... κατφουρνάου στου παζάρ βλέπου κόσμου κι ντουνιά ....

Από τον καλό παλιό Γιαννιώτη Φίλιππο Γιωβάννη, αφόρητη νοσταλγία, κάθε φωτογραφία και ένας κόμπος στο λαιμό. Γράφει ο ίδιος:


"... κατφουρνάου στου παζάρ βλέπου κόσμου κι ντουνιά ...."

στίχος από "γιαννιώτικο στιχοπλάκι" του 1908 με το νεοτουρκικό σύνταγμα ... Φωτογραφίες .... πρόσωπα ...κτίρια...δρόμοι...Η ΛΙΜΝΗ και ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ... η αγορά ..γεγονότα ... ότι μπορεί να χωρέσει ένα ημιώρο video για να δείξω "τον τόπο μου και τον καιρό μου" ,στους φίλους μου και τους γνωστούς μου , σε όλους τους μερακλήδες της πόλης που γεννήθηκα και έζησα ... και ζώ... Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο μου και από άλλα αρχεία...αρκετές "αλιευμένες"στο διαδίκτυο. Η μουσική είναι από το άλμπουμ του Νίκου Ξυδάκη " ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ " . Ιωάννινα Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά 2013.
Απολαύστε. Και οι παλιοί Γιαννιώτες θυμηθείτε. 

ΑΛΙΜΟΝΟ ! (με αφορμή την παρέλαση 21 Φεβ. 2012 στα Γιάννενα)

ΑΛΙΜΟΝΟ ! (με αφορμή την παρέλαση 21/2/2012 στα Γιάννενα)

Αλίμονο στον άρχοντα που θέλει να δέχεται μόνο χειροκροτήματα κι επευφημίες.

Τόσο πολύ θίχτηκε ο κος Φίλιος ;;;;;

Η αποδοκιμασία που έλαβε ήταν από αυτά τα Ελληνόπουλα που 6 ώρες κάθε μέρα είναι στο σχολείο, άλλες 4 τουλάχιστον στο φροντιστήριο η στο «μαύρο ιδιαίτερο», κι άλλες τόσες στο διάβασμα, για να καταλήξουν μετά από πολλά χρόνια ή άνεργοι ή εργαζόμενοι με 450€ μισθό. Προερχόμενοι πάντα από ΔΩΡΕΑΝ παιδεία – έτσι δεν είναι Κα Διαμαντοπούλου ;

Οι επίσημοι στις παρελάσεις λένε ότι αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα, τη χώρα μας, το κράτος μας. Όλοι βολεμένοι και διαπλεκόμενοι.

Είναι αυτοί που σε κάθε Εθνική επέτειο θα στρογγυλοκαθίσουν στις δεξιώσεις, θα φάνε, θα πιούνε, στις θερμαινόμενες αίθουσες, με τα λεφτά του λαού.

Αυτές οι μούντζες είμαι σίγουρος ότι προέρχονται από ΚΡΥΑ χέρια γιατί πολλοί γονείς δεν μπορούν να πληρώσουν το πετρέλαιο. Απευθύνονται αποκλειστικά σ΄ αυτούς που λιγότερο ή περισσότερο είναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.

Ας μάθουν αυτοί λοιπόν ότι η υπευθυνότητα εμπεριέχει και μεγαλοθυμία και πάνω απ’ όλα αυτοέλεγχο.

Έρευνα κα υπουργός κάντε για άλλα θέματα (σχολεία χωρίς βιβλία-αντίρρηση πρυτάνεων να εφαρμόσουν τον Νόμο σας …..κ.α. πολλά) κι όχι για τις μούντζες που δικαιούστε.

Αλίμονο στους νέους που δεν αμφισβητούν και δεν αποδοκιμάζουν την παντελή έλλειψη δικαίου στη χώρα τους.

Αλίμονο σ΄ αυτούς που κρίνουν χωρίς να κρίνονται.

(Χάρης Λαμπρίδης Μηχανικός - Αεροναυπηγός)

Φωτογραφίες από τα σημερινά χιονισμένα Γιάννενα.

Γιάννενα , μια πόλη μαγική

Από τη συνάδελφο Σοφία, φιλόλογο, ένα βίντεο με πολύ αγάπη για την πόλη μας. Αν και όχι Γιαννιώτισσα, αν και ούτε καν Ηπειρώτισσα, δείχνει την αντίστιξη του ζοφερού παρόντος μιας πόλης με την αθωότητα του παρελθόντος. Ισως έτσι να τα βλέπουμε τα πράγματα από μακριά. Πάντως η οπτική πρωτότυπη που σε ξαφνιάζει. Γράφει η ιδια: "Mια μικρή προσπάθεια να δημιουργήσω με το One True Media.Φωτογραφίες από τα Παλιά Γιάννενα. Γαλήνη, ηρεμία, άρωμα άλλης εποχής σε αντίθεση με το χαοτικό περιβάλλον και την αγχωτική ατμόσφαιρα μιας σύγχρονης μεγαλούπολης"

Make photo slide shows at www.OneTrueMedia.com

Γιατί όχι κι έτσι, Σοφία; Δείτε το και στο blog της: ofisofi

Με το μυαλό στις γιορτές του χειμώνα

Θυμάται ακόμα τα πρώτα Χριστούγεννα που πέρασε στα Γιάννενα – τόσο αλλιώτικα απ’ ό,τι ήξερε στο Συρράκο, όπου τα χιόνια στοιβάζονταν ως απάνω κι οι πέντε καμπάνες του χωριού έκρουαν ασταμάτητες. Εδώ ο ουρανός ήταν θολός και τα βουνά γύρω τυλιγμένα κι αυτά στην μπόρα. Έβρεχε δίχως τελειωμό κι οι τοίχοι είχαν μουσκέψει κι οι δρόμοι πελάγωσαν. Ωστόσο ήταν γεμα΄τοι από κόσμο. Ο Πλάτανος, οι Καμάρες, το Κουρμανιό, όλα ξέχειλα. Σκεπασμένοι με κοντοκάπια και με μαντίλες και κάμποσοι με ομπρέλες έτρεχαν από μαγαζί σε μαγαζί για τα παραμονιάτικα ψώνια τους. Στα παραπόρτια των «Ελεών» μαζεύονταν τα γυναικόπαιδα της φτωχολογιάς και βρέχονταν καρτερώντας να πάρουν το μικρό χριστουγεννιάτικο μοίρασμα. Τα σπίτια μέσα, φτωχά και πλούσια, έλαμπαν απ’ την πάστρα και στην σπιτομάνα έκαιε η κρεμασμένη καντήλα.

Όμως, με τον όρθρο, μάταια περίμενε να τον ξεκουφάνουν οι καμπάνες. Μόνο σαν σε όνειρο άκουσε αχνούς μακρινούς ήχους, που κι αυτούς δεν ήταν σίγουρος αν τους άκουσε. Κι ύστερα, ξαφνικά, δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν στην πόρτα τους που τον έκαναν να πεταχτεί τρομαγμένος.

- Μπάμ, μπαμ, μπαμ… Σηκωθείτε, χριστιανοί… Ώρα για εκκλησία… Σηκωθείτε…

Σηκώθηκαν, ντύθηκαν. Τα χτυπήματα κι οι φωνές ακούγονταν παρακάτω, από πόρτα σε πόρτα. Σε λίγο οι δρόμοι άρχισαν να ξυπνούν, οι πόρτες ν’ ανοίγουν κι από μέσα να ξεπετάγονται συνοδειές, συνοδειές που έτρεχαν τουρτουρίζοντας στην ενορία τους.

Όλα τούτα του ξενοφάνηκαν. Δεν τα περίμενε. Κι ούτε ήξερε γιατί γίνονταν έτσι. Αλλά ήταν απ’ τον καιρό του Σκυλόσοφου. Με τον ξεσηκωμό που έκανε, στα 1612, οι τούρκοι ξαναπήραν πίσω τα προνόμια που είχαν δώσει στα Γιάννενα, να σημαίνουν οι εκκλησιές τους καθώς έχουν συνήθεια και να γιορτάζουν τις απόκριες με προσωπιδοφορία. Κατέβασαν τις καμπάνες απ’ όλες τις εκκλησιές και μόνο σαν πέρασαν πάνω από εκατό χρόνια τους άφησαν κι έβαλαν δυο μικρά σήμαντρα, στο Αρχιμανδρειό και στον Αι-Νικόλα. Μικρά, που μήτε ακούγονταν. Γι’ αυτό κι οι εκκλησιές όριζαν «κράχτες», που γυρνούσαν με ένα ξύλινο τσουκάνι από πόρτα σε πόρτα και φώναζαν «σηλωθείτε χριστιανοί… Ώρα για την εκκλησία…».

Με τον καιρό τους άφησαν σιγά, σιγά να γιορτάζουν πάλι και τις απόκριες. Μόλις έμπαινε το τριώδιο, έπαιρναν την άδεια του πασά και του μητροπολίτη κι άρχιζαν το ξεφάντωμα, που δυνάμωνε την τελευταία Κυριακή. Τα σκολιαροπαίδια «ντύνονταν» κι αυτά πότε «γιατροί» και πότε πριγκίπισσες, κι άλλα βγαίναν στους δρόμους κι έπαιζαν τον «Πανάρατο», μαζεύοντας ύστερα λεφτά από τους περίεργους που έβλεπαν την ¨παράσταση». Γρήγορα όμως διαλύονταν κι άλλαζαν και ξανάβγαιναν στους δρόμους να ιδούν την παρέλαση που άρχιζε απομεσήμερα. Και τί δεν έβλεπαν! Κλέφτες κι αρματωλοί με ψεύτικα μαχαίρια που σταματούσαν στον δρόμο τους διαβάτες κι αγρίευαν:

- Παρά! Παρά!

Το χρυσό αμάξι που έφερνε τον βασιλιά και την βασίλισσα, την γριά που έγνεθε την ρόκα της, το γαϊτανάκι… Κι ύστερα «τ’ άργανο», που ήταν ψίκι σωστό, γάμος ακέριος. Με νύφη και με γαμπρό και με βλάμη και με συμπεθεριό ατέλειωτο, φορεμένους σεγκούνια και ταφτάδες, να παίζουν νταούλια και καραμούζες και να σέρνουν φλασκιά γιομάτα κρασί και να πίνουν… Σαν βασίλευε ο ήλιος, μαζεύονταν όλοι στα Μνήματα και χόρευαν, κι άλλοι χόρευαν έξω απ’ τα προξενεία κι άναβαν φωτιές τετράψηλες στα σταυροδρόμια και τις πηδούσαν…

Μιχάλη Περάνθη, «Ο Τσέλιγκας», Εστία, 1982

Αναδημοσίευση από το blog: ΝομοΣοφία

Σχόλιο δικό μου: Σήμερα τις καμπάνες τις κάνανε ηλεκτρικές, με κομπιούτερ μάλιστα. Οι τελευταίες με το χέρι, "χειροκτύπητες" (;) ήταν αυτές του Αρχιμαντριού. Τις ακούω καθε μέρα, δυο ή τρεις φορές, καθότι γείτονας. Τώρα πια "κλικ", ένα κουμπί, και σου βγάζει όποιον σκοπό θελεις. Από "Το Ταλαντον" (Τοτάλαντον, τοτάλαντον...) και "Τον Αδάμ, τον Αδάμ, τον Αμήν, Αμήν, Αδάμ" (τοναδάμ, τοναδάμ, τοναμήν, αμήν, αδάμ...) (έτσι χτυπούν είναι οι παραδοσιακοί βυζαντινοί σκοποί χτυπήματος, από τα μοναστήρια παρμένοι, μου τόλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου) μέχρι το "Τζιγκλ Μπέλς ", το "Χριστός Ανέστη" και του "Κιτσου η μάνα κάθονταν...". Η ευκολία. Αλλά και η αποξένωση... Και η μοναξιά.