Ο Ηπειρώτης λογοτέχνης Χριστόφορος Μηλιώνης διαβάζει το διηγημά του "Ακούω τον άνεμο"

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Λιγα στοιχεία από τον δημιουργό του Βίντεο κ. Ναπολέοντα Ροντογιάννη (http://www.giannena-e.gr):
Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου (του νομού Ιωαννίνων) το 1932.
Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Εργάστηκε ως καθηγητής σε Γυμνάσια της Κύπρου (Αμμόχωστος, 1960-1964) και της άλλης Ελλάδας.
Διετέλεσε Σχολικός Σύμβουλος Δυτικής Αττικής (1984-1990, οπότε και αποσύρθηκε από την εκπαίδευση).
Διετέλεσε μέλος των εκδοτικών ομάδων των περιοδικών Ενδοχώρα (Γιάννινα 1959-1967) και Δοκιμασία (Γιάννινα 1973-1974), και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, στο Δ.Σ. της οποίας εξελέγη μέλος δύο φορές.
Συνεργάστηκε με τα εγκυρότερα περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και (επί δεκαετίαν) ως επιφυλλιδογράφος στην εφημερίδα Τα Νέα.
Τιμήθηκε:
• με το Α΄ Κρατικό Βραβείο διηγήματος για το βιβλίο του Καλαμάς κι Αχέροντας (1986),
• με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ (2000) για το βιβλίο του Τα φαντάσματα του Γιορκ και
• με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2005) για το βιβλίο του Το Μοτέλ-Κομμωτής κομητών

Υ.Γ.-1: Ο Δημήτριος Μέτσιος, που αναφέρει ο συγγραφέας, από τα Δολιανά, από τους αγαπητούς μας δασκάλους στη Ζωσιμαία Σχολή, ήταν καθηγητής Μουσικής εκεί και στο Ωδείο Ιωαννίνων, του οποίου διετέλεσε και Διευθυντής. Είναι εκείνος που μας μύησε στον θαυμαστό κόσμο του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, σαν αντίδοτο σε μια δηλητηριώδη υποκουλτούρα, σε μια εποχή, που μην έχοντας πολλά ερεθίσματα - ένα ραδιόφωνο είχαμε - ψάχναμε να βρούμε το δρόμο μας σε ακούσματα, που ξέφευγαν από εκείνα των πατεράδων μας, αλλά και του κλαρίνου, όμως, "τι έρημος!", η Χούντα να έχει απαγορεύσει το Μίκη, το ελαφρολαϊκό με τα πιατοσπασίματα να κυριαρχεί, ενώ κυνηγούσε ακόμα και τους Ρόλλιγκ Στόουνς। Θυμάμαι σαν τώρα μια μέρα στη Β' Γυμνασίου μας πρότεινε να γραφτούμε στα "Μουσικά Νιάτα" (Jeunésse Musicale) και μας έδωσε μια κάρτα να συμπληρώσουμε τα στοιχεία μας. Δεν φανταζόμαστε τότε τι πλούτος ήταν αυτή η κάρτα! Κάθε Κυριακή στην Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών μ' αυτήν την κάρτα μπορούσαμε να απολαύσουμε συναυλίες σπουδαίων, όπως αργότερα καταλάβαμε, καλλιτεχνών, όπως του Γιαννιώτη βιολονίστα Τάτση Αποστολίδη, του επίσης βιολονίστα Βύρωνα Κολάση, μεγάλοι επίσης μαέστροι και οι δύο, του κιθαρίστα Ευάγγελου Ασημακόπουλου και άλλων, ακόμα και ορχήστρες δωματίου, για τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας της εποχής εκείνης όλ' αυτά. Θυμάμαι, ακόμα, τη χορωδία, που ετοίμαζε κάθε Εθνική γιορτή, αλλά ειδικά τα Χριστούγεννα, όταν, ως φάλτσος μεν, αλλά βαρύτονος, προσπαθούσα να κρατήσω με κόπο τον τονο στην τρίτη φωνή στις προβες κάθε πρωί, αξημέρωτα - πριν το σχολείο κάναμε πρόβες- τότε Νοέμβρη, Δεκέμβρη, έξω σκοτάδι και ομίχλη, σε μια παγωμένη αίθουσα διδασκαλίας - δεν είχαμε καλοριφέρ τότε - κι αυτός εκεί, με τα παιδιά, να παλεύει να μάθουμε με νότες το "Αγια Νύχτα" και το "Χιόνια στο καμπαναριό". Αυτά τα λίγα που σκαμπάζω από Μουσική, από τον Δημήτριο Μέτσιο τα έμαθα, μέσα από τις (μικρές) δυνατότητες που του/μας έδινε το σχολείο. Χάθηκε δυστυχώς νωρίς, αν και είχε πολλά να προσφέρει ακόμα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα...

Υ.Γ.-2: Τα βίντεο τ' αφιερώνω σε όσους επισκέφτηκαν αυτόν τον τόπο τις ημέρες του Πάσχα και τον σεβάστηκαν...

Το λάδι της θρησκείας δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για να ανάβει φωτιές πολέμου

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος: «Η κρίση είναι αποτέλεσμα της μανιακής κερδοσκοπίας»
ΣΤΗΝ ΑΝΝΑ ΔΟΛΛΑΡΗ στο Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Την πεποίθηση ότι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά χριστιανοί και μουσουλμάνοι εκφράζει ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, υπογραμμίζοντας ότι αναπτύχθηκαν πραγματικές σχέσεις φιλίας και ένας «διάλογος ζωής» μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων στην Αλβανία, ενώ παράλληλα σημειώνει ότι η οικονομική κρίση ήταν αποτέλεσμα μανιακής κερδοσκοπίας εκ μέρους οικονομικών παραγόντων, η οποία αδιαφορεί για την αξία του ανθρώπινου προσώπου και δεν εξυπηρετεί, τελικά, τις πραγματικές ανάγκες της ανθρωπότητας

«Το λάδι της θρησκείας δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για να ανάβει φωτιές πολέμου, αλλά προορίζεται για να απαλύνει τις ψυχές», επισημαίνει στα «Επίκαιρα» ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος.
Μπορεί να συνυπάρξουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι;

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι σε πάρα πολλές εποχές και χώρες συνυπάρχουν ειρηνικά. Αρκεί να καλλιεργηθεί και στη μια και στην άλλη κοινότητα η ανεξιθρησκία και ο σεβασμός στις πεποιθήσεις των άλλων. Η ανεξιθρησκία, όπως χαρακτηριστικά την όρισε προ δύο αιώνων ο Ευγένιος Βούλγαρης (†1806), είναι «μία επιεικής και πραεία διάθεσις ψυχής ευσεβούς». Τοποθετείται στο μέσον της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας («υπερβολής») και της θρησκευτικής αδιαφορίας («ελλείψεως»). Η ειρηνική συμβίωση των θρησκευτικών κοινοτήτων μπορεί γενικά να προέλθει από δύο αντίθετες αφετηρίες. Είτε από την αδιαφορία γενικώς για τη θρησκευτική εμπειρία είτε από τη συνειδητή βίωση της βαθύτερης ουσίας της θρησκείας, όπως προβάλλει στη ζωή πολλών εξαιρετικών προσωπικοτήτων όλων των θρησκειών. Αντιστρόφως, η θρησκευτική μισαλλοδοξία και η εχθρότητα ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες είναι δυνατό να αναπτυχθούν είτε από σπέρματα θρησκευτικού τύπου ενός ακραίου φανατισμού είτε από μη θρησκευτικές ρίζες, π.χ. παράγοντες πολιτικούς, εθνικιστικούς, αιτίες ψυχολογικές, ιδιοτελείς, που ζητούν να χρησιμοποιήσουν τη θρησκεία για άλλες επιδιώξεις. Βάση κοινής αποδοχής για την ειρηνική συμβίωση ανθρώπων διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι η αποδοχή της ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως και, γενικότερα, ο έμπρακτος σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Υπάρχει αυτή η ειρηνική συνύπαρξη στην Αλβανία;
Στην Αλβανία υπάρχει μια παράδοση θρησκευτικής ανεκτικότητος. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα μέλη μιας μεγάλης οικογενείας ανήκουν σε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες. Το Σύνταγμα του 1998 της Αλβανίας διακηρύσσει και εξασφαλίζει τη θρησκευτική ελευθερία, και ακόμα το δικαίωμα του πολίτη να αλλάξει θρησκεία. Επίσης, αναγνωρίζει τον ιδιαίτερο ρόλο των παραδοσιακών θρησκευτικών κοινοτήτων, δηλαδή δύο μουσουλμανικών –των σουνιτών και των μπεκτασί– και δύο χριστιανικών – των ορθοδόξων και των καθολικών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν πρωτοήρθαμε στην Αλβανία, προσπαθήσαμε να αναπτύξουμε σχέσεις φιλικές με τους επικεφαλής των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων. Υποστηρίξαμε σταθερά όχι μόνο τη θρησκευτική ανοχή, αλλά ακόμα τη συνεργασία. Σε όλες τις μεγάλες εορτές των δύο θρησκειών ανταλλάσσουμε επισκέψεις. Δεν πρόκειται για μια εξωτερική τυπικότητα. Καλλιεργήθηκαν πραγματικά σχέσεις φιλίας, και, κυρίως, ένας «διάλογος ζωής». Σε δύσκολες φάσεις της πορείας της χώρας κάναμε από κοινού διακηρύξεις και παρεμβάσεις σε θέματα κοινωνικής ειρήνης και προόδου. Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκε και το «Διαθρησκειακό Συμβούλιο της Αλβανίας», στο οποίο μετέχουν οι επικεφαλής των τεσσάρων παραδοσιακών θρησκευτικών κοινοτήτων που ανέφερα προηγουμένως. Υπάρχουν επίσης πολλοί οι οποίοι –μένοντας πιστοί στη μακροχρόνια προπαγάνδα και εκπαίδευση του παλαιού αθεϊστικού καθεστώτος– δεν θέλουν να ανήκουν σε καμία θρησκευτική κοινότητα. Η ειρηνική συμβίωση επεκτείνεται και σ’ αυτούς τους κύκλους.

Επανειλημμένως η Εκκλησία μας προσέφερε και σε μουσουλμανικές οικογένειες από τις βοήθειες που λαμβάναμε σε τρόφιμα, ρουχισμό, φάρμακα κ.λπ. Σε μια δύσκολη ιστορική καμπή, όταν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες κατέκλυσαν την πτωχή Αλβανία το 1999 από το Κόσσοβο, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν στάθηκε αδιάφορη. Πρόθυμα βοήθησε στην ανακούφιση των προσφύγων, γνωρίζοντας ότι ήσαν μουσουλμάνοι. Κινητοποιήσαμε νέους και γυναίκες, καθώς και φίλους σ’ όλο τον κόσμο, συγκεντρώσαμε μεγάλο χρηματικό ποσόν και αναπτύξαμε ευρύτατο έργο συμπαραστάσεως που ανακούφισε πάνω από 30.000 ανθρώπους. Αυτή η στάση, πέρα από την άμεση βοήθεια πλήθους ταλαιπωρημένων ανθρώπων, απέκτησε και συμβολικό χαρακτήρα για το παρόν και το μέλλον της συνυπάρξεως και αλληλεγγύης ανθρώπων διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού υπάρχουν στοιχεία τα οποία μπορούν να στηρίξουν την αλληλοκατανόηση;
Το Ισλάμ, το οποίο γεννήθηκε με τη γνωστή του μορφή στις αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνος, απορρόφησε πολλά στοιχεία της παραδοσιακής αραβικής θρησκείας, αλλά και της εβραϊκής και της χριστιανικής θρησκευτικότητος. Αργότερα τράφηκε φιλοσοφικά από την ελληνική σκέψη, τόσο την αριστοτελική όσο και την πλατωνική και νεο-πλατωνική. Ο μυστικισμός του κινήθηκε μέσα στα πλαίσια συγγενών προς την ελληνική, τη χριστιανική, την περσική, αλλά ακόμα και την ινδική πνευματική εμπειρία. Κοινά στοιχεία, σε γενικές γραμμές, είναι η πίστη στην ύπαρξη του Θεού, στην κοινή καταγωγή των ανθρώπων, στη σημασία που έχουν τα ιερά βιβλία, η πίστη στην ανάσταση των νεκρών και στην τελική κρίση. Συγχρόνως όμως υπάρχουν θεμελιώδεις θεολογικές διαφορές, όπως η διαφορετική κατανόηση του μυστηρίου του Θεού, το δόγμα της Αγίας Τριάδος, η θεότητα του Ιησού Χριστού και άλλα, όσα συνδέονται με αυτά. Επίσης, η θρησκευτική έκφραση κινείται σε παράλληλους δρόμους: προσευχή, νηστεία, ελεημοσύνη, αποδημίες, διάφορες εορτές. Από τις πιο εντυπωσιακές διαφορές μεταξύ των δύο θρησκειών είναι η διάκριση εις βάρος των γυναικών. Το Κοράνιο τονίζει απερίφραστα ότι «οι άνδρες είναι ανώτεροι των γυναικών» (4,38). Όπως επίσης, η απόλυτη δικαίωση της επιθετικότητος έναντι των «απίστων», η παρότρυνση για ιερό πόλεμο.

Αυτές οι αντιλήψεις έχουν τροφοδοτήσει και την παρατηρούμενη σήμερα ισλαμική τρομοκρατία; Το Κοράνιο τελικά ενθαρρύνει το πολεμικό μένος;
Υπάρχουν εδάφια που στηρίζουν τη μετριοπάθεια. Αλλά υπάρχουν και άλλα που παροτρύνουν σε μαχητική αντιμετώπιση των «απίστων» (9:5¹ 2:189• 47:4). Από πολλούς μουσουλμάνους ειδήμονες έχει δοθεί μια ευρύτερη ερμηνεία στην jihad, τον ιερό πόλεμο, όπως η διαμαρτυρία κατά των καταχρήσεων μουσουλμάνων αρχόντων. Η κλασική όμως σημασία της εντολής παραμένει ισχυρή. Οι εκτός της κυριαρχίας του Ισλάμ περιοχές ονομάζονται «Οίκος πολέμου» (Dar al-harb), σε αντιδιαστολή με τον «Οίκο του Ισλάμ» (Dar al-Islam). Είναι γνωστό ιστορικά ότι η ορμή του ιερού πολέμου ενίσχυσε το Ισλάμ στις περιόδους της επεκτάσεώς του. Σήμερα, πολλοί μετριοπαθείς μουσουλμάνοι τονίζουν ότι τα κορανικά αυτά εδάφια πρέπει να ερμηνευθούν στο ιστορικό πλαίσιο, στο πότε εκλέχθησαν. Γιατί γράφηκαν και σε τι απέβλεπαν. Εξαρτάται, λοιπόν, ποια ερμηνεία εκάστοτε δίδεται στο Κοράνιο. Είναι αναγκαίο, οι σοβαροί μελετητές του να υψώσουν τη φωνή τους και να καθοδηγήσουν ψύχραιμα τους πιστούς μουσουλμάνους, ώστε να μην πέφτουν θύματα όσων επιδιώκουν να τους οδηγήσουν σε ακρότητες, επικαλούμενοι ορισμένα κορανικά χωρίς χωρίς ορθή ερμηνευτική ικανότητα και κυρίως χωρίς καθαρή θρησκευτική συνείδηση.
Πρέπει όμως να υπογραμμισθεί επίσης ότι φανατικοί δεν υπάρχουν μόνο στο Ισλάμ. Προσωπικά, με τρομάζει κάθε μορφή τρομοκρατίας με θρησκευτικό προσωπείο• και δεν παύω να επαναλαμβάνω ότι κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας. Το λάδι της θρησκείας δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για να ανάβει φωτιές πολέμου, αλλά προορίζεται για να απαλύνει τις ψυχές, να θεραπεύει τις πληγές και να τις επουλώνει.

Εκτός από την τρομοκρατία, το άλλο μεγάλο πρόβλημα, το οποίο προέκυψε στην εποχή μας, είναι η οικονομική κρίση. Πώς βλέπετε αυτή την κρίση και τις επιπτώσεις της στους διαφόρους τομείς;
Πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα μανιακής κερδοσκοπίας εκ μέρους οικονομικών παραγόντων και ότι πρόκειται για μια στρεβλή οικονομική δραστηριότητα, η οποία αδιαφορεί για την αξία του ανθρωπίνου προσώπου, δρα επί τη βάσει εγωιστικών κριτηρίων και δεν εξυπηρετεί, τελικά, τις πραγματικές ανάγκες της ανθρωπότητας. Και βλέπουμε το χάσμα μεταξύ πλουσίων και πτωχών να διευρύνεται δραματικά στην εποχή μας. Τελικά, πρόκειται για κρίση αξιών. Όπως επισημάναμε στο μήνυμα των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που έγινε τον Οκτώβριο του 2008 στην Κωνσταντινούπολη, «Βιώσιμος οικονομία είναι εκείνη η οποία συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με τη δικαιοσύνη και την κοινωνική αλληλεγγύη». Για την ουσιαστική αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσεως και της φτώχειας του κόσμου απαιτείται υπέρβαση της αδικίας και ισόρροπη ανάπτυξη.

Ο Εσταυρωμένος Ιησούς και ο μικρός Χαμίντ

Ο μικρός συνάδελφος του Εσταυρωμένου…

Ο Χριστός ήταν Υιός του Θεού και θυσιάστηκε εκ προμελέτης για να σώσει τους ανθρώπους. Ο Χαμίντ ήταν γιος παράνομου λαθρομετανάστη και θυσιάστηκε εξ αμελείας στην προσπάθεια να σώσει τον εαυτό του από την πείνα και την ανέχεια. Κυριακή των Βαΐων, ο Χριστός μπήκε στα Ιεροσόλυμα επευφημούμενος από τους λίγους, έστω, ανθρώπους που είχαν λάβει το μήνυμά του και πίστευαν σ’ αυτόν. Ο 15χρονος Χαμίντ διαμελίστηκε Κυριακή των Βαΐων, μ’ όλα τα μηνύματά του ανεπίδοτα. Τα Πάθη του Χριστού κράτησαν ολίγα εικοσιτετράωρα. Τα Πάθη του Χαμίντ είναι ζήτημα αν ανεστάλησαν για μερικά εικοσιτετράωρα.
Ένα δευτερόλεπτο πριν σκάσει στα χέρια του το μαγικό εύρημα των σκουπιδιών, το δώρο από τη νονά Ελλάδα, ο Χαμίντ ήταν ακόμα ένα αμφισβητούμενο πλάσμα του βωβού σινεμά των καθημερινών διαδρομών μας. «Που… έχει γεμίσει η Αθήνα από δαύτα, που… δεν χωράνε άλλα, που… τι θέλουν απ’ τη ζωή μας… και γιατί τους επιτρέπεται να σέρνονται έτσι και να μαυρίζουν τον τόπο…».

Η βόμβα τού έδωσε πίσω το όνομα και την προσωπική του ιστορία.

Το δράμα του δικαιώθηκε όταν τον έβγαλε από την ανθρώπινη σιωπή ο θάνατος, με θάνατο, στα Πατήσια. Ας το πούμε – ποιητική αδεία – θανάτω θάνατον Πατήσια…
Όμως η αντίφαση είναι πολύ νωπή για να παραστήσουμε ότι δεν τη βιώνουμε.
Γιατί πονάει τώρα κάτι βαθιά στην καρδιά για τον Χαμίντ; Γιατί θέλουμε να αφήσουμε λουλούδια στα σκαλιά; Γιατί η επικουρική προστασία;

Μήπως επειδή είναι πολύ αργά; Μήπως επειδή, όπως έλεγαν και κάποιοι, καλός μετανάστης είναι ο νεκρός μετανάστης; Σκληρό ε;
Το τέλος του Χαμίντ, πέρα από την ακριβέστατη σημειολογία του (διαμελίστηκε, διασπάστηκε στις παραμέτρους της πραγματικότητας που ενσάρκωνε) ήταν το πολιτικό τέλος μιας πολιτικής ζωής… κι όχι το αποκορύφωμα ενός θεϊκού σχεδίου.
Τον καιρό που ο Τζορτζ Μπους έμπαινε στο Αφγανιστάν με εντολή από τον Πανάγαθο (είχε δηλώσει τότε ότι οι εισβολές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν ήταν εντεταλμένες από τον Θεό) ο Χαμίντ ήτανε μια σταλιά. Πιλάλαγε στο χωριό του αμέριμνος και χρειάστηκε να του πουν ένα σωρό παραμύθια της Χαλιμάς για να δικαιολογήσουν τους βρυχηθμούς του πολέμου.

Μέχρι που η καταστροφή έγινε τόσο ορατή και το αίμα τόσο πολύ, ώστε τα παραμύθια αυτοκτόνησαν στο μυαλό των ενηλίκων. Τότε, η μάνα κι ο πατέρας του Χαμίντ, μαζί με κάμποσους άλλους Αφγανούς, νεαρούς κυρίως κατά τον ΟΗΕ, επέλεξαν τη φυγή.
Κι η οικογένεια του Χριστού είχε κάποτε φύγει στην Αίγυπτο, καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι για να γλιτώσει από τον Ηρώδη. Στο μεταξύ όμως, το γαϊδουράκια έπαψαν να εξυπηρετούν τόσο τα θεϊκά σχέδια. Τα υποκατέστησαν οι δουλέμποροι. Με το αζημίωτο.
Η οικογένεια του Χαμίντ ήρθε σε μία χώρα - πέρασμα, όχι και τόσο μακρινή, για την οποία είχε ασυνείδητα καλή εντύπωση. Θα προτιμούσε ίσως να τραβήξει βορειότερα και δυτικότερα, αλλά τα κράτη της ευρωπαϊκής ελίτ, αυτά που στήριξαν την εισβολή στο Αφγανιστάν και που τώρα στέλνουν κυανόκρανους τεχνοκράτες στα ελληνικά υπουργεία, έκλεισαν τις θύρες τους κι άφησαν τον Νότο να τα βγάλει πέρα μόνος του. Ο συγκεκριμένος Νότος όμως, εκτός από τον Παρθενώνα, δεν είχε να επιδείξει παρά σκουπίδια. Σκουπίδια όλων των ειδών. Ανθρώπινα σκουπίδια, φλεγόμενα σκουπίδια, τοξικά σκουπίδια, τηλεοπτικά και άλλα… Κι είχε πάψει προ πολλού να τρέφει ασυνείδητα την όποια εκτίμηση για τον εαυτό του. Γι’ αυτό και τα παιδιά του Νότου έπαιζαν με Gormiti, με Barbie και ενίοτε με εκρηκτικά υλικά.
Όταν ο Χριστός ξεψύχησε, οι μαθητές έκαναν την αποκαθήλωσή του και τον έθαψαν με κατάνυξη. Όταν ο Χαμίντ σκοτώθηκε, η Κυβέρνηση περισυνέλεξε από μακριά τα κομμάτια του με τρυφερότητα και κατάπληξη. Ήταν σώμα και αίμα Χαμίντ.
Και θα ’πρεπε ίσως να μεταλάβουμε από μακριά όλοι το μερίδιό μας. Ένα κομμάτι έγραφε «πόλεμος», ένα άλλο έγραφε «πείνα», ένα τρίτο «δουλεμπόριο», ένα τέταρτο «ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική», ένα πέμπτο «κακή εκπαίδευση», ένα έκτο «ελλιπής προστασία», ένα έβδομο «προβοκάτσιες», ένα ακόμα «ρατσισμός» κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.
Στην ταφή του Χριστού συμμετείχε ο Ιωσήφ της Αριμαθείας… Εξαίρεση ανάμεσα στους αρχιερείς. Αγάπησε τον θανόντα. Για τον Χαμίντ δεν μίλησε κανείς εκπρόσωπος της Εκκλησίας. Ήταν πολύ απασχολημένοι όλοι, μέρες που ’ναι, με τη λατρεία του Ιησού, και με τα θέματα φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Ο Ιησούς άφησε πίσω του μαθητές. Ο Χαμίντ την τυφλή αδελφή…
Ο Ιησούς αναστήθηκε. Ο Χαμίντ όχι.
Δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι 1-4-2010 στη στήλη της Τζένης.

ΠΗΓΗ: BLOGSPOT e-epiloges-dionysos

Χαρείτε νιοί τις όμορφες, και νιές τα παλληκάρια, και σεις οι χαμογέροντες χαρείτε τα παιδιά σας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΗΤΣΟ (για άλλη μιά φορά)