Ζούμε μια ξενόγλωσση κατοχή

Ζούμε σήμερα μια ξενόγλωσση Κατοχή!

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΩΤΙΟΥ, συνταξιούχου Εκπαιδευτικού στον Πρωϊνό Λόγο

 Στα τρία τελευταία χρόνια και ειδικότερα από την ώρα, που έγινε γνωστή στους πάντες η κατάντια της χώρας μας, δεν ακούμε τίποτε άλλο και δε διαβάζουμε τίποτε άλλο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Τρόικα!

Έρχονται, φεύγουν, κόβουν, ράβουν, μειώνουν μισθούς και συντάξεις, βυθίζουν τη χώρα στην ύφεση, η ανεργία καλπάζει και η εξαθλίωση εξαπλώνεται σαν τη χολέρα!.. Εύγε στους εθνοπατέρες μας, που μας οδήγησαν σ' αυτήν την Κατοχή! Εμείς οι μεγαλύτεροι, οι γεννημένοι πριν από το 1940, γνωρίσαμε και τη Γερμανική Κατοχή (1941-1944).

Ζήσαμε το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, την πείνα και τη δυστυχία, αλλά είχαμε αγωνιστικό φρόνημα, αντισταθήκαμε στους εχθρούς, ελπίζαμε και πιστεύαμε ότι μια μέρα θα απελευθερωθούμε, όπως και έγινε πολύ σύντομα τον Οκτώβριο του 1944!

Ακολούθησαν τα μαύρα, εμφύλια χρόνια! Πέρασαν κι αυτά με πληγές και ανυπολόγιστες συνέπειες για το Έθνος μας! Ας όψονται η διχόνοιά μας και οι ραδιουργίες των ξένων Δυνάμεων, όπως πάντα!..

Αν αυτή η Κατοχή ήρθε και επιβλήθηκε από την ανικανότητα των Κυβερνήσεών μας να διαχειριστούν την οικονομία της, την αξιοπρέπειά της και την υπερηφάνεια του Ελληνικού λαού (υπήρξαν και δημαγωγικές συμπεριφορές) υπάρχει και μια άλλη μορφή Κατοχής, που είναι πολύ πιο επικίνδυνη! Είναι η Ξενόγλωσση Κατοχή!..

Γι' αυτήν την Κατοχή είναι ως ένα βαθμό υπεύθυνο και πάλι το κράτος μας, όμως τη μεγαλύτερη ευθύνη την φέρνουμε εμείς, οι Έλληνες πολίτες, αλλά και οι Πνευματικοί άνθρωποι!

Πολλά Μέσα Ενημέρωσης, Κανάλια, Εφημερίδες και Περιοδικά φέρουν ξενόγλωσσες ονομασίες, αποφεύγω συγκεκριμένες αναφορές για να μη μεροληπτήσω, όπως και πάρα πολλά προϊόντα. Τα δε περίπτερα είναι τυλιγμένα από έντυπα με ανάλογους τίτλους, λες και δεν υπάρχουν αντίστοιχες λέξεις στη γλώσσα μας, την ωραιότερη και κυριολεκτικότερη γλώσσα του κόσμου!

Εκείνο όμως, που είναι εξοργιστικό, αποκαρδιωτικό και λυπηρό, είναι οι επιγραφές στα πάσης φύσεως καταστήματα! Δε θα είμαι υπερβολικός, αν πω πως σε ποσοστό 70-90 τοις εκατό είναι ξενόγλωσσες!!!

Αυτό τουλάχιστο διαπιστώνω στην πόλη μας, τα Ιωάννινα, όπου ζω εδώ και 60 χρόνια, με κάποια διαλείμματα φυσικά και με μια μακρόχρονη θητεία στη Ζωσιμαία Σχολή.

Σ' αυτήν την κατάντια ποιος μας οδήγησε, ποιος μας την επέβαλε; Κάποιος ξένος, κάποιος αλλόφυλος, κάποιος Τροϊκανός; Όχι βέβαια! Δυστυχώς εμείς οι ίδιοι!..

Συνεπώς μας λείπει η Ελληνική αξιοπρέπεια, η Ελληνική υπερηφάνεια, ο σεβασμός στη γλώσσα μας και στην παράδοσή μας!..

Με τον τρόπο αυτό οδηγούμαστε στην αλλοτρίωση και συνεργούμε στην πραγματοποίηση των σκοτεινών σχεδίων του Κίσιγκερ, ο οποίος πριν από 20 χρόνια περίπου είπε και έγραψε: «Ο Ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματά του, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας ενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτήν τη νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των Η.Π.Α.».

Το «για μας» ερμηνεύστε το, όπως νομίζετε.

Εγώ το ερμηνεύω και το συσχετίζω και με τη διχοτόμηση της Κύπρου, που προηγήθηκε μεν, αλλά οι ιδέες αυτές του υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α. φώλιαζαν στο μυαλό του από τότε και για τα συμφέροντα της καταγωγής του, όχι μόνο των Η.Π.Α.!

Την άποψή μου αυτήν τη θεμελιώνω από αυτά, που έλεγε, στους Ισραηλίτες τον Ιανουάριο του 1974 για να τους πείσει να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις του Αιγυπτίου προέδρου Σαντάντ. Τότε ζούσα στο Κάιρο με απόσπαση στην Αμπέτειο Σχολή.

«Υποχωρήστε και σας υπόσχομαι ένα πυρηνικό αεροπλανοφόρο μόνιμα έξω από τα χωρικά σας ύδατα»!!

Πυρηνικό αεροπλανοφόρο για τους αφελείς!..

Αυτό το πυρηνικό αεροπλανοφόρο, το μόνιμα έξω από τα χωρικά σας ύδατα ήταν η Κύπρος μας δυστυχώς με την Τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου!..

Κλείνοντας απευθύνω θερμή παράκληση από τα βάθη της ψυχής μου σε όσους εμπίπτουν στις επισημάνσεις μου αυτές.

Απαλείψτε αυτές τις ξενόγλωσσες επιγραφές, διώξτε την ξενομανία από εκεί που ήρθε και υψώστε την Ελληνική υπερηφάνεια, γιατί αλλιώς πολύ σύντομα θα χάσουμε την Εθνική μας ταυτότητα!..

Από τη φτώχια και την πείνα κάποιοι θα μείνουμε, από την αλλοτρίωση όμως κανένας!..

O επόμενος "Μεσσίας" θα είναι ο πλανήτης μας

Ο επόμενος "Μεσσίας" θα είναι ο Πλανήτης μας

Γράφει ο Χάρης Λαμπρίδης, Αεροναυπηγός

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Γένεσις), το θνητό ανθρώπινο είδος κατάγεται από το γάμο του Επιμηθέα, αυτού δηλαδή που σκέφτεται αφού πράξει, και της Πανδώρας.

Ο αδελφός του ο Προμηθέας, ο πρώτος «Μεσσίας», είχε καλά δεθεί στο βράχο από την τιμωρία του Δία, εφόσον ήταν επικίνδυνος γιατί σκέφτονταν πριν πράξει (προ-μηθεύω) .

Τρείς χιλιάδες χρόνια μετά, αυτός ο Μύθος επιβεβαιώνεται από τον σύγχρονο και τεχνολογικά ανεπτυγμένο άνθρωπο καθώς, από την Βιομηχανική Επανάσταση και μετά , αλόγιστα καταστρέφει το περιβάλλον και .. αφού πράξει, προσπαθεί να «μπαλώσει τρύπες» εκ των υστέρων.

Είναι σε όλους μας γνωστό ότι κάθε μέρα τα μεγάλα κακά επιδεινώνονται και αυτά είναι

1) Το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου , που κάθε άλλο από φαινόμενο είναι παρά επακόλουθο των τόσων δισεκατομμυρίων καύσεων που συμβαίνουν καθημερινά στον πλανήτη μας.

2) Η Τρύπα , ή Τρύπες καλύτερα, του Όζοντος .

3) Η αλλαγή της σύστασης και θερμοκρασίας του νερού των ωκεανών.

και

4) Η ραγδαία αύξηση της σεισμικότητας του πλανήτη.

Θα μπορούσαμε επιπρόσθετα να συνυπολογίσουμε δύο άλλους παράγοντες που δεν έχουν συζητηθεί και αποτελούν θεωρήσεις του γράφοντος .

Ο πρώτος είναι η μεταβολή της μάζας του πλανήτη μας .

Για εκατοντάδες χρόνια τώρα αντλούμε τρισεκατομμύρια τόνους καύσιμου υλικού, τα οποία μετά την καύση υγροποιούνται εν μέρη κι επιστρέφουν στη γη, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους γίνεται διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και σχηματίζει αυτή την αδιαπέραστη «κρούστα» γύρω από την ατμόσφαιρα, επιτείνοντας την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη.

Θερμότερος πλανήτης σημαίνει μεγαλύτερη εξάτμιση νερού άρα και περαιτέρω μείωση μάζας.

Η αλλαγή τη μάζας είναι πολύ σημαντικό στη Δυναμική μιας σφαίρας.

Καθώς η μάζα της σφαίρας μειώνεται, η γωνιακή ταχύτητα αυξάνεται, για να διατηρηθεί η στροφορμή, με αποτέλεσμα η Δυναμική του πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα να αλλάζει κι έτσι να «φορτίζεται» περισσότερο με άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση της σεισμικότητας και την μετατόπιση των Πόλων .

Ο δεύτερος εξίσου σημαντικός, κατά την γνώμη μου, παράγοντας είναι η χρονοελαστικότητα των αλλαγών. Δηλαδή πόσο γρήγορα γίνονται αυτές οι αλλαγές και με τι ένταση.

Αν ασκήσουμε μια μικρή δύναμη σε ένα τζάμι αργά και βαθμιαία, το τζάμι αντέχει. Αν όμως ασκήσουμε την ίδια δύναμη για κλάσματα του δευτερολέπτου το τζάμι θρυμματίζεται.

Ο πλανήτης μας, με την ηλικία των κάποιων δισεκατομμυρίων χρόνων, θα μπορούσε να προσομοιωθεί με έναν άνθρωπο ηλικίας 40 ετών. Στην ζωή λοιπόν αυτού του του σαραντάρη , οι καταστροφικές αλλαγές συντελούνται μόλις στο τελευταίο δευτερόλεπτο της ύπαρξής του. Με βάση την χρονοελαστικότητα, η αντίδραση του πλανήτη θα είναι βίαια κι εκθετική. Αν βέβαια οι ίδιες καταστροφές λάμβαναν μέρος σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα , π.χ. ένα εκατομμύριο χρόνια , τότε η απόσβεση θα ήταν ομαλή και οι επιπτώσεις ανεπαίσθητες.

Έχουμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις. Αυτές όμως δεν θα είναι απαραίτητα μόνο για το κακό της ανθρωπότητας . ¨Ουδέν κακόν αμιγές καλού¨.

Διάφοροι φιλόσοφοι, θρησκευτικές αντιλήψεις, «αποκαλύψεις» και θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα, προβλέπουν καταστροφή . Είναι φαίνεται ένα απαραίτητο στάδιο για την τελική «λύτρωση» της ανθρωπότητας.

Καταστροφή όμως δεν σημαίνει απαραίτητα και εξάλειψη της ανθρώπινης ζωής.

Τα μέχρι τώρα κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτικά κινήματα είναι κυρίως ανθρωποκεντρικά. Το ζητούμενο μέχρι τώρα ήταν το «πώς θα σωθεί το άτομο» .

Καθώς οι μαζικές καταστροφές θα επιτείνονται, ίσως ο άνθρωπος αναζητήσει νέες φιλοσοφίες , κοινωνικές μήτρες ,καινούργιες αξίες και κυρίως επαναπροσδιορισμό της σχέσης του με το περιβάλλον, που τελικά αυτό θα είναι και η σωτηρία του .

Ο επόμενος «Μεσσίας» λοιπόν, ίσως να μην είναι ανθρωπόμορφος.

Χάρης Λαμπρίδης

Οι πολίτες καταδίκασαν το πολιτικό μας σύστημα

Οι πολίτες καταδίκασαν το πολιτικό μας σύστημα!
Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ, φιλόλογος-συγγραφέας στον Πρωϊνό Λόγο

Οι πολίτες αποφάνθηκαν. Και αποφάνθηκαν κυρίως με ενσυνείδητη και οργίλη αποχή.

Αποχή πρωτόγνωρη που πλησιάζει το 65%. Αποχή που είχε σαν αποτέλεσμα να έχουμε δημάρχους και Περιφερειάρχες με ποσοστό από 15 έως 30% του συνόλου των ψηφοφόρων. Αποχή που οδήγησε στον κάλαθο της περιφρόνησης το νέο – πολυδιαφημισμένο – θεσμό του «Καλλικράτη» και προδιέγραψε, με μαθηματική ακρίβεια, το θλιβερό τέλος του.
Και αυτό ήταν επόμενο να συμβεί. Οι «φωνές των πλησιαζόντων γεγονότων» ήταν, από πριν γνωστές. Φωνές «ταπεινές και στείρες» που απέδωσαν στις πρόσφατες εκλογές τον ψευδεπίγραφο τίτλο «αυτοδιοικητικές».
Ήρθαν όμως οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις των πολιτικών, διατυπωμένες “χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ” από τα φερέφωνά τους, τα καθοδηγούμενα και ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε.
«Πράσινες οι οχτώ από τις δεκατρείς περιφέρειες» έλεγε ο ένας πηχυαίος τίτλος.
Και ο άλλος συμπλήρωνε: «91 Δήμους κέρδισε το ΠΑΣΟΚ και 52 η Ν.Δ.». Η αυτοδιοίκηση σε όλο το τραγικό της μεγαλείο!
Αυτή την «αυτοδιοίκηση», αυτές τις «αυτοδιοικητικές εκλογές», μαζί με τους εκπροσώπους του υπό κατάρρευση πολιτικού μας συστήματος, καταδίκασαν στις πρόσφατες εκλογές οι πολίτες με την καθολική και ενσυνείδητη αποχή τους.
Και δεν είναι τυχαίο ότι σ’ αυτή την αποχή πρωτοστάτησαν, βασικά οι νέοι.
Διαφορετική, όπως άλλωστε αναμενόταν, η εκτίμηση και το μήνυμα που έστειλε η αποχή. Πρώτος, την ίδια μέρα των εκλογών, καθώς τα μηνύματα για μια πρωτόγνωρη αποχή έφταναν από όλα τα σημεία της χώρας, πήρε θέση ξεκάθαρη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Από τα Γιάννινα, όπου ήλθε και άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα, δήλωσε:
«Μέμφομαι αυτούς που πιστεύουν ότι η οργή τους μπορεί να εκφραστεί από τον καναπέ, μένοντας στο σπίτι τους. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες και με μεγάλη λαϊκή συμμετοχή».
Κάθε άποψη, βέβαια, από οποιονδήποτε κι αν διατυπώνεται, έστω κι αν δεν γίνεται αποδεκτή, είναι – και πρέπει να είναι – από όλους σεβαστή.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγαλείο της Δημοκρατίας.
Σκληροί ασφαλώς ήταν οι αγώνες και μεγάλη η λαϊκή συμμετοχή για τη Δημοκρατία και τη λευτεριά στην πατρίδα μας. Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα;
Για λευτεριά και ανεξαρτησία αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν οι ήρωες του 21.
Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα; Διαβάστε τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και θα το διαπιστώσετε:
«Οι γυναίκες των σκοτωμένων αγωνιστών – γράφει - διακονεύουν οι αγωνιστές μείναν νηστικοί και δυστυχισμένοι γιομάτες οι φυλακές του Κράτους.
Οι Μπαυαρέζοι ήρθαν ψωριασμένοι κόντηδες κι έφυγαν με μιλλιούνα τάλαρα και μουτζώνουν εμάς τους ανόητους Έλληνες».
Καθολική ήταν η συμμετοχή του Λαού μας στην περίοδο της Κατοχής, τότε που γράφτηκε το άλλο μεγάλο έπος, εφάμιλλο με αυτό του 21, το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης. Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα; Όλοι οι σεμνοί αγωνιστές που έγραψαν αυτό το Έπος γνώρισαν, επί χρόνια, απίστευτους διωγμούς, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις.
Με το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» αγωνίστηκε η νεολαία της πατρίδας μας και έγραψε το έπος του Πολυτεχνείου. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα, κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την Απριλιανή δικτατορία;
Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από το πρόσφατο περισπούδαστο άρθρο (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 17 – 11 – 2010) του λαμπρού ακαδημαϊκού δασκάλου και αιχμηρού αρθρογράφου, Κώστα Μπέη, και θα το διαπιστώσετε:
«Γνωρίζω – γράφει – συγγενείς και φίλους που ήταν προαποφασισμένοι γι’ αυτή την αδιαπραγμάτευτη καταδίκη – την αποχή – ολόκληρου του οπωσδήποτε αναξιόπιστου πολιτικού συστήματος το οποίο, μέσα σε 36 χρόνια, καταρράκωσε όλες τις προσδοκίες που τρέφαμε στα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας.
Πληγωμένοι φίλοι, με ήθος και περιφανή διπλώματα, όχι μόνον είδαν, αλλά σταθερά, κατά τα τελευταία χρόνια, βιώνουν τόσο τον έσχατο διασυρμό των σπουδαίων, ουσιαστικών και τυπικών προσόντων τους, όσο και τις ταπεινώσεις, με την παγερή καταδίκη τους ως ανέργων και άχρηστων. Και τούτο, ενώ πλήθος γύρω μας από απεχθείς λαδωμένους ποντικούς απολαμβάνουν τον άνομο πλούτο που συσσώρευσαν υπογείως, με όλες τις εξίσου υπόλογες πολιτικές καταστάσεις».
Και καταλήγει:
«Δεν με διακατέχουν συναισθήματα μίσους εναντίον των λωποδυτών της πολιτικής και της παραπολιτικής. Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα».
Αυτή, δυστυχώς, είναι η Ελλάδα και αυτή είναι η Δημοκρατία που βιώσαμε όλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Για ποια, λοιπόν, Δημοκρατία μπορούμε να κάνουμε, σήμερα, λόγο; Για τη Δημοκρατία των σκανδάλων του χρηματιστηρίου, της Siemens, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, των διαχειριστικών επιτροπών της Μητρόπολης Ιωαννίνων, για τη Δημοκρατία που έφερε τη χώρα μας στη χρεοκοπία; Και για ποια Δημοκρατία μπορούμε να κάνουμε λόγο εμείς εδώ στα Γιάννινα;
Για τη Δημοκρατία που κρατάει «Τουρκοκρατούμενα τα Γιάννινα», όπως μας λοιδορεί σύσσωμος ο Αθηναϊκός τύπος, και αρνείται να εφαρμόσει το Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό, δηλαδή αρνείται την ίδια τη Δημοκρατία;
Αυτή η ψευδεπίγραφη Δημοκρατία, όπως προσφυέστατα γράφτηκε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια «Ιδιωτική Δημοκρατία» που «από τις πολιτικές δυναστείες κατέληξε στην κλεπτοκρατία». Για άλλη Δημοκρατία διεξήγαγε «σκληρούς αγώνες» και έδειξε «μεγάλη συμμετοχή» ο Λαός μας, και άλλη Δημοκρατία μας προέκυψε.
Αυτή τη «Δημοκρατία» καταδίκασε στις κατ’ επίφαση «αυτοδιοικητικές» εκλογές, ο λαός – και ιδιαίτερα η νεολαία – με την πρωτόγνωρη και ενσυνείδητη αποχή τους. Αυτό είναι βασικά και το μήνυμα που έστειλε η πλειοψηφία του λαού μας:
Μήνυμα – προανάκρουσμα της μεγάλης οργής «της άγιας οργής» – κατά το Δημήτρη Τσάτσο - «που θα φέρει τη μεγάλη ανατροπή».
Άλλη λύση δεν υπάρχει. Διαβάστε τούτα τα διδαχτικά λόγια του καθηγητή Κώστα Χρυσόγονου που γράφτηκαν την επομένη των εκλογών («ΕΘΝΟΣ» 15 – 11 – 2010) και θα το διαπιστώσετε:
«Αν η διαφαινόμενη οικονομική κατάρρευση της χώρας μας – γράφει – συνοδευτεί από την κατάρρευση της οικογενειοκρατίας και της κλεπτοκρατίας και εάν αναδυθούν, τα επόμενα χρόνια, νέα πολιτικά κόμματα που θα στηρίζονται σε αρχές και ιδεολογίες και θα λειτουργούν με δημοκρατικές εσωτερικές διαδικασίες, τότε και μόνο η ελληνική κοινωνία μπορεί να έχει ελπίδα για το μακροπρόθεσμο μέλλον της. Διαφορετικά αν το σημερινό πολιτικό σύστημα κατορθώσει να επιβιώσει, τότε η ενδεχόμενη προσωρινή δημοσιονομική προσαρμογή στις απαιτήσεις του μνημονίου δεν πρόκειται να μας οδηγήσει παρά μόνο στην αναπαραγωγή ακόμη μιας μεγαλύτερης και βαθύτερης κρίσης. Και αυτή η κρίση δεν θα είναι μόνο οικονομική».
Ας το πάρουμε, λοιπόν, απόφαση:
Το υπάρχον πολιτικό σύστημα τελεί υπό κατάρρευση.
Αν με δική μας ευθύνη και συνενοχή, κατορθώσει, με τις γνωστές μεταμορφώσεις, να επιβιώσει, τότε μαζί μ’ αυτό θα έχουμε καταρρεύσει και εμείς.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη μας.