδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου στη Σχολή Ευελπίδων ορισμένοι ευέλπιδες τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. «Δεν θα γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε συμπεριφορά παρέκκλισης από τις αρχές της Δημοκρατίας» διεμήνυσε ο κ. Αβραμόπουλος, ενώ το ΓΕΣ παρέπεμψε τον αρχηγό των ευελπίδων στο πειθαρχικό με το ερώτημα της αποπομπής.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ενημερώθηκε το βράδυ του Σαββάτου από τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ), για το προσβλητικό, προκλητικό και απαράδεκτο περιστατικό στη Σχολή Ευελπίδων και έδωσε εντολή να προβούν οι αρμόδιες υπηρεσίες άμεσα στις δέουσες ενέργειες.

Ο κ. Αβραμόπουλος ζήτησε από τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας «να διαμηνύσει προς το στράτευμα και να καταστήσει σαφές ότι δεν θα γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε συμπεριφορά παρέκκλισης από τις αρχές της Δημοκρατίας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ελευθερίας. Αρχές, επί των οποίων είναι θεμελιωμένη η Ελληνική Δημοκρατία και Κοινωνία».

Έπειτα από όλα αυτά, το ΓΕΣ ανακοίνωσε ότι «για το περιστατικό αυτό, έχει ήδη ασκηθεί αυστηρός πειθαρχικός έλεγχος, μετά από Ένορκη Διοικητική Εξέταση που διατάχθηκε από τα αρμόδια όργανα. Ο πρωταίτιος έχει απαλλαχθεί από τα Διοικητικά του καθήκοντα και παραπέμπεται στο Πειθαρχικό Συμβούλιο της Σχολής με το ερώτημα της αποπομπής του».

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Βήματος της Κυριακής, μετά το τέλος της εκδήλωσης για την επέτειο του Πολυτεχνείου, ο αρχηγός των ευελπίδων (το όνομα του οποίου βρίσκεται στη διάθεση της εφημερίδας) σηκώθηκε στο βήμα, ζήτησε να κλείσουν οι πόρτες και άρχισε να εξηγεί στους συναδέλφους του ότι «η επανάσταση της 21ης Απριλίου» είχε διαστρεβλωθεί.

Στη συνέχεια, μαζί με άλλα πέντε άτομα τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Η πλειονότητα των ευελπίδων παρέμεινε στις θέσεις τους ζητωκραυγάζοντας σχετικά συνθήματα.

"Περιστατικά σαν και αυτά της Σχολής Ευελπίδων θα πυκνώνουν, όσο οι νοσταλγοί της επτάχρονης ξενοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών και οι υμνητές του δικτάτορα Μεταξά πρωταγωνιστούν εντός της απονομιμοποιημένης συγκυβέρνησης του μνημονίου» δήλωσε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ ο Πάνος Σκουρλέτης. «Οι δημοκρατικές παραδόσεις του λαού μας και οι αγώνες του κατά της χούντας αποτελούν εγγύηση για την απομόνωση της ακροδεξιάς μισαλλοδοξίας» πρόσθεσε.

Newsroom ΔΟΛ

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Τον Νοέμβριο '73 η βαρβαρότητα συνεχίστηκε ακόμη και στα χειρουργεία του Γενικού Κρατικού, όπως αποκαλύπτει το ντοκουμέντο του Βήματος στις 9-11-2003

Εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς: Ότε ήρχισεν η διακομιδή των πρώτων τραυματιών εις το Ρυθμιστικόν Κέτρον των Αθηνών, η ανθρώπινη βαρβαρότης έδειξε το αληθές προσωπείον της.

Κυριάκος Χουχουλάκης, διοικητικός υπάλληλος: Τα περιστατικά έρχοταν σωρηδόν. Έπεφτε πολύ ξύλο, δέρνανε ανηλεώς. Είδα αστυνομικούς της φρουράς του νοσοκομείου να χτυπούν αλύπητα. Θυμάμαι έναν από αυτούς, με πυρόξανθα μαλλιά, ο οποίος έτρεχε σαν δαιμονισμένος και έβγαζε αφρούς από το στόμα. Ήταν άλλοι άνθρωποι.

Ιωάννης Θεόπιστος, γιατρός: Ρωτάγαμε τους τραυματίες φοιτητές εαν έχουν μαζί τους προκυρήξεις. Όσοι είχαν τις παίρναμε και τις πετάγαμε μέσα στον κάδο με τις ματωμένες γάζες. Γιατί οι αστυνομικοί έρχονταν ακόμη και μέσα στα χειρουργεία και έψαχναν. Εκεί όμως ούτε το μάτι τους δεν έριχναν. Σιχαίνονταν τα αίματα.

Ο διοικητικός διευθυντής του νοσοκομείου Μπουκλάκος θα δείξει ότι δεν ξεχασε την προηγούμενη ιδιότητα του. Ως απόστρατος σταρτιωτικός, με το όπλο στη ζώνη, θα σκορπίσει τον τρόμο σε εκατοντάδες τραυματίες και συνοδούς που φτάνουν στο νοσοκομείο από το πολυτεχνείο. Δεν διστάζει να υποδείξει έναν φοιτητή ο οποίος ελαφρά τραυματισμένος βρίσκεται στο προαύλιο του νοσοκομείου και φοβάται να μπει μέσα. "Έξω σας περιμένει λαυράκι" λέει στους αστυνομικούς και αυτοί δεν χάνουν την ευκαιρία. Αλλόφρονες ορμούν και κακοποιούν τον φοιτητή σε τέτοιο βαμό, που στο τέλος μεταφέρεται βαριά χτυπημένος απευθείας στο χειρουργείο.

Πεφάνης Γιώργος, γιατρός: Επήγαινα στο χειρουργείο να χειρουργήσω. Περνώντας από τον διάδρομο άκουσα φωνές. Εγύρισα και είδα αστυνομικούς να χτυπούν ανηλεώς ένα παιδί στην αυλή. Αναζητούσε τον αδελφό του που είχε τραυματισθεί στο Πολυτεχνείο. Το παιδί αυτό, ο συνοδός, χάθηκε. Πέθανε!

Γενικο Κρατικο Νοεμ 1973

View more presentations from totektwra

Από την ανάκριση του γιατρού Θεόπιστου στην ΕΣΑ

Στην ΕΣΑ με οδήγησαν σε μια αίθουσα αναμονής. Καθηστε μου λένε. Κάθησα. Για δυο ώρες δεν μου μίλησε κανείς. Κάποια στιγμή με πήγαν σε μια άλλη αίθουσα. Εκεί σε ένα γραφείο καθόταν ένας βλοσυρός αξιωματικός, ο οποίος για πολλή ώρα έκανε ότι κοιτούσε κάτι έγγραφα, ενώ περιστασιακά μιλούσε στο τηλέφωνο. Δεν μου έδινε καμιά σημασία, θυμαται ο κ. Θεόπιστος. Όταν

αποφασίσει να του μιλήσει, ο αξιωματικός της ΕΣΑ θα ζητήσει να μάθει τη βιογραφία του κ. Θεόπιστου.

Που γεννήθηκες;

Στα Γιάννενα του λέω.

Ποιούς ξέρεις απ' τα Γιάννενα; με ρωτάει

Πολλούς, πάρα πολλούς, απαντώ

Που ήσουν, τι έκανες στο συμμοριτοπόλεμο;

Πήγαινα στο σχολείο, του είπα

Στο πολυτεχνείο γιατί πήγες;

Πήγα με εντολή υπουργού

Για μια ακόμη φορά η "εντολή υπουργού" θα βγάλει τον γιατρό από τις περιπέτειες...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Χρυσάφι μέσα σε μπουκάλι

2011-11-21T17:28:00.004+02:00

Χρυσάφι μέσα σε μπουκάλι

Το πολύτιμο λάδι και τα μυστικά του αποτελούν θησαυρό για την υγεία

(Από ΤΟ ΒΗΜΑ - Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011)

Ολοι μας απολαμβάνουμε το ανεκτίμητο για την υγεία μας πρασινοκίτρινο υγρό, δώρο της μεσογειακής φύσης. Ποιά είναι όμως τα ευεργετικά συστατικά του λαδιού και τί μπορούμε να κάνουμε εμείς για να ενισχύσουμε την ευεργετική δράση τους; Ποιό λάδι είναι το «καλύτερο» και πώς να το μεταχειριστούμε; Πότε πρέπει να συνθλίβονται οι ελιές και τί συμβαίνει μέσα σε ένα ελαιοτριβείο; Τί προδίδουν οι ονομασίες των διαφόρων ειδών λαδιού στις συσκευασίες και πόσο βάζει κάθε φορά το... δαχτυλάκι της η Χημεία προκειμένου το αποτέλεσμα να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές; Αυτά και αρκετά ακόμη «μυστικά» του λαδιού μπορείτε να διαβάσετε στις σελίδες που ακολουθούν.

Μέσα στον Νοέμβριο αρχίζει η συγκομιδή του ελαιοκάρπου που πρέπει να πάρει όσο πιο γρήγορα γίνεται τον δρόμο για το ελαιοτριβείο. Θα είναι μια καλή χρονιά η εφετινή, λένε οι παραγωγοί και μένει να δούμε πώς θα φθάσει αυτό και στον καταναλωτή στην καλύτερη και υγιεινότερη μορφή.

Πόσους λύχνους έχετε στο σπίτι;

Αυτό θα μπορούσε να είναι ερώτηση του εφοριακού της προϊστορικής εποχής. Γιατί; Διότι ο φωτισμός της μινωικής εποχής γινόταν με λυχνάρια που έκαιγαν ελαιόλαδο. Και οι πλούσιοι της εποχής ξεχώριζαν εκτός των άλλων και από το πόσο λάδι κατανάλωναν. Αλλά δεν το ξόδευαν μόνον εκεί. Για τον φωτισμό τους δηλαδή αλλά ήταν και ένα σύμβολο πλούτου αφού οι πιο φτωχοί περνούσαν με κρίθινο παξιμάδι, βουτηγμένο τις πιο πολλές φορές σε νερωμένο κρασί και τρώγοντας σπόρους διαφόρων δημητριακών ενώ οι πιο πλούσιοι είχαν περισσότερο ελαιόλαδο στο διαιτολόγιό τους και λιγότερους σπόρους. Αργότερα έγινε από τον Ιπποκράτη μια πιο συστηματική καταγραφή και των θεραπευτικών ιδιοτήτων του ελαιολάδου και αυτές έφθασαν κοντά στις εξήντα, ενώ από τον λόγο του Λυσία «Περί σηκού απολογία» επιβεβαιώνεται ότι υπήρχαν και ιερές ελιές στην Αθήνα και κάποιος σύρθηκε ως το δικαστήριο με κίνδυνο, αν καταδικαζόταν να εξοριστεί και να δημευθεί η περιουσία του, διότι κατηγορήθηκε πως ξερίζωσε ιερή ελιά και κατέστρεψε τον σηκό, δηλαδή το περιτείχισμα που την προφύλασσε και οριοθετούσε τον ιερό χώρο γύρω της.

Ηδη στην εποχή των κλασικών χρόνων δηλαδή είχαν συνειδητοποιήσει οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο την αξία ενός τέτοιου δέντρου και των καρπών του.

Υπάρχει μια επιστήμη που ονομάζεται (παλαιο)γυρεολογία και ανάμεσα στα ενδιαφέροντά της είναι να αναλύονται κόκκοι γύρης από διάφορα δέντρα που καταφέρνουν να ανιχνεύσουν οι ερευνητές όταν αυτοί ξέμειναν στον βυθό παλαιών λιμνών και ελών. Επειδή λοιπόν μπορούν να ξεχωρίσουν και σε ποιο δέντρο ανήκουν οι διάφοροι κόκκοι γύρης βρίσκουν ότι ελιές καλλιεργούνταν σε Ηπειρο, Θεσσαλία, Ανατολική Στερεά, Βοιωτία, Κρήτη. Ελαιόλαδο σε θραύσματα αγγείων ανιχνεύθηκε επίσης από τη Νεολιθική εποχή ενώ απολιθώματα φύλλων ελιάς από τις Κυκλάδες θεωρήθηκε ότι έχουν ηλικία πενήντα ή και εξήντα χιλιάδων ετών! Οπότε δεν πρέπει να είναι υπερβολική και η άποψη ότι από τη Νεολιθική ακόμη εποχή είχαμε δέντρα ελιάς όχι πλέον σε άγρια κατάσταση αλλά αντικείμενα συστηματικής καλλιέργειας και περιποίησης αφού συγγραφείς όπως ο Θεόφραστος και ο Πλίνιος συνιστούσαν, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι γίνεται σήμερα, να μη ραβδίζουν τα ελαιόδεντρα και ακόμη να προσέχουν να μην καταστρέφουν φύλλα και τρυφερά βλαστάρια.

Η ακτινογραφία του λαδιού

Σε ένα ελαφρά τροποποιημένο μόριο γλυκερίνης που έχουν προσκολληθεί σε αυτό τρεις ουρές από 6 ως 26 άτομα άνθρακα δεσμευμένα μεταξύ τους με απλούς ή διπλούς δεσμούς είναι η πιο υποτυπώδης περιγραφή των μορίων που συγκροτούν ό,τι συνηθίζουμε να αποκαλούμε λιπαρή ουσία. Συνήθως τα ζωικά λίπη, όπως είναι το βούτυρο για παράδειγμα, σε θερμοκρασία δωματίου είναι σε στερεά μορφή ενώ τα φυτικά λίπη που τα ονομάζουμε γενικά έλαια, είναι στην ίδια περιοχή θερμοκρασιών (15-25 βαθμοί Κελσίου) σε υγρή μορφή. Είναι οι «ουρές» αυτές, με το μήκος και τη μορφή τους που κάνουν να υπάρχει ποικιλία. Αλλες είναι σε ευθεία γραμμή, όταν οι άνθρακες συνδέονται μεταξύ τους με απλό δεσμό και τα αντίστοιχα λίπη ονομάζονται (κε)κορεσμένα, ενώ αυτές με διπλό δεσμό έχουν σχήμα τεθλασμένης και οι αντίστοιχες ουσίες με τέτοια μόρια ονομάζονται ακόρεστες. Είναι εύκολο να καταλάβουμε από αυτά τα λίγα ότι οι ουσίες με (κε)κορεσμένους δεσμούς, δηλαδή με ευθείες ουρές, δημιουργούν εύκολα κρυστάλλους και είναι σε πιο στέρεα μορφή σε συνηθισμένες θερμοκρασίες. Το αντίθετο συμβαίνει με τις ακόρεστες. Το ελαιόλαδο ανήκει στις ακόρεστες ουσίες, με ουρά 18 ατόμων άνθρακα και στερεοποιείται όταν η θερμοκρασία του πέσει κάτω από τους 13 βαθμούς.

Το κύριο λιπαρό οξύ του άθερμου, παρθένου αγουρέλαιου είναι το ελαϊκό, ένα λιπαρό οξύ ιδιαίτερα διαδεδομένο στο ελληνικό ελαιόλαδο. Το δεύτερο κατά σειρά λιπαρό οξύ του είναι το λινελαϊκό, ενώ επίσης περιέχει α-λινολενικό και αραχιδονικό.

Αντιοξειδωτική «βόμβα»

Η υψηλή περιεκτικότητα του άθερμου, παρθένου (αγουρ)έλαιου σε ελαϊκό οξύ το κάνει ανθεκτικό στην οξείδωση. Αυτό συμβαίνει, όχι μόνο γιατί είναι φτωχό σε πολυακόρεστα και πλούσιο σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, αλλά και επειδή είναι πλούσιο σε α-τοκοφερόλη.

Εδώ αξίζει να έχουμε υπόψη μας ότι και το ηλιέλαιο είναι πλούσιο σε α-τοκοφερόλη, αλλά είναι επίσης πλούσιο και σε πολυακόρεστα, κάτι που το καθιστά λιγότερο ευεργετικό ως προς την οξείδωση, σε σύγκριση με το αγουρέλαιο. Είναι προφανές ότι το ξερικό, άθερμο, παρθένο ελαιόλαδο προσφέρει έναν μοναδικό συνδυασμό από μονοακόρεστα, πολυακόρεστα και κορεσμένα λιπαρά οξέα. Αυτό το χαρακτηριστικό, σε συνδυασμό με τον πλούτο του σε αντιοξειδωτικά, του προσδίδει υψηλή διατροφική αξία. Διότι άλλα στοιχεία του είναι οι τοκοφερόλες (βιταμίνη Ε) και τα καροτενοειδή, όπως η ξανθοφύλλη, τα καροτένια και το λυκοπένιο. Οι τοκοφερόλες είναι γνωστά αντιοξειδωτικά και εμπεριέχονται στο άθερμο, παρθένο ελαιόλαδο σε συγκεντρώσεις περίπου 180 mg/kg. Οι τοκοφερόλες δρουν και ως βιταμίνη Ε και έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Το β-καροτένιο (βιταμίνη Α), που βρίσκεται σε συγκέντρωση 0,3-3,7 g/kg, αποτελεί άλλη μια ουσία του άθερμου, παρθένου ελαιολάδου με αντιοξειδωτική δράση.

Και κάτι αντικαρκινικό από... καρχαρία

Τέλος, σημαντικές ποσότητες αντιοξειδωτικών που συναντώνται σε αυτό το λάδι είναι οι φαινόλες και κυρίως η τυροσόλη και η υδροξυ-τυροσόλη. Περιέχει και υδρογονάνθρακες, με κύριο εκπρόσωπο το σκουαλένιο. Το σκουαλένιο οφείλει το όνομά του στο λατινικό όνομα του καρχαρία (squalus) γιατί ανιχνεύθηκε στο συκώτι του. Πέρα από το ότι είναι άριστο λιπαντικό για το δέρμα, είναι, καθώς φαίνεται, και αντικαρκινικό. Οπως αναφέρει ο κ. Αν. Βάρβογλης, ομότιμος καθηγητής της Οργανικής Χημείας, στο βιβλίο του «Η Χημεία στο πιάτο»: «Το γεγονός ότι ο καρχαρίας δεν αναπτύσσει όγκους προβλημάτισε από καιρό τους επιστήμονες που προσπαθούν να συνδέσουν τις μεγάλες ποσότητες σκουαλενίου με τη μοναδική ανθεκτικότητά του σε μια ασθένεια όπου κανένα άλλο ζώο δεν έχει ανοσία... Τελευταία διαφημίζεται ότι δρα προφυλακτικά και εναντίον του καρκίνου, χωρίς όμως ακόμη κλινική τεκμηρίωση». Μόνο που όταν το λάδι υφίσταται πολλές επεξεργασίες, ουσίες όπως το σκουαλένιο χάνονται στον δρόμο.

Μιλώντας με έναν επαγγελματία

Σήμερα η σαλάτα μας γίνεται με χειρότερα λαχανικά από εκείνη που έφτιαχναν οι παππούδες και οι πατεράδες μας ακόμη. Σε αυτήν όμως τη σαλάτα βάζουμε σήμερα καλύτερο λάδι από ό,τι οι παππούδες και οι πατεράδες μας. Μου το επιβεβαιώνει ο κ. Ν. Μαυροειδής, χημικός μηχανικός σε εταιρεία με έδρα στη Μάνη, που παράγει λάδι από ελαιώνες βιολογικής καλλιέργειας. «Εκτός από την καθαριότητα γενικά και τις βελτιωμένες συνθήκες αποθήκευσης», όπως μου λέει, «άφηναν παλαιότερα τις ελιές, αφού τις είχαν κόψει, λίγο παραπάνω προτού τις ρίξουν στις μυλόπετρες και αφυδατώνονταν για να παίρνουν περισσότερο πυκνό λάδι με λιγότερο νερό. Την ίδια στιγμή όμως γίνονταν διάφορες ζυμώσεις και αυτό είχε επίδραση στην ποιότητα». Διότι ο καρπός που παραμένει για αρκετές ημέρες, ή ακόμη χειρότερα εβδομάδες, ώσπου να πάει για ελαιοποίηση, αναπτύσσει μύκητες, ζύμες και βακτήρια (π.χ. λίπασες, δηλαδή ένζυμα που αποικοδομούν, δηλαδή αποσυναρμολογούν, το μόριό τους, κ.ά.), με αποτέλεσμα να βγαίνει από αυτόν ένα υποβαθμισμένο ελαιόλαδο. Τώρα πλέον είναι κοινή γνώση ότι ο ελαιόκαρπος, αφού κοπεί, πρέπει να περάσει όσο γίνεται πιο γρήγορα από τη διαδικασία της ελαιοτρίβησης.

Οποιος έχει περάσει την πόρτα ενός ελαιοτριβείου την εποχή της παραγωγής του λαδιού, από Νοέμβριο ως και το τέλος του Ιανουαρίου περίπου, ξέρει ότι νυχτώνει, ξημερώνει η εργασία εκεί μέσα δεν σταματά. Η θερμοκρασία του περιβάλλοντος όμως μπορεί να φθάσει αρκετά χαμηλά μέσα σε αυτό το διάστημα, ιδιαίτερα τις νύχτες, με συνέπεια να υπάρχει κίνδυνος να παγώσει το λάδι. Γι' αυτό πρέπει να επικρατεί μια υψηλότερη θερμοκρασία στη διάρκεια της έκθλιψης του λαδιού από τον ελαιόκαρπο. Ετσι, ένα ελαιόλαδο επιτρέπεται να το αποκαλούμε «άθερμο» και αγνό παρθένο όταν η θερμοκρασία έκθλιψης και αυτή του νερού, που συνήθως προσθέτουμε για να διευκολυνθεί η διαδικασία, δεν ξεπερνούν σε κανένα στάδιο τους 24 ή το πολύ τους 28 βαθμούς Κελσίου. Αν το ελαιόλαδο αυτό έχει εξαχθεί σε παραδοσιακό ελαιοτριβείο (υδραυλικό πιεστήριο) στην ετικέτα μπορεί να αναγράφεται και η ένδειξη «πρώτη πίεση εν ψυχρώ». Αν έχει εξαχθεί σε σύγχρονο φυγοκεντρικό ελαιοτριβείο, στην ετικέτα μπορεί να αναγράφεται η ένδειξη «εξαγωγή εν ψυχρώ».

Τι είναι το ψυχρής έκθλιψης;

Το άθερμο ελαιόλαδο ή ελαιόλαδο ψυχρής έκθλιψης είναι το παρθένο ελαιόλαδο που παραλαμβάνεται από την πρώτη έκθλιψη του ελαιοπολτού που έχουν δημιουργήσει οι μυλόπετρες έπειτα από μισής ώρας τουλάχιστον επεξεργασία. Ο καφέ αυτός πολτός έχει τοποθετηθεί μέσα σε πλεκτούς σάκους, έχει πιεστεί ή φυγοκεντρηθεί, χωρίς να επιτρέπεται η θέρμανσή του. Επειδή όμως περιέχει και άλλο λάδι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ζεστό νερό και εκ νέου πίεση για να αποκτηθεί μια πρόσθετη ποσότητα λαδιού μόνο που διάφορα ωφέλιμα στοιχεία διαλυτά στο νερό όπως οι πολύτιμες φαινόλες φεύγουν και αυτές μαζί. Αν το νερό είναι θερμοκρασίας 45 ως 63 βαθμών Κελσίου ονομάζεται αγνό ελαιόλαδο θερμής έκθλιψης.

Είναι γνωστό ότι η θέρμανση πολλές φορές στα τρόφιμα αλλοιώνει την ποιότητά τους, «καταστρέφει» τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία, καθώς και άλλα πολύτιμα θρεπτικά συστατικά. Ετσι από τότε που εμφανίστηκαν οι διάφοροι χαρακτηρισμοί όπως άθερμο ή ψυχρής έκθλιψης, μου είχε δημιουργηθεί η απορία: αφού γίνονται τόσες προσπάθειες ώστε να μην ξεπεράσει το λάδι στο στάδιο της παραγωγής του θερμοκρασίες 28 ή έστω 63 βαθμών Κελσίου – γιατί τότε θα έχουμε τα δυσάρεστα αποτελέσματα που περιγράφηκαν –, όταν αυτό μαγειρεύεται, είτε σε βραστό φαγητό είτε μπαίνει στο τηγάνι, όπου οι θερμοκρασίες είναι σίγουρα υψηλότερες, τότε τι γίνεται; Η εξήγηση που μου έδωσε ο κ. Μαυροειδής είναι πως πραγματικά μόνο στις χαμηλές θερμοκρασίες έκθλιψης το λάδι διατηρεί όλα τα συστατικά του και το άρωμά του. Οσο αυξάνουμε τη θερμοκρασία κάποια από αυτά αρχίζουν να χάνονται. Και έτσι μπορεί να θεωρηθεί και ως αρκετά έγκυρη η συμβουλή, όταν μπορούμε, να προσθέτουμε το λάδι στο τέλος του μαγειρέματος ορισμένων φαγητών και όχι στην αρχή.

Ο καθένας καταλαβαίνει πως ο καταναλωτής δεν μπορεί να ελέγξει εύκολα σε τι θερμοκρασίες έχει παραχθεί το λάδι που πρόκειται να αγοράσει και ποια ήταν η μεταχείριση του ελαιοκάρπου από τη στιγμή που έφυγε από το δέντρο, αν και είναι σίγουρο ότι αυτή τη «μεταχείριση» θα τη βρει μέσα στο λάδι του. Πάντως ο συνομιλητής μου είχε απλά να προτείνει να ισχύσουν οι προδιαγραφές ISO 9001 και ISO 22000 όπου οι χειριστές υποχρεώνονται να καταγράφουν με λεπτομέρειες τις θερμοκρασίες και τις συνθήκες γενικά στα διάφορα στάδια της έκθλιψης.

Προσοχή στη συσκευασία!

Επίσης πρέπει να εκλείψουν τελείως οι συσκευασίες σε πλαστικά δοχεία τύπου PVC, γιατί αυτά είχαν κατασκευαστεί για τη διακίνηση νερού και διάφορα βλαβερά για τον ανθρώπινο οργανισμό στοιχεία, αδιάλυτα στο νερό, μπορούσαν να φθάσουν ως την τροφή μας και πιθανόν και μέσα στον οργανισμό μας. Τέτοιο ήταν, για παράδειγμα, κάποιο υλικό που προσέθεταν ώστε να γίνεται πιο μαλακό και πιο εύχρηστο το PVC, αλλά αυτό ήταν διαλυτό στα λίπη και επομένως και στο ελαιόλαδο. Γι' αυτό οι πιο σίγουρες συσκευασίες είναι το γυάλινο δοχείο, το ανοξείδωτο μεταλλικό ενώ από παλιά είναι γνωστό το δοχείο από πηλό, που το έχουμε αφήσει όμως πρώτα να μείνει γεμάτο με νερό μια εβδομάδα περίπου.

10 ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Γιατί κάποιοι διαφημίζουν το αγουρέλαιο;

Οταν ο καρπός της ελιάς κόβεται και πηγαίνει στο ελαιοτριβείο πιο άγουρος περιέχει περισσότερη ελαιοευρωπαΐνη, μια πικρή αλλά ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία.

Γιατί θεωρούνται οι πράσινες ελιές πιο ωφέλιμες;

Διότι όσο ωριμάζει η ελιά τόσο ελαττώνονται (πέφτουν σχεδόν στο μισό) οι πολύτιμες φαινόλες.

Γιατί κάνουμε τη διάκριση σε λάδι που προκύπτει από πίεση και σε λάδι που προκύπτει από φυγοκέντριση;

Διότι με τη φυγοκέντριση έχουμε απώλεια κάποιων φαινολών.

Υπάρχουν διαφορές ως προς την ωφελιμότητα ανάμεσα στα διάφορα φυτικά λάδια;

Οπως έχουν δείξει σχετικές έρευνες, άλλα φυτικά έλαια όπως το σογιέλαιο, το βαμβακέλαιο και το ηλιέλαιο περιέχουν λιγότερες αντιοξειδωτικές ουσίες, ελαϊκό οξύ και βιταμίνη Ε.

Πώς καταλαβαίνουμε το νοθευμένο λάδι;

Μάλλον δεν μπορούμε να το καταλάβουμε έτσι χωρίς εργαστηριακή υποστήριξη. Το μόνο που μπορούμε να προσέξουμε είναι πως το χρώμα του πρέπει να είναι από σκούρο πράσινο ως ανοιχτό χρυσοπράσινο. Ελαιόλαδα με πολύ ανοικτό χρώμα είναι οξειδωμένα ή παλιά. Εξαίρεση αποτελούν τα ελαιόλαδα της Μυτιλήνης που είναι από τη φύση τους κίτρινα. Επίσης να αποφεύγουμε να αγοράζουμε χύμα λάδι ιδιαίτερα σε διάφανα και πλαστικά δοχεία διότι και το φως το αλλοιώνει.

Το ελαιόλαδο έχει περισσότερες θερμίδες από άλλα σπορέλαια;

Οχι, έχει ακριβώς τις ίδιες. Δίνει δηλαδή περίπου 9 χιλιοθερμίδες με κάθε γραμμάριο που καταναλώνουμε.

Το λάδι που παγώνει στο ψυγείο είναι νοθευμένο;

Οχι, απλά δεν έχει φιλτραριστεί ή δεν έχει μείνει για έναν ή δυο μήνες σε δεξαμενές για να κατακαθίσουν διάφορες φυτικές ουσίες που περιείχε.

Τι είναι η οξύτητα;

Η οξύτητα είναι ένας από τους δείκτες αξιολόγησης και κατάταξης ενός ελαιολάδου. Εκφράζεται συνήθως επί τοις εκατό (π.χ. το Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο έχει οξύτητες 0-1%) και αντιπροσωπεύει το ποσοστό ελεύθερων λιπαρών οξέων. Η οξύτητα, εκφραζόμενη σε ελαϊκό οξύ, επιτρέπεται να είναι κατά μέγιστο 1 g ανά 100 g στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Η οξύτητα οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως στον τρόπο συγκομιδής και αποθήκευσης του καρπού, στο στάδιο ωρίμανσής του κ.λπ. Η μακρόχρονη αποθήκευση του καρπού πριν από την έκθλιψη, καθώς και το στοίβαγμα του καρπού σε μεγάλους σωρούς προκαλεί σημαντική αλλοίωση της γεύσης λόγω αύξησης της οξύτητάς του. Η αυξημένη οξύτητα δίνει μια «τσουχτερή», δυσάρεστη επίγευση στο προϊόν. Επίσης τα ελαιόλαδα με υψηλή οξύτητα αλλοιώνονται ευκολότερα και γρηγορότερα από τα άλλα.

Υπάρχουν πολλά «παρθένα»;

Στα «παρθένα» ελαιόλαδα έχουμε 4 κατηγορίες: «εξαιρετικό ή έξτρα παρθένο» με «οξύτητα» από δέκατα ως 1 γραμμάριο ελαϊκού οξέος στα 100 γραμμάρια. «Παρθένο» με οξύτητα ως 2 γραμμάρια ελαϊκού στα 100. «Κοινό παρθένο» με οξύτητα ως και 3,3 και τέλος «μειονεκτικό ή λαμπάντε» με οξύτητα επάνω από το 3,3.

Και οι ονομασίες ραφιναρισμένο και κουπέ τι σημαίνουν;

Υπάρχει πράγματι το «ραφιναρισμένο» λάδι που προέρχεται από λάδια «πρώην ακατάλληλα» (από ελιές χαλασμένες, κακή θερμοκρασία φύλαξης κ.λπ.) και η Χημεία ανέλαβε το λίφτινγκ τους. Προστίθεται καυστικό νάτριο (που μετά αφαιρείται) για εξουδετέρωση των ελεύθερων λιπαρών οξέων, άλλες ουσίες για να φύγει το κακό χρώμα και ακόμη το ζεσταίνουν πολύ γρήγορα στους 180 βαθμούς με απουσία οξυγόνου για να εξατμιστούν οι ανεπιθύμητες οσμές. Οταν το ελαιόλαδο «εξευγενιστεί» θεωρείται ότι μπορεί να καταναλωθεί. Συχνά απαιτείται μετάγγιση, πλύσιμο, διύλιση και αφαίρεση με διαλύτες και διαδοχικές διηθήσεις της ελαιώδους διάλυσης με επανάκτηση του διαλύτη. Επειτα από όλα αυτά το αναμειγνύουν με παρθένο ελαιόλαδο και προκύπτει το λάδι κουπέ, με οξύτητα κάτω από 1,5.

Κι ήθελε ακόμη

2011-11-17T03:19:00.000+02:00

Ενα βίντεο που τα λέει όλα.

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Οι επαίσχυντοι όροι της δανειακής σύμβασης

2011-11-16T08:38:00.005+02:00

...............Ένα email που έλαβα .......

Επισυνάπτεται η Σύμβαση που υπεγραψε η Κυβερνηση με τους Δανειστες εναντι 80 Δισεκατομμυριων Ευρω!

Είναι η Διαθήκη της Ελλάδας που υπέγραψαν και που ποτέ δεν πρόκειται

να την ακούσετε από τους «έγκυρους» ή τα μεγάλα κανάλια.

Εάν προβληθεί το σίγουρο είναι ότι θα προβληθεί παραφρασμένη για όφελος αυτών που το ψήφισαν.

Γι αυτό φροντίσαμε να αποσταλεί ολοκληρωμένη από...Έλληνες πολίτες στους Έλληνες πολίτες...

Διότι και Νου έχουμε, και κρίση.

Αυτήν την στιγμή φεύγουν από διάφορα σημεία του πλανήτη email μέσω Facebook

αλλά και απλών λογαριασμών (Hotmail, googlemail) με την συμφωνία που υπέγραψαν κάτω από το τραπέζι

και χωρίς να ρωτήσουν κανέναν οι κυβερνώντες.

Όσο περιληπτικά μπορώ, θα βοηθήσω να αναγνώσετε μερικά από τα αίσχη που υπέγραψαν ώστε να μας πουλήσουν στις πολυεθνικές εταιρίες στον βωμό του ' δημόσιου χρέους' και της 'πτώχευσης'.

Εμείς ' οι άνθρωποι του μόχθου ' όπως μας χαρακτηρίζει ο κ. Παπανδρέου πλέον έχουμε στα χέρια μας το επαίσχυντο συμφωνητικό και μπορούμε να κρίνουμε τι σημαίνει σωτήρια της πατρίδος και όχι ξεπούλημα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν...

---σελ.119-

ΔΕΝ μπορεί η Ελλάδα να πάρει δάνειο από άλλο δανειστή (Κίνα-Ρωσία) καθώς επίσης

δεν μπορεί να υποθηκεύεσαι ούτε να ενεχυριάσει για άλλον περιουσία ή έσοδα ή να μεταφέρει το... χρέος της...

(Γι' αυτό όταν είπε (?) η Ρωσία να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο αντέδρασε η κυβέρνηση!!!!)

---σελ 129.παραγρ.13.υποπαραγρ.1.

Αντίθετα ο δανειστής επιτρέπεται να μεταβιβάσει τα δικαιώματα κ τις υποχρεώσεις του.

Δηλ. μπορεί να δανειστήκαμε από τη Γερμανία άλλα να βρεθούμε χρεωμένοι

στην Τουρκία ή τα Σκόπια!!!

Γιατί η Γερμανία θα τους έχει πουλήσει τα δανειακά δικαιώματα τις Ελλάδος

---Σελ.129.παραγρ.14.υποπαραγρ.1

Η σύμβαση διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο

---σελ΄121.παραγρ.5

Το επιτόκιο για τα 80 δις ευρωπαϊκών δανείων είναι 5,2 κυμαινόμενο για την πρώτη 3ετία.

6,2 για τα επόμενα χρόνια κ +2% τόκοι υπερημερίας εάν έχει λήξει το δάνειο,

επαναπροσδιοριζόμενο ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

---Σελ 123

Η Ελλάδα εάν δεν πληρώσει κάποιο από τα παλαιότερα δάνεια κ όχι τα 110 που παίρνουμε τώρα,

που λήγουν ή προβεί σε αναστολή πληρωμών παλαιότερου δανείου, δεν μπορεί να εκταμιεύσει

χρήματα από το μηχανισμό κ υποχρεούται να πληρώσει άμεσα το υπόλοιπο κεφάλαιο του

δανείου του μηχανισμού μαζί με όλες τις επιβαρύνσεις.

---Σελ.130,παραγρ.15+σελ 140,παραγρ 5...

Για να είναι νόμιμη, για να ενεργοποιηθεί και να ισχύει η σύμβαση,

δεν χρειάζεται καμιά άλλη πράξη παρά μόνον την υπογραφή του Παπακωνσταντίνου

κ τη νομική γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του κράτους του υπουργείου οικονομικών

κ του υπουργείου δικαιοσύνης.

(Ούτε σε χώρα της κεντρικής Αφρικής δεν υπογράφει ο υπουργός εν αγνοία της κυβέρνησης, ακόμη κι αν αυτός είναι δοτός.

Ο υπουργός θα υπογράφει, ούτε καν ο πρωθυπουργός για να εκταμιεύεται το δάνειο?

Ούτε ψήφιση στη βουλή ούτε καν υπογραφή από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, ούτε καν γνωμοδότηση!!!!)

---σελ 123,παράγραφος 5...

Μόνο το δικαστήριο της ευρωπαϊκής ένωσης κ τα συνταγματικά δικαστήρια των δανειστών μπορούν

να ακυρώσουν τη σύμβαση γιατί παραβιάζεται το ευρωπαϊκό δίκαιο ή το σύνταγμα του δανειστή αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τη σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπει κανένα δικαστήριο να εκδικάσει τέτοια προσφυγή!

Αφήστε που δεν έχουμε κ συνταγματικό δικαστήριο στη χώρα μας, αλλά από κει κ πέρα υπάρχει το διεθνές

αλλά μας δένει τα χέρια πρέπει να απευθυνθούμε για τους Γερμανούς στο δικαστήριο της Γερμανίας,

για τους Άγγλους στης Αγγλίας!!!

-----Με την παρούσα ο δανειολήπτης αμετάκλητα κ άνευ όρων, παραιτείται από κάθε ασυλία

την οποία έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία

από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα σύμβαση.

Όσον αφορά κατάσχεση, διαταγή κ όσον αφορά την εκτέλεση κατά των περιουσιακών στοιχείων του

στο βαθμό που δεν το απαγορεύει δικαστικός νόμος.

Ούτε ο δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία !!!

Με λιγα λογια θα μας παρουν και τα σ..... αν τους αφήσουμε ???

http://rapidshare.com/files/404987182/Greece-IMF.pdf

Φιλικη συμβουλη, την ωρα της αναγνωσης να τρωτε καποιο γλυκο για να κατεβαινει η πικρα..

Φιλικη παρακληση, στειλτε το αρχειο μεσω email σε ολους τους γνωστους, φιλους και συγγενεις σας.

Δειξτε το στην οικογενεια σας, τυπωστε το αν θελετε.

Το ΑΠΟΡΡΗΤΟ αυτό μνημόνιο δεν πρέπει να χαθεί κάπου στο δρόμο, όπως γίνεται συνήθως.

Λάθη στα ραβασάκια με το τέλος ακινήτων

2011-11-12T06:55:00.002+02:00

Έλαβα το λογαριασμό της ΔΕΗ με το χαράτσι και αφού γλίτωσα προς ώρας το εγκεφαλικό, διαπίστωσα ότι είχε και λάθος συν τοις άλλοις: Η τιμή ζώνης ήταν αντίστοιχη διαμερίσματος του Κολωνακίου ή της Εκάλης. Ρώτησα τους συνοίκους μου του πάνω ορόφου και είχαμε διαφορά 400 ευρώ. Μα μας χωρίζουν λίγα μέτρα, όχι, εγώ κάθομαι στην πολυτέλεια, αυτοί μάλλον μίζερα. Είναι, δηλαδή, να τους λυπάσαι. Τι να κάνω, το έψαξα και διαπίστωσα οτι στη γειτονιά μου επικρατεί το αλαλούμ. Γιατί τα λάθη; Γκουγκλάρισα λίγο και βρήκα αρκετά. Να ένα:
"Σε διευκρινίσεις σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού του Ειδικού Τέλους Ακίνητης Περιουσίας προέβη η ΔΕΗ.

Αφορμή στάθηκε η «ελλιπής και σε ορισμένες περιπτώσεις παραπλανητική ενημέρωση των καταναλωτών από εκπροσώπους Τοπικών Αυτοδιοικήσεων για δήθεν εσφαλμένο τρόπο υπολογισμού από την εταιρεία του ύψους του Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ)».

Αναλυτικότερα:

- Η ΔΕΗ και οι λοιποί Προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας που έχουν εκ του Νόμου την υποχρέωση του καταλογισμού και της συνείσπραξης του Ειδικού Τέλους με τους λογαριασμούς ρεύματος, δεν έχουν κανένα δικαίωμα μεταβολής στοιχείων, διορθώσεων και επιστροφής χρημάτων, πλην των αρμοδίων φορέων και υπηρεσιών της Πολιτείας .

- Τα στοιχεία των Δήμων που μεταβάλλονται μετά τις 17/9/2011 δεν μπορούν να επηρεάσουν τον υπολογισμό του Ειδικού Τέλους, αλλά μόνο τον υπολογισμό του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) .

Σε περίπτωση κατά την οποία καταναλωτές εκτιμούν ότι υπάρχουν λάθη στους τρόπους υπολογισμού του Ειδικού Τέλους που αναφέρονται στο λογαριασμό ρεύματος που λαμβάνουν, τότε σύμφωνα με τον νόμο και την Υπουργική Απόφαση:

• Σε περιπτώσεις ευπαθών κοινωνικών ομάδων, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να επικοινωνήσει με την Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων μέσω γραπτού μηνύματος (sms 54160) ή μέσω της ιστοσελίδας http://www.gsis.gr/faq/faq_eta.html.

Αφού η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων επεξεργαστεί τα στοιχεία και αν κριθεί αναγκαίο, τότε θα επικοινωνήσει με τη ΔΕΗ προκειμένου στον επόμενο λογαριασμό να συμψηφιστεί τυχόν υπερχρέωση ή δοθεί εντολή στη ΔΕΗ για μη έκδοση της δεύτερης δόσης.

• Σε περίπτωση διαφωνίας υπολογισμού του Τέλους σε ακίνητα, τότε ο ενδιαφερόμενος και αφού πληρώσει το Τέλος, πρέπει να επικοινωνήσει με τις κατά τόπους ΔΟΥ παρέχοντας όλα τα δικαιολογητικά που απαιτεί η σχετική Υπουργική Απόφαση.

Είναι σαφές, πως η ΔΕΗ αλλά και οι άλλες εταιρείες παροχής ηλεκτρικής ενέργειας έχουν μόνο την υποχρέωση να εισπράξουν το συγκεκριμένο Τέλος και σε καμιά περίπτωση δεν έχουν δικαίωμα να επέμβουν με οποιονδήποτε τρόπο στα στοιχεία υπολογισμού του.

"Είδες η ΔΕΗ;"

Σε περίπτωση κατά την οποία η ΔΕΗ θεωρήσει ότι βλάπτεται η εταιρική φήμη της, σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της, από εσκεμμένη παραπληροφόρηση, θα πάρει όλα τα αναγκαία νόμιμα μέτρα που απαιτούνται για την προστασία της.

Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού στην προσπάθειά της να ενημερώσει όσο το δυνατόν πληρέστερα τους πελάτες της σχετικά με το Ειδικό Τέλος, διαθέτει ειδική ενότητα στην ιστοσελίδα www.dei.gr και την τηλεφωνική γραμμή 214 214 1000 με αστική χρέωση για όλη την Ελλάδα.

* Επισήμανση:
Στην παρ. 8, του άρθρου 53 του ν.4021/11 αναφέρεται: «Η βεβαίωση του ειδικού τέλους συντελείται με την εγγραφή στις 17.9.2011 του ηλεκτροδοτούμενου ακινήτου στις μηχανογραφικές καταστάσεις της Δ.Ε.Η. και των λοιπών εναλλακτικών προμηθευτών ηλεκτρικού ρεύματος και ο κατάλογος αυτός αποτελεί τον τίτλο βεβαίωσης για το Ελληνικό Δημόσιο και τον αντίστοιχο χρηματικό κατάλογο των αρμοδίων Δ.Ο.Υ.».

(Από το http://www.econews.gr)

Εσείς τι καταλάβατε; Εγώ κατάλαβα οτι πρώτα πληρώνεις και μετά γαϊδουρογύρευε. Μ' άλλα λόγια: "Και δαρμένος και κερατάς".
Κ. Παπαδήμο μου, να μου κόβει ο Θεός μέρες και να σου τις δίνει χρόνια, πολυχρονεμένε μου Πατισάχ, κάνε κάτι να φύγει αυτό το όνειδος του ταρατατζούμ και του αλαλούμ, που ο φαεινέστατος νους και εκλαμπρότατος κ. Βενιζέλος, ο Ιζνογκούντ, ο βεζύρης σας, ο πρώην "να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη" του προηγουμένου Πατισάχ (και πιθανόν και δικός σας) μας έβαλε στη καμπούρα, γιατί αισθάνομαι οτι ζω στην εποχή του Αλή Πασά. Μόνο η κυρά Φροσύνη μας λείπει. Να πάρω τα βουνά σαν τους κλέφτες; Γιατί αλλιώς, κ. Παπαδήμο μου, θα γίνετε Πρωθυπουργός των Αποδήμων.

Υ.Γ. Τώρα που το πρόσεξα καλύτερα: Τι θα πει:

"Σε περίπτωση κατά την οποία η ΔΕΗ θεωρήσει ότι βλάπτεται η εταιρική φήμη της, σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της, από εσκεμμένη παραπληροφόρηση, θα πάρει όλα τα αναγκαία νόμιμα μέτρα που απαιτούνται για την προστασία της.";

Ποιός της βλάπτει την εταιρική της φήμη; Εμείς μήπως; Συγγνώμη, ΔΕΗ μου, δεν το 'θελα. Εμείς σε αγαπάμε. Φιλιά!

Παπαδήμος = ΠΑΠΑνδρέου + ΔΗΜΟψήφισμα (γελοιογραφίες)

2011-11-11T14:20:00.005+02:00

Από τον Παπα-Αντρέα στον Παπα-Δήμο, παπαΛάμπραινα καϋμένη

2011-11-10T13:35:00.002+02:00

"ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΆ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ"

Περιμένοντας πρωθυπουργό, απολαμβάνει το καφεδάκι του

2011-11-09T08:40:00.004+02:00

Οι MERKOZY έδιωξαν τους PAPASKONI

. . . όσοι γενούν πρωθυπουργοί . . .

2011-11-07T08:08:00.000+02:00

Σου είπαν ψέματα πολλά

2011-11-06T19:41:00.001+02:00

Έτοιμος ήσουν πάλι να μιλήσεις

2011-11-04T19:14:00.000+02:00

Λουκάς Παπαδήμος, ο μεταβατικός πρωθυπουργός;

2011-11-04T02:55:00.002+02:00

Γεννήθηκε στην Αθήνα (1947) και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών.

Σπούδασε Φυσική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), απ' όπου αποφοίτησε το 1970 ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ηλεκτρολογία - Μηχανολογία (1972) και πραγματοποίησε διδακτορικό (1977) στα οικονομικά. ΛουκάςΠαράλληλα εργάστηκε ως βοηθός ερευνών και ειδικός επιστήμων στο ΜΙΤ.

Το 1980 εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ.

Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος (1985 - 1993).

Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τον επόμενο χρόνο διοικητής της Τράπεζας παραμένοντας μέχρι το 2002. Το ίδιο έτος ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση από την οποία αποχώρησε το 2010. Να σημειωθεί ότι έχει διατελέσει μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994 - 1998), πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993 - 1995) κ.α.

Παράλληλα με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα. Την περίοδο 1975 - 1984 υπήρξε επίκουρος καθηγητής και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης ενώ το 1988 εξελέγη καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το 2006 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Το 2010 τοποθετήθηκε άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Τον Νοέμβρη του 2011 εμφανίστηκε από μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης ως η επικρατέστερη επιλογή για την πρωθυπουργία της χώρας σε περίπτωση σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ή υπηρεσιακής κυβέρνησης.

( ΠΗΓΗ : wikipedia)

Ένα τεστ νοημοσύνης χρήσιμο είναι . . .

2011-11-03T16:50:00.002+02:00

Οι απλές λύσεις είναι λύσεις που ανταποκρίνονται καλύτερα στην πολυπλοκότητα των αντίστοιχων προβλημάτων.

Άκουσα και διάβασα διάφορα πριν καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα και ομολογώ πως δεν είναι όντως εύκολο να είναι κάποιος βέβαιος για όποια συμπεράσματα και αν βγάλει, όσο αντικειμενικός και να θέλει να είναι.

Προσωπικά πιστεύω πως το πρόβλημά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τα άθλια δημοσιονομικά ή η οικονομική κρίση. Το πρόβλημα έχει όνομα και επίθετο και λέγεται Γεώργιος Α. Παπανδρέου. Για να καταλήξω λοιπόν σε μια λύση σχετικά με αυτό το πρόβλημα, έλαβα υπόψη την συμβουλή:

«Μη περιπλέκεις τα πράγματα !… Φαντάσου τις απλούστερες λύσεις…»

Και αυτό ακριβώς έκανα…

Έλαβα λοιπόν υπόψη όλα όσα είναι γνωστά για το συγκεκριμένο πρόσωπο, τις οικογενειακές του καταβολές, τις συνήθειές του και τις πολιτικές του πράξεις όλα αυτά τα χρόνια που είναι στα πράγματα. Χωρίς να έχω εξειδικευμένες γνώσεις στον τομέα της ψυχανάλυσης, με απλή ανθρώπινη αξιολόγηση, κατέληξα στο συμπέρασμα, πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος, είναι ένα τραγικό άβουλο πλάσμα. Το μοντέλο του ανθρώπου που επιδιώκει να κατασκευάσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Αυτά είναι τα «προσόντα» που του επέτρεψαν να κατέχει την θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς επί σειρά ετών και αυτά είναι επίσης που τον έκαναν να γίνει το …πρόσωπο της ημέρας, για μια ακόμη φορά, μετά την τελευταία εξαγγελία, περί δημοψηφίσματος.

Το να προσπαθεί κάποιος να βρει συμβατικές λύσεις στο πρόβλημα «ΓΑΠ», μοιάζει σαν το ακόλουθο παράδειγμα:

Όταν η NASA άρχισε να στέλνει αστροναύτες στο διάστημα, ανακάλυψαν πως οι στιλογράφοι δεν δουλεύανε με βαρύτητα μηδέν, αφού η μελάνη δεν κατέβαινε για να γράψει.

Μετά 6 χρόνια ερευνών και με έξοδα που ανέρχονταν στα 12 εκατ. δολάρια, έφτιαξαν τελικά ένα στιλογράφο που δούλευε κάτω από μηδέν βαρύτητα, ανάποδα, μέσα στο νερό, σε οποιαδήποτε επιφάνεια και με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από πολλούς βαθμούς υπό του μηδενός μέχρι τους 300 βαθμούς Κελσίου. Ένα αληθινά εντυπωσιακό επίτευγμα.

Αν είναι όμως να μπούμε και εμείς στη διαδικασία να λύσουμε το δικό μας –και όχι μόνο- πρόβλημα με αυτές τις μεθόδους, υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε γίνει στο μεταξύ …Ουγκάντα.

Ποια είναι όμως η λύση που έδωσαν οι Ρώσοι στο ανωτέρω διαστημικό πρόβλημα;

Αυτοί ακολούθησαν την ανωτέρω συμβουλή, αναζήτησαν δηλαδή μια απλούστερη λύση: Χρησιμοποίησαν μολύβια!

Ποια είναι άρα η λύση στην οποία θα πρέπει να ανατρέξει ο ελληνικός λαός, για να σώσει την χώρα αλλά και την ανθρωπότητα;

Είναι πολύ απλό:

Να ζητήσει να γίνει ένα τεστ νοημοσύνης στον πρωθυπουργό της χώρας!

Χωρίς πλάκα…

Έχουμε το δικαίωμα να αμφισβητήσουμε την νοητική ικανότητα του ανθρώπου αυτού να διαχειριστεί τα πράγματα που αφορούν την διακυβέρνηση της χώρας.

Μπορεί να αποτελέσει αυτό μια διεθνή πρωτοτυπία, αλλά θα είναι μια νέα πράξη ηρωισμού από πλευράς των Ελλήνων, διότι θα δείξει ότι δεν τρώμε κουτόχορτο και δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε να μας κυβερνούν αχυράνθρωποι της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Αν οι Έλληνες τολμήσουν να προβούν μαζικά σε μια τέτοιου είδους πράξη, δηλαδή την αμφισβήτηση της ικανότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου να κατέχει μια τέτοια θέση ευθύνης, τότε αυτό θα μπορούσε να ανατρέψει ό,τι μέχρι τώρα έχει υπογραφεί από αυτόν τον άνθρωπο και θα μπορέσει ίσως να οδηγήσει στην φυλακή και όλους αυτούς που τον χρησιμοποίησαν. Εντός και εκτός συνόρων.

Όσο έχουμε ακόμη καιρό, θα πρέπει να αποδείξουμε, πως δεν είναι ο ελληνικός λαός ανίκανος να διαχειρίζεται τα του οίκου του, αλλά ότι βρισκόμαστε υπό την ομηρία μιας συμμορίας, η οποία χρησιμοποιεί ένα άβουλο άτομο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί η χώρα ως όχημα απόκτησης αθέμιτου κέρδους. Είναι προτιμότερο να οδηγήσουμε ένα άτομο σε «ανάκληση αυτοδιάθεσης» (Entmündigung, στα γερμανικά) παρά να χάσει μια ολόκληρη χώρα τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Αυτό είναι λοιπόν το δικό μου συμπέρασμα, και το βάζω εδώ ως δίλημμα προς τους νηφάλιους αναγνώστες.

Ας έχουμε πάντως υπόψη, πως οι Γερμανοί καραδοκούν και τρίβουν τα χέρια τους, οι υπόλοιποι λαοί μας παρακολουθούν έκπληκτοι, ενώ Βρετανοί και Αμερικάνοι γελούν εις βάρος μας!

Η τύχη μας είναι τώρα στα χέρια μας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από Alkimos archive

Τα 'μαθες τα νέα παππού; Μου λένε "ΦΕΥΓΑ"

2011-11-03T08:57:00.004+02:00

Στις 3 Νοεμβρίου 1963 οι εκλογές αναδεικνύουν πρώτο κόμμα την Ενωση Κέντρου, και ο Γεώργιος Παπανδρέου γίνεται πρωθυπουργός.

Στις 3 Νοεμβρίου 2011 (όπως όλα δείχνουν) ο εγγονός Γιώργος Παπανδρέου εκδιώκεται από πρωθυπουργός.

Liberation: Χ Α Ο Σ (Le chaos)

2011-11-02T08:11:00.002+02:00

Να γεμίσεις με ένα ΝΑΙ γαλανέ μας ουρανέ!

2011-11-01T07:59:00.002+02:00

(Οι γελοιογραφίες του Βασίλη Χριστοδούλου στη "Βραδυνή" του 1973, από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου)

Η Ιταλική κατοχή στα Γιάννενα 1941 – 1943

2011-10-29T17:16:00.002+03:00

Του Αλέκου Ράπτη

Την άνοιξη του 1941 εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο το 26ο ιταλικό σώμα στρατού, με έδρα τα Ιωάννινα υπό τις διαταγές του στρατηγού Γκουίντο ντελλα Μπόνα (Guido della Bonna).Ο ιταλικός στρατός κατοχής βρήκε σχεδόν την πόλη κατεστραμμένη από τους συχνούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, των ιταλών και των γερμανών.

Το στρατιωτικό νοσοκομείο που είχε εγκατασταθεί στην σημερινή Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία είχε βομβαρδισθεί από την γερμανική αεροπορία στις 20 Απριλίου 1941, ενώ η ιταλική είχε βομβαρδίσει στις 5 Νοεμβρίου 1940 και το άλλο νοσοκομείο που βρισκόταν στο Κάστρο. Τουλάχιστον 136 σπίτια ήταν καταστραμμένα εντελώς, άλλα 182 είχαν σημαντικές καταστροφές, ενώ 107 έφεραν λιγότερες ζημιές. Η ιστορική Ζωσιμαία Σχολή είχε και αυτή υποστεί καταστροφές από τους ιταλικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς τον Νοέμβριο του 1940, όπως επίσης και το τζαμί της Καλούτσιανης, τον προηγούμενο μήνα.
H Ιταλική στρατιωτική διοίκηση εγκατέστησε στην Καπλάνειο Σχολή την έδρα της Ιταλικής Καραμπινιερίας, η οποία προχώρησε σε συνεργασία με την Ανωτέρα Διοίκηση Χωροφυλακής Ιωαννίνων.

Καθημερινά την επισκεπτόταν «κάποιοι» Γιαννιώτες πληροφοριοδότες – καταδότες οι οποίοι αποκαλούντο «informatore» για να καταδώσουν όσους Γιαννιώτες είχαν συμμετοχή στην Αντίσταση, στο ΕΑΜ και στον ΕΔΕΣ. Παράλληλα δε με την ιταλική καραμπινιερία τέθηκαν σε λειτουργία, οι φυλακές στο στρατόπεδο στον «Ακραίο», οι φυλακές του Αγίου Κοσμά, εκεί που βρίσκεται το σημερινό κτίριο του ΟΤΕ, επί της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και οι φυλακές κράτησης στο κτίριο, στον Γεωργικό Σταθμό Κατσικάς.

Οι ιταλοί κατακτητές στην έδρα της Καραμπινιερίας στο Καπλάνειο, είχαν διαμορφώσει ένα ειδικό δωμάτιο που όσοι Γιαννιώτες πατριώτες πέρασαν από εκείνο το κολαστήριο το θυμούνται σαν «μαύρο θάλαμο» και ήταν μια σοφίτα που είχε διαμορφωθεί κατάλληλα σε αίθουσα βασανιστηρίων. Τα παράθυρα στο δωμάτιο αυτό ήταν σκεπασμένα με κόκκινο χαρτί και όσο που περνούσε το φως. Στους τοίχους ήταν κρεμασμένα όλα τα σύνεργα των βασανισμών: βούρδουλες, χατζάρες (μαχαίρια) και άλλα σύνεργα ανθρώπινης βαρβαρότητας. Πολλές φορές κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο ιταλός ανακριτής εφάρμοζε και το ηλεκτροσόκ, βάζοντας στο κεφάλι του κρατούμενου ένα στρογγυλό στεφάνι, διοχετεύοντας ηλεκτρισμό σ΄αυτό. Οι ξυλοδαρμοί των συλληφθέντων ήταν ανηλεείς προκειμένου η Ιταλική Καραμπινιερία να αποσπάσει ομολογίες και να θεμελιώσει το κατηγορητήριο περί συμμετοχής των Γιαννιωτών στο κίνημα της Αντίστασης, στο ΕΑΜ και στο ΕΔΕΣ. Στις συλλήψεις αυτές συλλαμβανόταν χωρίς διάκριση άνδρες και γυναίκες. Συνήθως μετά από πολυήμερες βίαιες ανακρίσεις και βασανισμούς, οι πατριώτες αυτοί μεταφερόταν στις στρατιωτικές φυλακές στον «Ακραίο» με ρητή διαταγή που ανέφερε τον εγκλεισμό των κρατουμένων σε θάλαμο απομόνωσης. Επίσης μεταγωγές γινόταν και στις φυλακές του Μεσολογγίου για να δικασθούν από το ιταλικό στρατοδικείο στο Αγρίνιο, όπου ήταν και η έδρα του 8ου ιταλικού σώματος στρατού. Αρκετοί από αυτούς τους πατριώτες μετά τις καταδίκες του στρατοδικείου εκτοπιζόταν στην Ιταλία σε απομακρυσμένα χωριά ή στην χειρότερη περίπτωση συλλαμβανόταν από την γερμανική (Wehrmacht) στην Ιταλία και εκτοπιζόταν στα στρατόπεδα θανάτου στο Μαουτχάουζεν και στο Νταχάου.

Οι μαρτυρίες

Ο Βασίλης Λέντζιος το 1941 ήταν 11 χρονών και θυμάται χαρακτηριστικά τους ιταλούς στρατιώτες στον «Ακραίο»:
«Ο Ιταλικός στρατός είχε στρατοπεδεύσει στο στρατόπεδο στον «Ακραίο» (σημ. Βελισσάριο) εκεί κοντά που ήταν τα κτήματα των Φριγκαίων και οι Ιταλοί είχαν στήσει στρατιωτικές σκηνές που έφταναν μέχρι την Κιάφα. Eίχαν πολλά αυτοκίνητα μοτοσικλέτες και ποδήλατα, απ΄αυτά χωρίς σαμπρέλα στα λάστιχα που ήταν από καουτσούκ.
Εμείς σαν μικρά παιδιά πηγαίναμε στο στρατόπεδο στον Ακραίο και όταν οι Ιταλοί στρατιώτες έτρωγαν στο συσσίτιο, μας φώναζαν όλα τα παιδιά που ήμασταν καμιά 15αριά και παίρναμε το περίσσευμα από το καζάνι, μας έδιναν επίσης και καμιά «πανιότα», που ήταν μικρά στρόγγυλα ψωμάκια. Το πιο καλό φαγητό ήταν το «πάστα σιούτα», δηλαδή μακαρόνια με κρέας.
Η διαμονή του στρατιωτικού προσωπικού της ιταλικής διοίκησης, στα Γιάννενα, ανατέθηκε στην ιταλική επιμελητεία στρατού η οποία και αναζήτησε καταλύματα για τους αξιωματικούς της. Έτσι μια σειρά από σπίτια Γιαννιωτών που βρισκόταν σε καλή κατάσταση κατασχέθηκαν και αποτέλεσαν προσωρινά καταλύματα για τους αξιωματικούς των ιταλικών μονάδων στα Γιάννενα. Οι Γιαννιώτικες οικογένειες δέχτηκαν αυτή την «συνύπαρξη» μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, γιατί υπήρχε ο φόβος να οδηγηθούν στο ιταλικό στρατοδικείο με την κατηγορία «αντίσταση κατά των δυνάμεων κατοχής».

Η Βασιλική Α. το 1941 ήταν 15 χρονών και θυμάται χαρακτηριστικά το αμοιβαίο ερωτικό πάθος ενός ιταλού αξιωματικού που έμεινε στο επιταγμένο σπίτι τους, με μια γιαννιώτισσα, (για ευνόητους λόγους τα ονόματα των πρωταγωνιστών της πραγματικής αυτής ιστορίας, έχουν αλλαχθεί):
«Όταν ήρθαν οι Ιταλοί στα Γιάννενα το 1941, άρχισαν να ψάχνουν για να επιτάξουν τα καλά σπίτια. Το πατρικό μου ήταν σε μια από τις παλιές συνοικίες μέσα στα Γιάννενα. Μια μέρα ένας ρουφιάνος των Ιταλών ο Κώστας Β, έφερε τους Ιταλούς και στο δικό μας το σπίτι. Τότε το ΄40 όλα τα σπίτια ήταν καλυβάκια εκεί γύρω, και το πατρικό σπίτι του πατέρα μου, ήταν εκεί το πιο ψηλό στην γειτονιά. Ο ρουφιάνος ο Κώστας Β, ήρθε με τους δύο Ιταλούς αξιωματικούς στο σπίτι μας. Ο ένας ήταν «Καπιτάνο» δηλαδή λοχαγός και μαζί του ήταν κι ένας άλλος αξιωματικός που τον έλεγαν Πιέρο…
Ο Πιέρο ήταν ένας ωραίος άντρας με μαύρο μουστάκι και ήταν 30 χρονών. Υπηρετούσε στο ιταλικό στρατόπεδο στον Ακραίο και καταγόταν από την Νάπολη. Πολλές φορές μας έδειχνε ένα σωρό οικογενειακές του φωτογραφίες και την φωτογραφία της αδελφής του που την έλεγαν Μαλένα.
Ο Πιέρο αγάπησε μια γειτόνισσά μας, που την έλεγαν Αλεξάντρα που τότες ήταν 18 χρονών και ήταν πολύ όμορφη, και κάθε μέρα έκαναν κόρτε στη γειτονιά.
Η Αλεξάντρα έβγαινε κάθε μέρα με το νυχτικό της στο παραθύρι του σπιτιού της και κοίταζε τον Πιέρο που ήταν στο σπίτι μας, αλλά την κοίταζε και αυτός. Εμείς σαν μικρά κορίτσια που ήμασταν, άμα βλέπαμε το κόρτε του Πιέρο προς την Αλεξάντρα αρχίζαμε και τραγουδάγαμε το προπολεμικό τραγούδι που έλεγε:
«Μέσ' της Νάπολης σαν βγαίνω τα σοκάκια
βλέπω κάτι κοριτσάκια
που 'χουν μαύρα μάτια, κόκκινα χειλάκια…
Τιριτόμπα, Τιριτόμπα
το φιλί σου είναι ζάχαρη γλυκό…».

Εγώ τότε ήμουν 15 χρονών και καταλάβαινα τα Ιταλικά. Θυμάμαι τον Πιέρο που μου έλεγε: « Βασιλική, βενίρι κουά, πορτάρε Αλεξάντρα, βενίρι κουά» δηλαδή: «Βασιλική, σύρε- πήγαινε να πείς στην Αλεξάντρα να΄ρθεί εδώ». Εγώ πήγαινα και η Αλεξάντρα ερχόταν σπίτι μας στον Πιέρο. Έπαιζαν κολτσίνα, το βράδυ επάνω στο σαλόνι, με το μεγάλο το τραπέζι το στρόγγυλο.
Ο καημένος ο πατέρας μου ερχόταν κουρασμένος, τα βράδυα από τη δουλειά αλλά τι να κάνει, καθόταν κι΄αυτός κι έπαιζε κολτσίνα γιατί φοβόταν μήπως ο Πιέρο κάνει τίποτα στην Αλεξάντρα! Κι έλεγε ο πατέρας μου «τι έπαθα κι εγώ! τι να κάνω! να τς΄αφήσω και τς΄δυό, σκιάζουμε μην βάλει καταή κι έρθει μετά η μάνα τς, που την έχει και μοναχή! τι να κάνω!».
Όμως ο Πιέρο είχε σεβασμό στον πατέρα μου και δεν έκανε τίποτα μπροστά του.
Αυτός ο Ιταλός αξιωματικός, είχε και έναν στρατιώτη, ιπποκόμο, που τον έλεγαν Νίνο. Μ΄αυτόν έστελνε τρόφιμα και μακαρόνια και βοηθούσε την οικογένεια της Αλεξάντρας.
Όταν ο ιπποκόμος ο Νίνο ερχόταν στο σπίτι μας μου έλεγε: «Μποτζιόρνο Βασιλική, άστατζ, βολέρε τσιματόγκραφο, Πιέρο έ Αλεξάντρα» δηλαδή: « Βασιλική καλημέρα, σήμερα θα δούμε κινηματογράφο» και εννοούσε δηλαδή το κόρτε του Πιέρο με την Αλεξάντρα!
Ο Πιέρο είχε ξεχωριστό δωμάτιο μέσα στο σπίτι μας που είχε δύο μεγάλες ντουλάπες για να βάζει τις στολές του και κοιμόταν σε ένα κρεβάτι που είχε μια άσπρη κουνουπιέρα. Η στολή του είχε χρώμα αεροπορί και ήταν αξιωματικός στο στρατό και μπροστά στα πέτα της στολής είχε δύο ασημένια αστέρια… Φαινόταν και ξεχώριζε πως ήταν αριστοκράτης, με την ευγένεια και τους τρόπους του απέναντι σ΄έμάς. Μια φορά ο Πιέρο πήρε άδεια και πήγε στην Ιταλία, και σαν γύρισε μας έφερε πολλά δώρα, στον μικρό μου τον αδελφό, του έφερε ένα τάνκς – παιχνίδι, που όταν το κούρντιζες με το κουρντιστήρι αυτό ξεκίναγε και έβγαζε σπινθήρες όπως έβγαζαν οι αναπτήρες που είχαν τσακμακόπετρα και σε μένα ένα ωραίο φορέμα από μάλλινο ύφασμα που ήταν πολύ όμορφο…αλλά έφερε και στην Αλεξάντρα…
Όταν έγινε η κατάρρευση των Ιταλών τον Σεπτέμβριο του 1943, βλέπαμαν τους Ιταλούς στον δρόμο και τους λυπόμασταν, ήταν σαν ρακένδυτοι, κι έλεγαν πως οι Γερμανοί, ήθελαν να τους σκοτώσουν. Και μια μέρα έφυγε και ο Ιταλός ο αξιωματικός ο Πιέρο από το σπίτι μας για τον «Ακραίο» και δεν ξαναγύρισε….».

Η μαρτυρία αυτή αντικατοπτρίζει την εικόνα που επικρατούσε στην διοίκηση του 26ου ιταλικού σώματος στρατού, που από το 1941 είχε επιλέξει ,τον συγκεντρωτισμό των στρατιωτικών της μονάδων σχεδόν σε όλα τα αστικά κέντρα, ούτως ώστε να αποφύγει όποια εμπλοκή με τους αντάρτες και να κρατήσει «μια ευέλικτη άμυνα». Το καλοκαίρι του 1943, όταν πλέον στα Γιάννενα είχε εγκατασταθεί και η 1η ορεινή μεραρχία ορεινών καταδρομών «Εντελβάις» (1. Gebirgs Division «Edelweis»), κατάπληκτος ο γερμανός αξιωματικός ταγματάρχης Χάραλντ φον Χίρσφελντ (Harald von Hirscfeld), που ήταν αξιωματικός σύνδεσμος με το 26ο ιταλικό σώμα στρατού, ανέφερε πως: «κανένας από τους ιταλούς αξιωματικούς του Επιτελείου δεν έχει πολεμική εμπειρία…», ενώ για τους ιταλούς στρατιώτες στα Γιάννενα ανεφέρετο πως: «είχαν να πολεμήσουν και να εκπαιδευτούν εδώ και δύο χρόνια… είναι σε τρομακτικό λήθαργο…η ετοιμότητά τους για δράση είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η στάση τους μοιρολατρική…».

Στα κατοχικά Γιάννενα το 1943 οι ιταλοί στρατιώτες, ασχολούνταν με άλλα θέματα εκτός του πολέμου, που ήλπιζαν ότι κάποτε θα τελειώσει, για να επιστρέψουν στην Ιταλία.

Ο Δημοσθένης Μουλιώτης το 1941 ήταν 19 χρονών και θυμάται αρκετά καλά πως: «οι πιο πολλοί ιταλοί στρατιώτες ήταν μπασμένοι στις αγροτικές δουλειές. Καταγόταν από το Μιλάνο, Τορίνο, Γένοβα, Ρώμη, Σικελία. Στον Κοτρώτσιο τον Βασίλη του΄δεσαν όλο το χορτάρι στα χτήματα που είχε. Οι ιταλοί έδεναν 400 μπάλες την ημέρα, ενώ οι δικοί μας οι έλληνες εργάτες έβγαζαν πάνω – κάτω 120 μπάλες. Δούλευαν στον Κοτρώτσιο που μιλούσε και έγραφε ιταλικά και τους πλήρωνε κανονικά για να κόψουν και να δέσουν τα χορτάρια του. Αυτός είχε καμιά 300αριά στρέμματα από το «Κοτσαλί», δηλαδή από την περιοχή στο στρατόπεδο στον «Ακραίο», μέχρι κοντά στο σημερινό νοσοκομείο της Δουρούτης. Για να δέσουν κάθε μπάλα χρειαζόταν 4 ιταλοί στρατιώτες που δούλευαν στις χειροκίνητες με μαναβέλλα, χορτοδετικές μηχανές του Κοτρώτσιου, είχα κι εγώ μια τέτοια μηχανή. Έβαζες το χορτάρι μέσα και το πάταγες μέσα στη μηχανή και έβγαινε η τετράγωνη μπάλα δεμένη με τα σύρματα, όσο είναι ένα τραπέζι».

Ο Βασίλης Λέντζιος θυμάται πως οι ιταλοί έκαναν και αγώνες ιππασίας:

«πηγαίναμε με τους φίλους μου σένα μέρος, πίσω από το ΞΕΝΙΑ, εκεί που είναι το ξενοδοχείο (Grand Serai). Σ΄ αυτό το γήπεδο στην κατοχή, κάθε 15 μέρες περίπου, τις Κυριακές ερχόταν οι Ιταλοί στρατιώτες και έκαναν ιππασία και αγώνες. Ο κόσμος μαζευόταν γύρα – γύρα και τους έβλεπε , ήταν κόσμος απ΄όλες τις συνοικίες απ΄την Αιακιδών, από την Λούτσα, κι΄απ΄τα Ζευγάρια. Είχαν καλοταϊσμένα άλογα και τα ταΐζανε με ένα είδος πίτουρο που είχε γλυκιά γεύση. Έστηναν στο γήπεδο ξύλινα εμπόδια και πήδαγαν με τα άλογα όπως κάνουνε σήμερα στους αγώνες ιππασίας. Όλοι είχαν στρατιωτικές στολές κι είχαν ψηλές μπότες, οι Καραμπινιέροι φόραγαν κάτι μακρόστενα καπέλα ενώ όλοι οι άλλοι είχαν δίκοχα απ΄ότι θυμάμαι. Συνολικά είχαν καμιά δεκαριά άλογα που έκαναν ιππασία και όταν τελείωναν οι αγώνες έδιναν και βραβεία στους νικητές.

Η παραμονή των ιταλών στα κατοχικά Γιάννενα τους έφερε σε κοινωνική επαφή με τον κόσμο της κάθε γειτονιάς, αυτόν τον κοσμάκη που πεινούσε και βίωνε καθημερινά την τραγικότητα της κατοχής .

Ο Βασίλης Λέντζιος θυμάται πως:

«Οι Ιταλοί στρατιώτες έφερναν τα στρατιωτικά τους ρούχα στην γειτονιά μας και τα έπλυναν οι γυναίκες απ΄τα φτωχά τα σπίτια. Έφερναν και στο σπίτι μας στη μάνα μου, κάθε 10 με 15 μέρες για να τους πλύνουμε τα στρατιωτικά ρούχα αλλά και τα εσώρουχα.

Σχεδόν όλα τα φτωχά σπίτια στην Αιακιδών, έπλυναν τα ρούχα των Ιταλών. Πολλές φορές, όταν οι Ιταλοί μας έφερναν τα ρούχα τους για πλύσιμο, τους βάζαμε να φάνε και φαγητό. Το δεχόταν αυτό και καθόταν στο τραπέζι μαζί μας. Πιο συχνά ερχόταν ένας Ιταλός επιλοχίας, που μας έφερνε τα ρούχα του και έτρωγε μαζί μας. Πάντα θα τους θυμάμαι τους Ιταλούς γιατί μας έφερναν καραμέλες και σταφίδες και όταν εμείς τους δίναμε λαχανόπιτες αυτό τους φαινόταν περίεργο, ούτε κι΄εγώ ξέρω το γιατί».

Το 1943 η πτώση του Μουσολίνι και η συνθηκολόγηση του ιταλικού στρατού, με τους Συμμάχους στις 8 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, προκαλεί την κατάρρευση της δομής του ιταλικού στρατού. Η γερμανική (Wehrmacht) γίνεται ο απηνής διώκτης στους άλλοτε συμμάχους της. Με την πρώτη ημέρα του αφοπλισμού σημειώθηκαν εντάσεις και αντιφασιστικές εξεγέρσεις στον ιταλικό στρατό ενώ ολόκληρες στρατιωτικές μονάδες και σχηματισμοί παραδόθηκαν στον ΕΛΑΣ και στον ΕΔΕΣ. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1943,ο φρούραρχος της πόλης των Ιωαννίνων, στρατηγός Γκουίντο ντελλα Μπόνα (Guido della Bonna), ενημερώνει τον γερμανό αξιωματικό, ταγματάρχη Χάραλντ φον Χίρσφελντ που ήταν ο αξιωματικός σύνδεσμος με το 26ο ιταλικό σώμα στρατού, πως θα παραδώσουν τον στρατιωτικό οπλισμό στην γερμανική (Wehrmacht). Παράλληλα δε αποστέλλει έγγραφο στον συνταγματάρχη Λουίτζι Λουζινιάνι (Luigi Lusiagnani) που ήταν στρατιωτικός διοικητής στην Κέρκυρα και του γνωρίζει τα παρακάτω:

Από: Διοίκηση XXVI Corpamiles (ιταλικό σώμα στρατού).
Προς: Διοίκηση Τομέα Κέρκυρας. Νο 16530/Op. Stop.

Ώρα 18 της 9ης τρέχοντος κατέθεσα στα Γιάννενα τα όπλα για να προλάβω ανώφελη αιματοχυσία. Το σώμα στρατού προωθήθηκε εις Αλβανία για να διαπεραιωθεί στην Ιταλία.
Προς αποφυγή αιματοχυσίας στην Κέρκυρα δύνασθε κατά τις περιστάσεις να ενεργήσετε ανάλογα.
Ο επικεφαλής Στρατηγός della Bonna.

Το «πόστο μπλοκ» στα Ζευγάρια

Ο Δημοσθένης Μουλιώτης θυμάται εκείνες τις μέρες του Σεπτέμβρη:

«Στα Ζευγάρια εκεί στον Άγιο Σπυρίδωνα, οι γερμανοί είχαν βάλει έλεγχο «πόστο μπλόκ», με στρατιωτική φρουρά και είχαν στήσει τα πολυβόλα τους στο δρόμο. Από την άλλη μεριά οι ιταλοί είχαν φτιάξει και αυτοί φυλάκιο στην κορυφή του βουνού, που τότε δεν είχε πεύκα, πάνω από την εκκλησία την Περίβλεπτο. Σιγά - σιγά οι γερμανοί προχώρησαν και έφτασαν εκεί που είναι τώρα το καφενείο του Αυγέρη, στο τέρμα της Βελουχιώτη και θέλησαν να ανεβούν στην κορυφή. Από το ιταλικό φυλάκιο τότε βγήκε όρθιος ένας ιταλός αξιωματικός και φώναζε προς τους γερμανούς. Εμείς εδώ από το Τσιφλικόπουλο τους βλέπαμε αρκετά καλά. Οι γερμανοί σταμάτησαν για λίγο και μετά από λίγο παραδόθηκε στους γερμανούς, το ιταλικό φυλάκιο και λίγο αργότερα ολόκληρη η ιταλική φρουρά 200 στρατιώτες, που βρισκόταν στις παλιές αποθήκες του Δήμου Ιωαννίνων, εκεί που είναι τώρα η Φοιτητική Εστία…»

«Όταν έγινε η κατάρρευση των ιταλών το΄43 αφηγείται ο Λάκης (Ευάγγελος) Βαφειάς, εμείς χαζεύαμαν εκεί γύρα στο ιταλικό στρατόπεδο στις σκηνές των ιταλών, στ΄αμπέλια του Καλαμπόκα, που ήταν κάτω στο τέρμα της σημερινής Άρη Βελουχιώτη, για ν΄αρπάξουμε τίποτα, κανένα παλιό μπουκάλι από κρασί που θα μας ήταν χρήσιμο. Είχα και ένα μικρό ανιψίδι μαζί μου και αυτό μπήκε μέσα σε μια ιταλική σκηνή για να πάρει μπουκάλια κρασιού που ήταν πλεγμένα σε καλαθάκια και ήταν πολύ όμορφα. Ένας ιταλός αξιωματικός μόλις μας είδε μας, άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, πάφ – πάφ – πάφ, με το πιστόλι του και προς τα πόδια του ανιψιού μου του Γιάννη. Τελικά το μπουκάλι δεν το πήραμε, από την σκηνή του ιταλού. Είχαν δίκιο, οι ιταλοί, γιατί ήταν πάνω στην παράδοση, στους γερμανούς, γιατί ήταν 6 με 7 μέρες σ΄αυτή την κατάσταση, που σκεφτόταν πώς θα παραδώσουν τα όπλα…».

Στις αρχές Οκτωβρίου το 22ο γερμανικό σώμα στρατού στην Ήπειρο, με διοικητή τον στρατηγό Χούμπερτ Λάνς (Hubert Lanz), είχε ολοκληρώσει την εκτόπιση των ιταλικών στρατιωτικών σχηματισμών καταγράφοντας περίπου 44.500 άνδρες, και τους είχε οδηγήσει δια μέσου Καλπακίου και Φλώρινας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Νις της Σερβίας. Από εκεί οι πιο πολλοί, στάλθηκαν και εξοντώθηκαν στο Ανατολικό μέτωπο ή σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία. Μόνον λίγοι επιζώντες που επέστρεψαν μετά την λήξη του πολέμου 1945 στην πατρίδα τους την Ιταλία μπόρεσαν να χαρούν την ελευθερία.

Αναδημοσίευση από τον χτεσινό "Ηπειρωτικό Αγώνα"

Πάτρα: Πάμε παρέλαση 28 Οκτωβρίου 2011

2011-10-29T09:19:00.000+03:00

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 στο Γυμνάσιο Πωγωνιανής

2011-10-28T08:34:00.004+03:00

Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Κωστούλα «Γεγονότα στο Πωγώνι 1940-41 και το χρονικό του ανεξάρτητου τάγματος Δελβινακίου»

…………………….

Στην Πωγωνιανή λειτουργούσε το Γυμνάσιο με 300 περίπου μαθητές και μαθήτριες. Από αυτούς οι 100 ήταν από τα χωριά της Βορείου Ηπείρου που ήταν τώρα ιταλοκρατούμενη, άλλοι 100 από τα χωριά του Πωγωνίου και οι υπόλοιποι 100 από διάφορα μέρη πέραν του Πωγωνίου.

Η κήρυξη του πολέμου βρίσκει τους μαθητές σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, αμηχανίας μέχρι του πανικού. Από τη νύχτα είναι στο πόδι και φέρνουν γύρω στο κέντρο του χωριού προσπαθώντας να μάθουν τι γίνεται.

Έτσι το πρωϊ γύρω στις πέντε, πολλοί ξύπνησαν με τις πρώτες ομοβροντίες κανονιών που ακούγονταν περισσότερο προς την Κακαβιά και τους Ποντικάτες.

Στην αρχή πολλοί νόμισαν ότι είναι μπουμπουναριές, αφού και ο καιρός ήταν βαρύς, υγρός και ψιλόβρεχε. Ο ρυθμικός όμως τρόπος και ο κοφτός ήχος με τον οποίο ακούγονταν οι βροντές διέλυσε γρήγορα την ψευδαίσθηση για μπουμπουναριές. Γρήγορα κυκλοφόρησε η είδηση. «Πόλεμος», άρχισε ο πόλεμος που όλοι σχεδόν τον περίμεναν.

Πρωϊ πρωϊ μαζεύτηκαν στο Γυμνάσιο αρκετοί μαθητές. Εκεί και μερικοί καθηγητές. Μαζί και ο Γυμνασιάρχης Ιωάννης Παπαγεωργίου. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα ταραχής και ανησυχίας και μέσα σε απόλυτη σιγή όλοι οι μαθητές κρεμάστηκαν από τα χείλη του Γυμνασιάρχη να τους λέει:

«Άρχισε ο πόλεμος. Τα μαθήματα διακόπτονται μέχρι νεωτέρας. Μπορείτε να πάτε στα σπίτια σας με όποιο τρόπο νομίζετε»

…………………….

Πολλοί μαθητές συγχωριανοί ή κοντοχωριανοί είχαν ήδη ετοιμάσει τις ομάδες τους. Πήραν ό,τι πρόχειρο είχαν, λίγο ψωμί κάτι να προφυλαχτούν από τη βροχή που έπεφτε ασταμάτητα και ξεκίνησαν.

Με τη διαίσθηση του πανικόβλητου αγριμιού ξεκίνησαν σε ομάδες προς όλες τις κατευθύνσεις. Μετρούσαν από εκεί που έπεφταν οι λιγότερες κανονιές, και ο ήχος από τα άλλα όπλα που όλο πύκνωναν. Και διάλεγαν το ασφαλέστερο και συντομότερο μονοπάτι, μέσα και έξω από τα γνωστά τους δρομολόγια, στα ρουμάνια και στους καλυμμένους με βλάστηση κατσικόδρομους, για να μην τους επισημαίνουν οι Ιταλοί από τα παρατηρητήρια και τα αεροπλάνα

Ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες και ο καθηγητής Γυμναστικής Θεοφάνης Δούμας από τη Βήσσανη γύρω από τον οποίο είχε συσπειρωθεί μια ομάδα μαθητών.

Γλούπ, γλούπ ακούγονταν τα βλήματα που έπεφταν γύρω μας μέσα στις λάσπες θυμάται κάποιος μαθητής.

Μια ομάδα με λίγα παιδιά από Δολιανά και Τσερβάρι (Ελαφότοπο) έφυγαν πρωϊ και πέρασαν γρήγορα από το Χάνι Δελβινάκι με κατεύθυνση προς Γέφυρα Αγίων – Δολιανά – Καλπάκι. Στη θέση «Κορακότρυπα» απέναντι ακριβώς από την γραμμή άμυνας Καλπακίου, δέχτηκαν μια βόμβα από ιταλικό αεροπλάνο. Θύμα ο μαθητής της Στ’ τάξεως του Γυμνασίου Πωγωνιανής Απόστολος Βλαστός ( ο πρώτος μαθητής θύμα του πολέμου που μόλις είχε αρχίσει) που βλήθηκε βαριά στην κοιλιά και ξεψύχησε στην αγκαλιά του μικρότερου αδελφού του Ηλία, μαθητή και αυτού του Γυμνασίου Πωγωνιανής.

Μία μεγάλη ομάδα από άλλα μακρινά μέρη (και Βορειοηπειρωτόπουλα που δεν μπορούσαν να πάνε στα χωριά τους) ξεκίνησαν κοντά στο μεσημέρι, πεζοπορώντας, με τον καθηγητή της Φυσικής Σπύρο Τσακαλώτο, ο οποίος καταγόταν από την Πρέβεζα (εξάδελφος του μετέπειτα στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου) με κατεύθυνση προς τα Γιάννενα.

Μέσα από παρακάμψεις και ατραπούς για να αποφύγουν τα αεροπλάνα που πετούσαν στην περιοχή, με το σκοτείνιασμα φτάνουν προς τη γέφυρα Αγιούς. Η πορεία ήταν κουραστική αφού μεταξύ των μαθητών ήταν και αρκετοί μικρών τάξεων και η πορεία ήταν μεγάλη και βασανιστική και πολλοί ήταν ξυπόλυτοι ή με ένα παπούτσι.

Μερικούς από τους μικρότερους μαθητές που κουράζονταν τους έπαιρναν στη πλάτη οι μεγαλύτεροι. Είχε σκοτεινιάσει πλέον όταν κατέβαιναν προς το χωριό Λίμνη με κατεύθυνση προς τη γέφυρα των Αγίων. Η πορεία γινόταν με προσοχή. Δεξιά τους είχαν εμφανισθεί ήδη κάποια τμήματα του Ιταλικού στρατού που προχωρούσαν προς το Καλπάκι. Ο Σπύρος Τσακαλώτος, ο καθηγητής τους της Φυσικής, τους συνιστούσε απόλυτη σιωπή. Σε κάποια απόσταση από το Χάνι Ζαραβίνας είχαν φτάσει οι Ιταλοί και είχαν στρατοπεδεύσει.

Νύχτα πλέον έφθασαν κοντά στη γέφυρα των Αγίων. Και εκεί μέσα στη σιωπή της νυχτας και το φόβο των παιδιών, ακούστηκε η φωνή του σκοπού:

- Αλτ, τις εί;

Και τότε, ο καθηγητής Σπύρος Τσακαλώτος μέσα στη νεκρική σιγή που πάγωνε τις ψυχές των ακινητοποιημένων και βουβών μαθητών, απαντά με αγωνιώδη και τρεμάμενη φωνή του:

«Μαθηταί του Γυμνασίου Πωγωνιανής μετά των καθηγητών τους. Παρακαλώ μην πυροβολείτε, μην πυροβολείτε.»

Σε λίγο με την παρουσία αξιωματικού και με έλεγχο όλων από στρατιώτες και με τον φακό στο χέρι, πέρασαν οι μαθητές τη γέφυρα των Αγιων ένας – ένας και συνέχισαν την πορεία τους προς το Χάνι Δολιανών.

(Η γέφυρα των Αγίων που είχε κατασκευασθεί το 1874, ανετινάχθη το βράδυ της 28ης προς την 29η Οκτωβρίου 1940, καταστραφείσα σχεδόν ολοκληρωτικώς)

….Εκεί στο εγκαταλειμένο Χάνι των Δολιανών οι πεζοπόροι μαθητές του Γυμνασίου Πωγωνιανής, βρήκαν ένα κουτί λουκούμια, ξεγέλασαν την πείνα τους και ξεδίψασαν στα βροχόνερα στα χαντάκια του δρόμου. Οι μαθητές αυτοί συνέχισαν την πορεία τους προς Καλπάκι όπου, άλλοι μεν επιβιβάστηκαν σε αυτοκίνητα του στρατού και άλλοι συνέχισαν πεζοπορούντες μέσα στη νύχτα για να φτάσουν στα Γιάννενα (διαδρομή από Πωγωνιανή μεγαλύτερη από 70 χιλιόμετρα), τα ξημερώματα.

……………………………………………..

Ο πόλεμος που ξεκίνησε την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 επρόκειτο ουσιαστικά να σταματήσει ξανά στα βουνά της Πίνδου τον Αύγουστο του 1949 μετά από έναν πολυαίμακτο εμφύλιο "με χαρακτηριστικά ταξικής εξέγερσης", όπως σημείωνε στα ΝΕΑ πρόσφατα ένας Ιστορικός Ερευνητής με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά".

ΠΗΓΗ - Περισσότερα στο Μικρό Κελλάρι

Έλληνες παραδοθείτε

2011-10-27T08:32:00.000+03:00

Ήρθε ο Έλληνας και έφερε την Ελλάδα για κούρεμα!

2011-10-23T09:15:00.001+03:00

" τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν ..."

2011-10-21T09:41:00.007+03:00

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού."

πάλι με την άνοιξη.

Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες

το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι

δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια

και τους κίτρινους ανθούς.

Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν

ακόμη...

Γαλήνη

-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;

Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, θαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια.

τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου

δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.

Το βράδυ βρήκα την περικοπή:

"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει

"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν

τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν

απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους

και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του

Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος

31 του Μάρτη 1971

Γεώργιος Σεφέρης

Ζωντανά από το Σύνταγμα τώρα

2011-10-19T15:48:00.000+03:00

stopcarteltvgr on livestream.com. Broadcast Live Free

Cinema Paradiso

2011-10-19T13:07:00.002+03:00

Ο παλιός κινηματογράφος ΟΛΥΜΠΙΟΝ στην Κόνιτσα
Ένα ντοκιμαντέρ που δημιουργήθηκε στα πλαίσια ενός πενθήμερου κινηματογραφικού εργαστηρίου που έγινε στην Κόνιτσα τον Ιούνιο του 2011.
Το εργαστήριο οργανώθηκε από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κόνιτσας και την Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Κόνιτσας.
Σχεδιασμός εργαστηρίου: ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ
Υπεύθυνος του εργαστηρίου Νίκος Θεοδοσίου
Περισσότερα για τον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΟΝ εδώ
Υ.Γ. Δικό μου: Προσωπικοί δεσμοί που έχουν να κάνουν με την πρώτη παιδική ηλικία με συνδέουν με την Κόνιτσα. Τότε, σε μια μετεμφυλιακή Κόνιτσα, που τόσο ταλαιπωρήθηκε εκείνα τα χρόνια, πανέμορφη κουκλίτσα πάντα ν' ατενίζει τα πανύψηλα βουνά τριγύρω και τον κάμπο του Αώου. Θυμάμαι ακόμα και τα πρώτα κινηματογραφικά έργα, που είχα δει πριν ακόμα από το Ολύμπιον από περιοδεύοντες υπαίθριους κινηματογράφους, έναν είχε φέρει και ένας θείος μου, αγαπημένος ξάδερφος του πατέρα μου, τον φιλοξενούσε όσο καιρό έμεινε, σαν όνειρο το θυμάμαι, μου έδειχνε τον φακό προβολής να κοιτάζω και εκστασιαζόμουν από το πώς ένα τόσο δα πραγματάκι κάνει τα πράγματα μεγαλύτερα, έτσι νόμιζα. Όλος ο κόσμος στην πλατεία με το άγαλμα της "μεγάλης μητέρας" Φρειδερίκης να δεσπόζει και εμείς τα μικρά κατάχαμα στο τσιμέντο και τις πλάκες να βλέπουμε, πράματα και θαύματα τότε. Και μετά χτίστηκε ο σινεμάς: Πολυτέλεια για την εποχή. Η μοναδική διασκέδαση. Αν και οι ανθρώπινες σχέσεις, τόσο στενές τότε αναπλήρωναν το κενό. Τόσο μακρινή η Κόνιτσα τότε, χωματόδρομοι και κοτρώνες. Τη μικρή, αλλά τόσο ζωντανή αγορά, τις γιορτές, όλα. Ναι, τα θυμάμαι. Νοσταλγία; Μπορεί. Στο βαθμό που μπορείς να νοσταλγήσεις μιαν εποχή δύσκολη, γεμάτη φτώχεια, αλλά και ζωντάνια και ανθρωπιά.

18 Οκτωβρίου 1981: Χρόνια Πολλά (περάσανε)

2011-10-18T09:54:00.004+03:00

ΣΧΕΤΙΚΑ: Εκλογές 18 Οκτωβρίου 1981

Η δυσπιστία και ο φόβος της πρωτόγονης φυλής Toulambis στο συναπάντημα ενός λευκού και της τεχνολογίας μας.

2011-10-17T18:12:00.003+03:00

Το 1976, η ομάδα του εξερευνητή Jean-Pierre Dutilleaux ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την πρωτόγονη φυλή των Toulambis (Papua, Νέα Γουινέα), τα μέλη της οποίας δεν είχαν έρθει ποτέ σε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και ούτε είχαν ξαναδεί άνθρωπο με λευκό δέρμα. Η κάμερα αποθανάτισε την φοβισμένη και γεμάτη περιέργεια αντίδρασή τους.

Στιγμές τόσο σημαντικές και μοναδικές για την ιστορία του ανθρώπου, είχαν την δυνατότητα να καταγραφούν και να παρουσιάσουν σε εμάς, την απόσταση των ανθρώπινων πολιτισμών που κατοικούν στον ίδιο πλανήτη.
Εκφράσεις, συμπεριφορές και στο τέλος η αποδοχή και η φιλία.
Ένα βίντεο που αποκαλύπτει σε όλους μας το πρωτόγονο σε ταύτιση με το πρωτόγνωρο.
Τέτοια βίντεο θα έπρεπε να είχα γίνει ευρύτερα γνωστά και οι δημιουργοί τους να είχα βραβευθεί.

ΠΗΓΗ Τα καλύτερα βίντεο στο διαδίκτυο

951 πόλεις – 82 χώρες

2011-10-14T16:31:00.000+03:00

15 Οκτώβρη – Ενωμένοι για μια Παγκόσμια Αλλαγή

Στις 15 Οκτωβρίου, άτομα από όλο τον κόσμο θα βγουν στους δρόμους και τις πλατείες. Από την Αμερική ως την Ασία, από την Αφρική ως την Ευρώπη, ο κόσμος ξεσηκώνεται για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του και να απαιτήσει μια αληθινή δημοκρατία. Τώρα ήρθε η ώρα να ενωθούμε όλοι σε μια παγκόσμια, ειρηνική διαμαρτυρία.

Οι κυβερνήσεις λειτουργούν για το όφελος των λίγων, αγνοώντας τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας και το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος που πληρώνουμε όλοι. Αυτή η ανυπόφορη κατάσταση πρέπει να σταματήσει.

Ενωμένοι σε μια φωνή, θα δείξουμε στους πολιτικούς και την οικονομική ελίτ που υπηρετούν, ότι εμείς, ο λαός, θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και τραπεζιτών που δεν μας αντιπροσωπεύουν.

Στις 15 Οκτωβρίου, θα συναντηθούμε στους δρόμους για να ξεκινήσουμε την παγκόσμια αλλαγή που θέλουμε. Θα διαδηλώσουμε ειρηνικά, θα μιλήσουμε και θα οργανωθούμε, μέχρι να το καταφέρουμε.

Ήρθε η ώρα να ενωθούμε. Ήρθε η ώρα να μας ακούσουν.

Λαοί του κόσμου, ξεσηκωθείτε στις 15 Οκτωβρίου!

(Από το http://15october.net/gr/)

Ο ηλεκτρολόγος γιατρός!

2011-10-13T08:22:00.001+03:00

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας ΝΕΟΙ ΑΓΏΝΕΣ στην Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων εργάζεται ένα άτομο που είναι ηλεκτρολόγος στην ειδικότητα μια και τελείωσε μια μέση σχολή ηλεκτρολογίας.
Ο κύριος αυτός λοιπόν, λένε οι πληροφορίες διενεργεί παράνομα διάφορες ιατρικές εξετάσεις απουσία γιατρών. Ούτε καν ειδικευόμενων.
Ανάμεσα στις εξετάσεις που κάνει είναι οι ταχύτητες εισαγωγής στα νεύρα. Ηλεκτρομυογράφημα δηλαδή.
Συν τον χρόνο άρχισε να κάνει αξονικές τομογραφίες ενώ «ειδικεύτηκε» και σε μια εξέταση που λέγετε «μπότοξ». Είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των πόνων η οποία ωστόσο, από τη στιγμή που χρησιμοποιείται βελόνα απαιτείται η παρουσία γιατρού.
Η απορία μας φυσικά είναι πως αυτός ο εργαζόμενος με ειδικότητα ηλεκτρολόγου επιδίδεται σε ιατρικές εξετάσεις και με ανοχή ποιών. Το να είσαι ηλεκτρολόγος και να έχεις ειδικευθεί στην λειτουργία ενός ιατρικού οργάνου ακούγεται λογικό.
Το να αναλαμβάνεις όμως ως ηλεκτρολόγος να κάνεις από μόνος σου εξετάσεις απουσία γιατρών αυτό δεν είναι απλά παράλογο αλλά και επικίνδυνο για την υγεία του ασθενούς.

Είχε τα κλειδιά στο σπίτι του
Από τη στιγμή που ο εν λόγο ηλεκτρολόγος έδειχνε στην ιατρική κοινότητα του νοσοκομείου ότι προστατεύεται από κάποιους υψηλά ιστάμενους για όσα έκανε, μια και όσες καταγγελίες είχαν γίνει κατά το παρελθόν είχαν πέσει στο κενό, έστησε μέσα στο νοσοκομείο ένα δικό του ιατρείο - εξεταστικό κέντρο.
Ναι καλά διαβάσατε. Διατηρούσε ιατρικό γραφείο μέσα στο οποίο υπήρχε το μηχάνημα του ηλεκτρομυογραφήματος και φυσικά είχε τα κλειδιά μαζί του. Μέσα σε αυτό λοιπόν έκανε τις εξετάσεις του (για παράδειγμα ταχύτητες εισαγωγής στα νεύρα) και ότι άλλο.
Όπως αναφέρουμε παραπάνω όλη αυτή η κατάσταση ήταν γνωστή στον ιατρικό κόσμο του νοσοκομείου αλλά κανείς δεν μπορούσε να κάνει το οτιδήποτε. Και όταν κάποτε ένας γιατρός πήγε να πει κάτι δεν εισακούστηκε. Το κοινό μυστικό ότι ένας ηλεκτρολόγος πρώην πωλητής ηλεκτρικών συσκευών σε γνωστά καταστήματα της πόλης ασκεί το επάγγελμα του ιατρού κυκλοφορούσε στους διαδρόμους χωρίς αντίκρισμα.

Δεν κρατάει για πάντα η παρανομία
Όπως λέει και ο σοφός λαός μας ο ψεύτης και ι κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Στην προκειμένη περίπτωση ενδεχόμενα να πέρασαν πολλά περισσότερα χρόνια ωστόσο κάποια στιγμή αποκαλύφθηκαν όλα όσα γινόταν στην νευρολογική κλινική. Μια παθολόγος γιατρός που εργάζεται χρόνια στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο χρειάστηκες να στείλει για νευρολογικές εξετάσεις και για αξονική τομογραφία έναν συγγενής της.
Οι εξετάσεις δεν έδειξαν τίποτε, σύμφωνα με την... ιατρική γνωμάτευση. Έψαξε το θέμα και έμαθε ότι τις εξετάσεις δεν τις έκανε γιατρός αλλά ένας... ηλεκτρολόγος. Ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε μια και η παθολόγος δεν είναι από τα άτομα που μασάνε εύκολα. Έγινε ολόκληρη φασαρία και... ξαφνικά το «κοινό μυστικό» αποκαλύφθηκε. Οι πληροφορίες μας λένε ότι ο κύκλος που στήριζε όλα αυτά τα χρόνια τον ηλεκτρολόγο τον συμβούλεψε να μετακινηθεί για δυο τρεις μήνες να μετακινηθεί στο Πανεπιστήμιο μέχρι να καταλαγιάσουν τα πράγματα.
Σε κάθε περίπτωση τώρα ξέρουμε.Όταν έχουμε πρόβλημα με τα ηλεκτρολογικά στο σπίτι μας δεν καλούμε ηλεκτρολόγο.Νευρολόγο θα φωνάζουμε...

ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Ο φωτογράφος του απλού λαού πέθανε

2011-10-11T15:52:00.005+03:00

Μας είναι γνωστός, πολύ γνωστός από τις φωτογραφίες του. Γέννημα, θρέμμα κι αυτός της Ηπείρου μας. Και ο Φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας πέθανε προχτές και κηδεύτηκε χτες από το Νεκροταφείο Χαλανδρίου. Το μάτι του φακού του είδε το Αλβανικό Μέτωπο, την Κατοχή και την Αντίσταση. Είδε τον μόχθο και τον πόνο του απλού ανθρώπου της υπαίθρου και της πόλης σε εποχές που κάποιοι τις θεωρούν αλησμόνητες. Μπορεί να είναι κιόλας. Ανεπιστρεπτί παρελθόν (;). Ποιός ξέρει; Μακάρι να βρεθεί ένας νέος Κώστας Μπαλάφας να δείξει στις μέλλουσες γενιές τον πόνο και το μόχθο του απλού ανθρώπου σήμερα. Προς Θεού, όχι πόλεμο. Ας δούμε ένα σύντομο βιογραφικό από την ιστοσελίδα του http://www.costasbalafas.gr/ , αναδημοσίευση από το βιβλίο "Ο Κώστας Μπαλάφας και η Ελλάδα του" του Κώστα Μπουμπούρη:

"O Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, τον Γιώργο και την Αρχοντούλα. «Εκεί που», όπως λέει ο ίδιος, «οι άνθρωποι παιδεύονται να επιβιώσουν, οργώνοντας την άγονη γη, λες και στύβουν με τα χέρια τους γυμνά το ξερό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα, ώσπου να δώσει καρπούς. Αναγκαία λύση για την επιβίωση ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς, ένα όνειρο αρκετά απατηλό. Το μήνυμα που κυριαρχούσε ειδικά για τους νέους ήταν: "Φύγε να σωθείς". Πάρα πολλοί έφυγαν...»
Σε ηλικία μόλις έντεκα ετών βρέθηκε στην Αθήνα και ρίχτηκε στη βιοπάλη. Τα παιδικά του βιώματα είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του με την παραμικρή λεπτομέρεια:

«Απ' το χωριό μου κατέβηκα πρώτα στην Άρτα. Εκεί ο πατέρας μου, για να μη με στείλει μόνο στην Αθήνα, με παρέδωσε σ' ένα γνωστό μας δάσκαλο να με συνοδεύσει. Παράκληση του πατέρα μου ήταν να με βοηθήσει ώσπου να βρω στην πλατεία Κουμουνδούρου την ταβέρνα ενός συγχωριανού μας, που ήταν θαυμάσιος άνθρωπος και καλός πατριώτης. Σ' αυτόν έβρισκαν απάγκιο πολλά χωριατόπαιδα απ' την Ήπειρο, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Εκτός από ένα πιάτο φαγητό που τους έδινε, φρόντιζε να τους βρίσκει και δουλειά.

»Αυτό έγινε και μ' εμένα, καταλήγοντας να πιάσω δουλειά σε ένα ονομαστό τότε γαλακτοπωλείο-ζαχαροπλαστείο της οδού Πατησίων κοντά στον Άγιο Λουκά, με την επωνυμία "Δελφοί". Την ημέρα δουλειά, το βράδυ νυχτερινό σχολείο. Μέχρι το 1936. οπότε πήγα για σπουδές κοντά στην πατρίδα μου, στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων.
»Μετά την ευδόκιμη αποφοίτηση -η φοίτηση ήταν διετής- συνέχισα για ένα χρόνο σπουδές γαλακτολογίας στην Ιταλία, όπου και έμαθα τα ιταλικά. Το 1939. επέστρεψα στα Ιωάννινα και διορίστηκα έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή. Εκεί εργαζόμενο με βρήκε ο πόλεμος και η Κατοχή».
Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφία και τη φωτογραφική μηχανή, όπως διηγείται ο ίδιος πάντα, ήταν στα δεκατρία του χρόνια. Είχαν έρθει κάτι συγγενείς του αφεντικού απ' την Αμερική και αυτός, για να τους ευχαριστήσει, θέλησε να τους δείξει τα αξιοθέατα της Αττικής και τους πήγε κάποια μέρα στην Πάρνηθα. Μαζί τους οι ξένοι είχαν μια μικρή φωτογραφική μηχανή Μπράουν της Κόντακ. απλή και εύκολη στο χειρισμό, για να φωτογραφηθούν. Κάποιος έπρεπε να κρατάει τη μηχανή για να τραβήξει τις οικογενειακές τους φωτογραφίες κι αναγκάστηκε ο μαγαζάτορας να πάρει και τον νεαρό υπάλληλο του μαζί γι' αυτή τη δουλειά.
«Όταν κατάλαβα ότι αυτό το μηχάνημα που κρατούσα στα χέρια μου μπορεί να αποτυπώσει σε εικόνα πάνω σε χαρτί ό,τι έχω ζωντανό μπροστά μου, μαγεύτηκα...»

Η πρωτόγνωρη εμπειρία εκείνης της ημέρας τον σημάδεψε: η απόκτηση μιας δικής του φωτογραφικής μηχανής έγινε, για τον έφηβο Κώστα Μπαλάφα, όνειρο μιας ολόκληρης ζωής.
Όταν σπούδαζε στα Ιωάννινα, κατάφερε ν' αγοράσει μια Τζούνιορ Κόντακ πουλώντας και το ρολόι του για να συμπληρώσει το ποσό. Την εποχή που βρισκόταν στην Ιταλία, αντικατέστησε τη μηχανή του με μία Ρομπότ. Έγινε φίλος με κάποιον υπάλληλο ενός γειτονικού φωτογραφείου, καθόταν δίπλα του κι έτσι έμαθε και την τέχνη του σκοτεινού θαλάμου.
Με αυτή τη μηχανή, ο νεαρός τότε φωτογράφος έμελλε ν' απαθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο. Τα φιλμ ήταν δυσεύρετα, αλλά η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς! Το Νοέμβρη του 1940, τα ελληνικά στρατεύματα κατέρριψαν κι έπεσε στην Καλούτσιανη Ιωαννίνων ένα από τα πρώτα ιταλικά βομβαρδιστικά. Στα σκορπισμένα συντρίμμια του αεροπλάνου βρέθηκε από τους χωρικούς και το περιμάζεψαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό κουτί με πολλά μέτρα αεροπορικού φιλμ Ferrania Capelli. Γι' αυτούς ήταν άχρηστο, για τον ερασιτέχνη τότε φωτογράφο πολύτιμο. Το απέκτησε με αντίτιμο μερικές οκάδες καλαμποκάλευρου, περιζήτητο προϊόν για την περίοδο της Κατοχής.

Χρησιμοποιώντας αυτό το φιλμ στη μικρή του ιταλική Ρομπότ, ο Κώστας Μπαλάφας κατέγραψε πολλά από τα εγκλήματα των κατακτητών στην Ήπειρο και, αμέσως μετά, τη δραστηριότητα του αντάρτικου στην ίδια περιοχή. Δεν υπήρξε επαγγελματίας φωτορεπόρτερ, ούτε βρέθηκε τυχαία στο μέτωπο των πολεμικών επιχειρήσεων: ήταν αντάρτης-τυφεκιοφόρος και παράτολμος φωτογράφος.
Το παράτολμο του χαρακτήρα και των πράξεων του αποδείχτηκε περίτρανα, όταν απαθανάτιζε φοβερά εγκλήματα και σκηνές μπροστά στους Ιταλογερμανούς κατακτητές, με κίνδυνο την άμεση εκτέλεση του με συνοπτικές διαδικασίες, ή φωτογραφίζοντας ολόρθος τους διπλανούς συμπολεμιστές του την ώρα της μάχης.
Αδιάψευστος μάρτυρας της παράτολμης ιδιοσυγκρασίας και εφευρετικότητας του είναι η φωτογράφιση των σωμάτων των πατριωτών Τόδουλου και Φαρίδη, που αιωρούνταν άψυχα ανάμεσα σε δύο πλατάνια στις όχθες της λίμνης των Ιωαννίνων τον Μάρτη του 1944.

Οι Γερμανοί κατακτητές άφηναν αλλά και υποχρέωναν το πλήθος να πλησιάσει την επιτηρούμενη από φρουρούς περιοχή, για λόγους παραδειγματισμού και εκφοβισμού. 0 Κώστας Μπαλάφας έκανε πρώτα μια πρόχειρη αυτοψία, υπολόγιζε τις αποστάσεις και ξαναγύριζε κρατώντας στην αγκαλιά του μια σακούλα με κρεμμύδια. Μέσα όμως είχε κρύψει τη φωτογραφική του μηχανή με ανοιχτή μια τρύπα μπροστά στο φακό. Περνώντας μπροστά απ' τους κρεμασμένους, και από ικανή απόσταση, απαθανάτισε το γεγονός, αφήνοντας έτσι στην ιστορία μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Κατοχής.
Εξάλλου, η φωτογράφιση του οπλοπολυβολητή αντάρτη την ώρα που έπεφτε με το όπλο στα χέρια, χτυπημένος σε γερμανική ενέδρα στα Γραμμενοχώρια, τον αναδεικνύει άφοβο στις μάχες, καταδεικνύει ότι σκοπός του ήταν να φωτογραφίσει πάση θυσία την Εθνική Αντίσταση στην Ήπειρο.
Το 1942 συνελήφθη και πέρασε στο Μεσολόγγι ιταλικό στρατοδικείο, όχι για κάποια σημαντική πράξη αντίστασης, αλλά από μια «απροσεξία», όπως λέει ο ίδιος: Από κάποιους Αλβανούς μαυραγορίτες είχε αγοράσει ένα ασφράγιστο τρανζίστορ. Απ' αυτό, κρυμμένος σ' ένα υπόγειο με φίλους του, άκουγαν καθημερινά τα νέα από το BBC. Δεν αρκέστηκαν σ' αυτό, βέβαια, και σιγά-σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν ένα δελτίο με τα νέα που μεταδίδονταν. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν μπορούσε να κρατηθεί μυστικό για πολύ καιρό. Μαθεύτηκε και τους έπιασαν.
Το στρατοδικείο από κάποια σύμπτωση έδειξε επιείκεια και τους καταδίκασε μόνο σε τρεις μήνες φυλακή με αναστολή. Έτσι, αφέθηκαν ελεύθεροι.
Τότε ο Μπαλάφας ανέβηκε στο βουνό και κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Στο Ζαγόρι, στο Χάνι του Καμπέραγα, έχοντας πάντα μαζί τη φωτογραφική του μηχανή, συνάντησε το φίλο του Λέανδρο Βρανούση, εθνοσύμβουλο Ηπείρου στην Κυβέρνηση του Βουνού - και μετέπειτα Διευθυντή του Κέντρου Έρευνας του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών. Εντάχθηκε στο 85ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ με διοικητή τον γενναίο Γιώργο Καλλιανέση και υπήρξε μόνιμος συνοδοιπόρος, σε ατελείωτες πορείες από περιοχή σε περιοχή, με το φίλο του Λέανδρο.
Ο Βρανούσης, διακατεχόμενος από την ίδια ζέση με τον Μπαλάφα. κρατούσε σημειωματάριο των γεγονότων που ο φίλος του αποτύπωνε με τη φωτογραφική του μηχανή. Το πολύτιμο μπλοκάκι με τις σημειώσεις του Βρανούση καταστράφηκε αργότερα από τον πατέρα του, όπως αφηγείται ο υπερήλικας πλέον φωτογράφος. Το ιστορικό φωτογραφικό υλικό του Μπαλάφα διασώθηκε κρυμμένο απ' το 1944 στο ξύλινο ταβάνι του σπιτιού της πατριώτισσας Ιουλίας Γοργόλη. στα Γιάννενα. Ένα μέρος καταστράφηκε από την υγρασία, αλλά το υπόλοιπο έμεινε άθικτο και το παρέλαβε ο ίδιος, χωρίς κανέναν πλέον κίνδυνο, το 1975. Φιλμ που δεν θεωρούνταν επικίνδυνα ώστε να τα κρύψουν, όπως εκείνα με θέμα τη μαζική μεταφορά των Εβραίων από τα Γιάννενα σε γερμανικά στρατόπεδα, έπεσαν στα χέρια των αρχών ασφαλείας το c 1944 και δυστυχώς εξαφανίστηκαν.
Η εποχή του πολέμου του '40, η Κατοχή και η συμμετοχή του Κώστα Μπαλάφα στο αντάρτικο αποτέλεσαν σταθμό στη ζωή του, χαράζοντας τη μετέπειτα πορεία του. Το αξιόλογο ιστορικό και καλλιτεχνικό του έργο. και ιδιαίτερα η φωτογραφική καταγραφή της Εθνικής Αντίστασης στην Ήπειρο, είναι ευτύχημα που ο ίδιος απο¬τύπωσε σ' ένα υπέροχο λεύκωμα-βιβλίο, εμπλουτισμένο με αυτού¬σιες δραματικές αφηγήσεις του ιδίου. Τόσο γι' αυτό, όσο και για τα υπόλοιπα λευκώματα-βιβλία του, αξίζει να γίνουν παρακάτω ξεχωριστές, λεπτομερείς αναφορές.
Από το 1945 μέχρι το 1951 εργάστηκε ως διερμηνέας, επειδή γνώριζε καλά την αγγλική γλώσσα, σε μία βρετανική ομάδα μηχανικών, που έκανε αποκαταστάσεις συγκοινωνιών μετά τον πόλεμο. Με τον τρόπο αυτό γύρισε σχεδόν όλη την Ελλάδα και γλίτωσε από το κυνηγητό και το δρόμο της εξορίας. Μάλιστα, από τη θέση του αυτή
βοήθησε πάρα πολύ κόσμο, αφού οι συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και μετά ήταν τραγικές.
Το 1948, η ομάδα των μηχανικών εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Εκεί ο Μπαλάφας μπόρεσε ν' ασχοληθεί παράλληλα με την τέχνη-επιστήμη που είχε σπουδάσει, τη γαλακτολογία. κάνοντας καλλιέργειες σ' ένα βιολογικό εργαστήρι στην οδό Σωκράτους. Η επιθυμία του να σταδιοδρομήσει μελετώντας τις κλινικές ιδιότητες του γάλακτος στο Γαλλικό Ινστιτούτο Παστέρ με υποτροφία δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω των μη «εθνικοφρόνων» πολιτικών του πεποιθήσεων.
Το 1951. με κριτήριο τα προσόντα του, προσελήφθη από την αμερικανική εταιρεία Ebasco, η οποία πέρασε στην τότε νεοϊδρυθείσα ΔΕΗ, απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως προϊστάμενος του Τμήματος Ανατυπώσεων. Και σ' αυτό το πόστο ο ίδιος διέπρεψε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε μια εκ βαθέων συνέντευξη του ο υφιστάμενος του τότε Παύλος Βρέλλης, ο μετέπειτα ιδρυτής του Μουσείου Ελληνικής Ιστορίας των κέρινων ομοιωμάτων στα Γιάννενα.
Σε ηλικία τριάντα οχτώ ετών παντρεύτηκε την καθηγήτρια Ευαγγελία Μαργαρίτου, μια εξαίρετη σύντροφο, η οποία αντιλήφθηκε νωρίς την αγάπη και το πάθος του για τη φωτογραφία και τα ατελείωτα φωτογραφικά οδοιπορικά. 0 συμβιβασμός της με τον τρόπο ζωής του παθιασμένου φωτογράφου ήταν ενσυνείδητος: ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος του συντρόφου της αφιερωνόταν στο προσφιλές του αντικείμενο.

Απέκτησαν δυο παιδιά, τη Στέλλα και τον Γιώργο, που και αυτά υποχρεωτικά συγκατατέθηκαν με την απουσία του πατέρα «κυνηγού» της φωτογραφίας, αν και πολλές φορές τον ακολουθούσαν στα μεγάλα οδοιπορικά του.
Εργαζόμενος στη ΔΕΗ, φωτογράφισε ορισμένα έργα, με αποκορύφωμα την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Κρεμαστών του Αχελώου, μ' όλες τις παρενέργειες και παραμέτρους του.
Ο νεοσύστατος τότε οργανισμός της ΔΕΗ τού έδωσε την ευκαιρία ν' ασχοληθεί με μιαν άλλη προσφιλή του δραστηριότητα, την κινηματογράφηση. Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1960, η ΔΕΗ έκανε πειραματικές τηλεοπτικές εκπομπές. Με τα μηχανήματα που χρησιμοποιήθηκαν τότε, συστήθηκε λίγο αργότερα το κρατικό κανάλι της ΕΙΡΤ. Το πρώτο ολοκληρωμένο φιλμ της ΔΕΗ γυρίστηκε στα 1960:
Ηταν τα πρώτα «Δωδώνεια». με πρωτεργάτη τον Κώστα Μπαλάφα. ο οποίος έκτοτε καθιερώθηκε και ως κάμεραμαν.
Τελικά γυρίστηκαν γύρω στις εξήντα ταινίες, που μαζί με το υπό-λοιπο φωτογραφικό υλικό επί πολλά χρόνια φυλάσσονταν σε κάποιες γωνιές του φιλόξενου σπιτιού του φωτογράφου στο Χαλάνδρι.
Όπως για τη φωτογραφία, που χάρη σ' αυτόν αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, έτσι και για τον κινηματογράφο, ο Μπαλάφας έχει κάνει σειρά διαλέξεων στους σπουδαστές της Ακαδημίας Δημιουργικής Φωτογραφίας Leica, η οποία προς τιμήν της έχει προβεί σε τρεις εξαίρετες εκδόσεις για τα παραπάνω θέματα."

Αιώνιοι αντίπαλοι: Στιβ Τζομπς - Μπιλ Γκέιτς - Τάδε έφη Στιβ

2011-10-09T11:30:00.003+03:00

Τάδε έφη Στιβ

Θα αντάλλασσα όλη την τεχνολογία γύρω μου για ένα απόγευμα με τον Σωκράτη.

Σπάνια βλέπεις καλλιτέχνη μετά τα 30 ή τα 40 του να κάνει κάτι πραγματικά σημαντικό.

Ήμασταν πάντα πολύ καλοί στο να κλέβουμε χωρίς ντροπή μεγάλες ιδέες.

(Από τη Νεφέλη Λυγερού, περιοδικό g/K της Καθημερινής - Οκτώβριος 2011)

Stay Hungry, Stay Foolish

2011-10-07T01:24:00.000+03:00

Πώς να το μεταφράσεις κατά λέξη; Εμένα κάτι από την επι του Ορους Ομιλία μου θυμίζει. Ένα λαμπρό πνεύμα, ένας ανήσυχος "τρελλός", τρομερό παιδί, που έμεινε πάντα παιδί. Και στα μέσα που οραματίστηκε του γράφουμε τώρα αυτές τις γραμμές. Ανθρωποι που βλέπουν δεκαετίες μπροστά, οδηγοί και οραματιστές, αλλά και πρακτικοί, γήινοι. Ανθρωποι της εποχής μας. "Υπνοβάτες" του καιρού μας. Μόνο που φεύγουν νέοι. Ισως είναι καλύτερα έτσι: Πώς θα ήταν ο τρομερός Steve, αν έφευγε γέρος; Ίσως όμως κάτι που θα άλλαξει τη ζωή μας να το είχε φέρει πολύ νωρίτερα. Και ίσως αυτό να είναι πολύ χρήσιμο για την ανθρωπότητα. Να λυπόμαστε που έφυγε; Μόνο γι' αυτό, ίσως. Γιατί όπως καλά το περιέγραψε ο Steve, o θάνατος είναι "μια χρήσιμη, αλλά απόλυτα πνευματική έννοια", το είχε καταλάβει καλά το νόημά του. Και μόνο γι' αυτή τη φράση, αξίζει να τον τιμήσουμε.