Ακριβώς εδώ ... στο ίδιο σημείο

Σήμερα κατεβαίνοντας την κεντρική πλατεία, είδα ξανά την ίδια ουρά (20-30 άτομα) συμπατριώτες και συμπατριώτισες να περιμένουν να πάρουν το πενηντάρι από τα δικά τους χρήματα που εμπιστεύθηκαν στους τραπεζίτες και στο σπάταλο κράτος.
Δεν το κατακρίνω αν υπάρχει πράγματι τόση μεγάλη ανάγκη.
Ανάμεσά τους και ένας ιερέας, ενώ ο ήλιος χτύπαγε κατακούτελα
Ακούγονταν απέξω η γνώριμη φωνή του Ξυλούρη.
Κατέβασα το παράθυρο του αυτοκινήτου να ακούσω καλύτερα.
Ναι ο Ξυλούρης ήταν εκεί να ψέλνει το μπήκαν στην πόλη οι οχτροί.
Μια απέραντη θλίψη με συνεπήρε... Ανέβασα το παράθυρο και απομακρύνθηκα γρήγορα.
Προς το ίδιο σημείο ατένιζε και ο Άρης πριν χρόνια...

Αν είναι να πεινάσουμε θα φανεί, κάντε υπομονή 2 - 3 μέρες.
Μαζί μας θα πεινάσει ο Άδωνις, ο Βορίδης, ο Ευάγγελος, οι Τραπεζίτες, οι Καναλάρχες, ο Μπουτάρης το Μητσοτακέικο, διάφοροι Βουλευτές .....κ.ο.κ

(Στις 6 Δεκεμβρίου 1944 ο Άρης Βελουχιώτης με τον Στέφανο Σαράφη μέσω Περάματος και των οδών Ανεξαρτησίας – Αβέρωφ φθάνουν στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων, όπου τους γίνεται αποθεωτική υποδοχή)

Μας θεωρούν "κουρελήδες συμμορίτες"

Μας θεωρούν   «κουρελήδες συμμορίτες» όπως όσους Βαλκάνιους τους αντιστάθηκαν

  

   

Και αν από την Ελλάδα έφυγαν ανενόχλητοι, θες διάφορες συμφωνίες κυρίων, θες γιατί προνόησαν να αφήσουν όπλα για τον ΕΔΕΣ και για τον ΕΛΑΣ, δεν συνέβη το ίδιο στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Γι αυτό φρόντισαν να την διαμελίσουν.

   

  

(Οι φωτογραφίες  από το βιβλίο ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟ ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ  Η πρώτη ορεινή μεραρχία, το 22^ο ορεινό σώμα στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα 1943-1944 του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ)

  

Εδώ μια γλυπτική σύνθεση από τη διηρημένη Γερμανία πριν το 1990.

Επιτέλους ξυπνήσαμε και ... πιάσαμε το καραούλι ... στα ΑΤΜ

Α ρε Τσίπρα, αφού ο Διονύσιος Σολωμός το είχε πει 

Μοναχή το δρόμο πήρες

 και ξανάρθες μοναχή 

Δεν είναι εύκολες οι θύρες, 

όταν η χρεία τες κουρταλή 

Βλέπε ΕΔΩ όλο  τον Εθνικό Ύμνο 

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.

Που δε συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες στα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί

και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε

που έχει αλεπού για πολιτικό,

απατεώνα για φιλόσοφο,

μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."

Xαλίλ Γκιμπράν, 1923